Tao Tie Gong (1979)

Kungfu koken

Aangezien het niet altijd Shaw Brothers hoeven te zijn wanneer het om kungfu films gaat, probeer ik ook wel eens iets anders mee te pikken. Ik heb een tijd lang de Kung Fu Classics Vol xx Collection verzameld, maar Of Cooks and Kung Fu hoort daar niet bij. Een release van Dragon DVD (niet te verwarren met Dragon Dynasty die een aantal Shaw Brothers op de markt hebben gebracht) maar jammer genoeg enkel gedubte audio en geen enkele ondertiteling. De beeldkwaliteit laat ook wat te wensen over dus je kunt eigenlijk beter voor de versie op het Youtube kanaal van de Wu Tang Collection gaan. Er bestaat ook een English subbed versie maar die ondertiteling is amper te lezen..

De Wu Tang Collection hebben hun handen kunnen leggen op een Duitse release (Duits titelscherm maar wel met Engelse audio) en die beeldkwaliteit is toch wel heel wat beter. Of je kunt dit ook perfect aan je voorbij laten gaan, want Of Cooks and Kung Fu is niet meteen een meerwaarde aan het genre. Een standaardplotje waar een knul zijn ouders vermoord worden en hij op wraak zint. Hij wordt getraind door zijn grootvader in de ultieme vechtstijl en in de climax weet onze held de grote slechterik te verslaan. Het meest merkwaardige is dat de film dus gebruik maakt van een soort van kookvechtstijl maar dat klinkt leuker dan het in werkelijkheid is. Met uitzondering van een scène ergens aan het begin is er ook - met uitzondering van sommige namen - geen enkele verwijzing waarom juist deze stijl de naam kookkungfu heeft gekregen. In ieder geval ook een film die danig is geïnspireerd door soortgelijke films. De vergelijking met bijvoorbeeld Fearless Hyena met Jackie Chan (ook uit 1979) is snel gemaakt alleszins. Al is dat misschien ook wel omdat Jacky Chen Shao-Lung heeft geprobeerd om een soortgelijke acteur als Chan te zijn.

Zijn Engelse naam (Jacky Chen) is al een weggever van jewelste maar sowieso qua stijl en uiterlijk lijkt hij erg hard op zijn bijna naamgenoot. Er is echter maar één Jackie Chan en Jacky Chen is dat overduidelijk niet. Hij kan wel een lekker potje knokken maar is verder gewoon nogal een dertien-in-een-dozijn soort van acteur. De dramatische scènes (in een trouwens wel erg voorspelbaar plot, ik had verwacht dat de grote ontknoping van de geheimzinnige slechterik toch iets meer ging zijn dan een ex-collega met een wrok) gaan hem dan ook niet zo goed af. Hij is trouwens ook de martial arts director en dat doet hij dan wel goed. Of Cooks and Kung Fu verliest weinig tijd wanneer het op de eerste vechtpartij aankomt en sowieso is pakweg 90% van de film gewoon knokken. Op zich tof, maar iets meer afwisseling in verschillende stijlen had wel gemogen. Wat overblijft zijn nog een paar henchmen met geweldige namen als Chief of the Underworld (Cheng Sai-Gang) en Devil's Disciple (Mao Ching-Shun) maar uiteindelijk niet heel veel voorstellen.

Mjah, als fan van het genre kan ik best wel veel met een film die voor 90% uit vechten bestaat, daar kijk je dit soort films tenslotte toch voor, maar al bij al is dit gewoon erg standaard allemaal. Het verbaast me niet dat dit geen al te populaire film is qua stemmen. Let vooral ook nog op een sitar versie (?) van Blackbird van The Beatles, toch altijd wel lachen wanneer je dit soort soundtrack opeens in zo'n gedubte kungfu flick hoort. Ik vermoed niet dat het in de originele film is te horen.

2*