Benda Bilili! (2010)

Vanavond in Amsterdam op het World Cinema Festival te zien. Voor wie kan, ga erheen, ze zijn fantastisch.

Winnaar publieksprijs bekend - worldcinemaamsterdam.nl

Draait op het komende FBTS-festival in Vlissingen!

Derde plaats voor de publieksprijs op Cinema Novo 2011 en dinsdag 29 maart te zien op Ned 2 om 23h00. Aangeraden door Roel Van Bambost dus die zal ik wel even opnemen.

En voor wie na morgenavond de smaak te pakken heeft en deze muzikale talenten live wil zien kan dat op de volgende data:

19 april, De Oosterpoort, Groningen

21 april, Rasa, Utrecht

22 april, Paard van Troje, Den Haag

23 april, 013, Tilburg

23 april, Melkweg, Amsterdam

26 april Burgerweeshuis, Deventer

27 april, Muziekgebouw Frits Philips, Eindhoven

28 april, Theaters Limburg, Heerlen

1 juli, Afrikafestival, Hertme

Deze mensen maken geweldige, betoverende muziek. Uit een conservenblik met een snaar en een stuk gebogen hout (?) weten ze een geluid te halen waar de meeste gitaristen niet eens van durven te dromen. Ondanks hun handicap en hun loodzware leven blijven deze mensen een vrolijkheid uitstralen waar je geroerd van wordt. Ik kan bijna niet wachten om hun optreden te gaan zien op het Afrikafestival. (op 2 juli overigens, en niet op 1 juli, foutje bericht hierboven)

Met kinderlijk enthousiasme droomden deze artiesten dat ze ooit op hetzelfde niveau zouden staan als Papa Wemba (één van de beroemdste Congolese zangers) en evenveel bezoekers gaan trekken. Dat vond ik persoonlijk nog bescheiden. Papa Wemba is goed en heeft een prachtige unieke stem, maar de muzikaliteit gecombineerd met de spontaniteit en vrolijkheid waarmee deze mannen optreden is Staff Benda Bilili voor mij de kers op de taart van de Congolese muziek.

Een voorproefje van Roger Landu op zijn zelfgemaakte satongé, het instrument dat Hannibal hiervoor al beschreef... kippevel, net als het hele verhaal rond deze groep. Ik mis in de docu dan wel wat meer achtergronden van hun leven vóórdat de filmcrew langs kwam en hoe het er verder aan toe gaat (ging, moet ik vast zeggen) in hun straatleven en in Congo in het algemeen, maar de pret en ontroering mocht het zeker niet drukken.

Heerlijke muziek en maar heel snel eens op zoek gaan naar 'Très très fort'. Kennelijk zijn ze ook al bij Takeshi Kitano op bezoek geweest.

4,0*.

Overleven met een handicap in een stad als Kinshasa is geen gemakkelijke of bijna onmogelijke taak, dit zien we in de beelden van het alledaagse leven in Kinshasa. Maar in deze woestenij zijn er steeds mensen die er zoveel mogelijk voor doen en letten op straatkinderen. Deze man is Papa Ricky, hoofd van de groep Benda Bilili.

Door hun problemen te verwerken in hun zeer aanstekelijk muziek proberen ze het hoofd boven water te houden. Bij de repetities krijgen ze het bezoek van Roger, met een zelfgemaakt instrument nl. een satongé, en ontstaat er een wonderbaarlijke band tussen Roger en Ricky. Maar door een gebeurtenis,brand in het opvangcenter van Papa Ricky, zie je dat alles aan een dun draadje hangt en ze direct weer geconfronteerd worden met de harde realiteit.

De weg naar succes is heel lang en vergt veel van alle leden die alles moeten achterlaten om te kunnen toeren. Voor velen staat er veel meer op het spel dan alleen maar enkele optredens in het buitenland.

Kortom een zéér sterke aangrijpende documentaire waar je versteld staat van de opgewektheid en positieve ingesteldheid van de verschillende leden van Staff Benda Bilili. Een welgemeende 4 sterren.

Fantastische docu !!! Aanstaande zondag naar hun optreden in de melkweg!!!! 5 sterren!!!

Mooie docu van op en top muzikanten die blijkbaar overal geluid uit kunnen halen. Ze stralen kracht uit en positiviteit.

indrukwekkende docu, deze mensen hebben er echt alles voor moeten doen, maar het lukt ze wel. apart instrumentje heeft die roger

Mooie docu, en inderdaad het instrument van Roger ging meer spreken toen ik later weer eens de CD opzette.

Master! Zo puur als zwarte chocolade...

Fijne documentaire die een lekkere fly-on-the-wall stijl heeft.

Grappig ontroerend en hoopvol, maar ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat het publiek wat er opkomt gaat kijken omdat het een soort curiosum is, een beetje uit medelijden. De muzikanten zelf vond ik leuke figuren maar jammer dat ze dan toch weer zwaar aan de drugs en alcohol gaan in de hotelkamer op een godsverlaten hotel in Europa.

Maar, zeker interessant. 3,5*

Best leuke documentaire inderdaad. In het eerste deel maken we kennis met de heren van de band, en krijgen we ook een beetje een inkijk in het straatleven in Kinshasa. Wat natuurlijk geen pretje is. Later kantelt het verhaal wat meer naar de muziek, het maken van een album en tenslotte een tour door Europa. Het is best interessant - (vooral het eerste deel, het tweede is wat voorspelbaar maar daar heerst de muziek dan weer. En de muziek is leuk en lekker vrolijk, daar kan je je best mee vermaken. Leuk tussendoortje.

Nou ja, dat valt ook wel weer mee toch? Ze drinken een fles whisky en steken een jointje op (zoals in Kinshasa ook al regelmatig gebeurde), het is nou niet bepaald Mötley Crüe on tour of zo

Fijne en interessante documentaire. Het is bewonderenswaardig wat deze aparte muziekband voor elkaar brengt. Muziek als uitlaatklep en en vlucht uit de sloppenwijken van Kinshasa. Ook vooral de manier waarop is lovenswaardig. Erg fijn initiatief waarbij ook vooral de personen met een handicap een duidelijk doel voor ogen hebben. In landen waar er amper een sociaal vangnet bestaat, is dit erg cruciaal.

De muziek is zoals we vaak Afrikaanse muziek ervaren: leuk, vrolijk en vol ritme. Ook hun ingesteldheid is louter positief. Muziek als opstap naar een hoopvolle en betere toekomst. Mooi! De documentaire is nu alweer 11 jaar oud. Geen idee hoe het de band nu vergaan is?