Io So Che Tu Sai Che Io So (1982)

Alberto Sordi won met deze film de Speciale Prijs op het Internationaal Festival van Moskou in 1983. Hij kreeg er ook nog een Nominatie voor de Gouden Prijs.

Bedankt voor de info weer

En genomineerd voor een gouden Hugo in Chicago, overigens.

Typische Sordi weer, geregisseerd door hemzelf in een periode waarin hij geen regisseurs boven zich meer scheen te dulden. In concreto betekent dit dat Sordi met vaste medwewerker/scenarist Sonego zijn eigen moralistische draai geeft aan de thematiek van UBPP van Monicelli, waarbij hij zich als altijd schijnt te verkneukelen in zijn eigen kleinburgerlijkheid en sentimentaliteit.

Hoewel deels bedoeld als drama dat maatschappelijk relevante issues als drugsverslaving en echtelijke vervreemding wil aansnijden, is dit au fond toch weer een overspel CAI, waarvan Sordi en Vitti de iconen waren, maar dit genre had zijn tijd reeds gehad en de film markeert zo'n beetje het einde ervan. Vitti zou in de 30 jaar hierna nog maar een keer of 5 in de cinema te bewonderen zijn.

Qua structuur lijkt dit wel erg geinspireerd te zijn n.b. door a christmas carol, want de spoken van het heden en verleden die Sordi op film bekijkt alsmede de toekomst brengen bij de brave burgerman een catharsis teweeg, althans dat moeten we maar hopen.

Het is opmerkelijk dat er ook verwijzingen in lijken te zitten naar de casus Calvi, die Sordi trivialiseert op een wijze zoals alleen hij dat kan.

Jammer dattie dit zelf regisseerde, de film mist tempo en duurt te lang, heeft visueel weinig te bieden. Dankzij de 2 grote protagonisten is hij natuurlijk nog wel te genieten. Die sovjet-prijs kreeg ie waarschijnlijk omdat ze daar dachten dat dit een kernachtig portret van de kleine burgerij in het verderfelijke westen zou zijn, en misschien is dat ook wel zo...

Score van Sordi huiscomponist Piccioni in zijn typische stijl.