Uta (1972)

Akio Jissoji maakt vreemde films, zowel qua inhoud als qua vorm. Op beide punten spreekt hij me erg aan, maar weet hij me tegelijkertijd af te stoten (soms door botheid, soms door onzinnigheid, soms door geforceerde gekunsteldheid en op andere momenten is het ronduit saai.... vreemd dus)

Dit derde deel van een trilogie waar boeddhistische filosofie, een gedesillusioneerde politiek/sociale blik en sadistische seksualiteit de ongemakkelijke mix vormen, is het minst filosofisch lijkt het. Ook de titel geeft niet gelijk een clou waar het hier werkelijk om gaat. Na het fatalistische einde van de vorige film merk je wel dat er een soort verslagen sfeer over de film hangt. De morele koek is op en dood hangt in de lucht. Maar het verhaal en de karakters stellen eigenlijk niet zo heel veel voor, en het duurt allemaal wel erg lang om dat tenslotte op die allerlaatste scene uit te komen waarin de wanhoop wat meer symbolisch en tegelijkertijd explicieter naar voren komt. Tot die tijd is Jissoji vooral weer bezig met zijn vaste obsessies, stilistische trucjes en vervreemding.

Twee punten vallen daar op. Extreme kadering die geïnspireerd lijkt door het werk van Yoshida (maar nergens zo strak). Ook heel veel ongebruikelijke close-ups en veel donkere scenes. Maar meer typisch voor Jissoji zelf (ten minste in deze trilogie) is het gebruik van oude Westerse muziek en een vervreemdende sounddesign (in deze film vooral het oneindig tikken van een (de) klok). Niet zo slaapverwekkend als de onophoudelijke orgel in Mandara, maar toch wel een tikje saai... al vond ik Vivaldi hier wel leuk ingezet.

Van de trilogie is Mujo (1970) het best denk ik, Mandara (1971) het meest extreem, zowel door de sadomasochistisch-boeddhistische sekte (het leven is lijden? ) die een uitvinding van Oshima en Adachi had kunnen zijn, als de vorm die een aantal keer sterk van toon wisselt (het meest uitdagend dus wel, maar helaas op enkele punten inhoudelijk ook een rommeltje en door al die shifts wordt het mij iig niet duidelijk waar die film heen zou willen) en deze voelt als een sombere epiloog waarin er eigenlijk weinig meer te zeggen valt... en dat gebeurt dan ook niet. Kortom, erg uitdagend, maar dus niet zo goed als de bekendere new wave regisseurs.

Een tweede reden voor het meer obscuur blijven van deze films zal naast de sombere instelling (waar niets mis mee is!) ook de extreem misogyne kant van Jissoji zijn, die hij later kon uitten in zijn Rampo verfilmingen. Ook dit hoeft interessante inhoud niet in de weg te staan, maar voor mijn gevoel doet Jissoji er in deze films te weinig mee, of staan ze zelfs de meer filosofische inhoud (met begrippen als utopie en karma) een beetje in de weg.

Benieuwd hoe jij Akutoku no Sakae (1988) zal beoordelen. Naast Mujo de enige die ik van hem zag. Totaal anders, maar met een onweerstaanbare vibe (en erg eighties qua look).

wellicht is de tijd nu wel daar om die eens op te zetten

al waren mijn verwachtingen van de twee films die ik de afgelopen dagen zag al jaren zó hoog, dat momenteel een gevoel van teleurstelling met deze regisseur overheerst... hoe bijzonder het werk verder toch ook wel is... beetje confuus dus... en wat op het eerste gezicht 'een simpele pinku' lijkt, spreekt dan ook weer wat minder aan...

Ik vond het alles behalve een 'simpele pinku', maar ik kan me de veronderstelling voorstellen. Mijn oordeel wijkt nogal af van dat van jackie (duh) en _fal. Maar goed, je weet ho veel/weinig je over het algemeen aan mijn smaak hebt (het is niet te voorspellen Ik zou ook zweren dat ik er iets bij geschreven had, maar er staan erg weinig berichten bij de film.

de blu-ray heeft een nooit eerder uitgebrachte originele cut van 137 min als bonus-feature

(en uiteraard weer geen subs...)