Marie-Martine (1943)

Er bestonden er toen nog niet veel van : non lineair vertelde films...dit is wel degelijk een voorbeeld , zit voor die tijd zeker narratief gecompliceerd in mekaar en de constructie ervan is moeilijk na te vertellen. Vergelijkingen met memento begrijp ik niet geheel, aangezien dat een lineaire film is maar dan achterstevoren zo'n beetje. Hier stuitert het alle kanten op. Deed ook wel wat aan Max Havelaar denken zelfs in dier voege dat de text van Berry hier onderdeel wordt van het verhaal via de lectuur door Blier, misschien kende scenarist Anouilh het boek wel. Hoe dan ook een gedurfde onderneming van een regisseur die altijd tamelijk ongekend is gebleven en hiermee een zeldzame keer scoorde aan de box offices.
Echter : ondanks de ingewikkelde narratieve structuur blijkt de clou- zoals vrijwel altijd- ietwat teleurstellend en afkomstig uit een driestuiverromannetje ( de heldin blijkt uiteindelijk geframed te zijn voor de moord op de zoon van haar werkgeefsters voor wie ze als bonne werkte, die moord werd gepleegd door zijn minnares die daarna zelfoord pleegde, als een heldin oude stijl besloot MM de schuld op zich te nemen ) maar wat verwacht je voor een film uit 41 die als moraal blijkt te hebben : we moeten elkaar geen vragen meer stellen . Tsja, het was oorlog.
Deze melodrama / mystery combi waar het predikaat komedie wat misverstanden zou kunnen wekken ondanks de beroemde scène waarin Blier "sa bougie droite "moet houden van oom Fabre, steunt behalve op de narratieve puzzle vooral op de dialogen van Anouilh en het acteerwerk van de immer degelijke, nog jonge Blier als onwaarschijnlijke love interest van de heldin- al had ze weinig keus- en vooral Berry als wederom aalgladde en gewetenloze ploert, i.c. de schrijver die over lijken gaat voor een sensationeel verhaal. Ook Sylvie als blinde moeder van Blier dient gememoreerd te worden. De eponieme heldin Saint-Cyr echter bakt er weinig van en wekt geen enkel meegevoel op, al schijnt ze een soort heilige te moeten voorstellen.
Het verhaal is ook waar de film noodgedwongen op drijft, want veel budget was anno 41 niet beschikbaar en de enscenering is uiterst sober. De fotografie ook niet bijzonder, score was van Parys. Naar ik meen niet uitgebracht met anderstalige onderschriften.