Jean-Michel Basquiat: The Radiant Child (2010)

Mooi eerbetoon met interessante beelden en interviews over de man die slechts 27 jaar werd en ten onder ging aan de drugs. Aanrader voor de liefhebber.

Het stralende kind.

Mooie ode aan de "zwarte" kunstenaar, een gevoelige ziel, een vrije geest en een zeer mystiek figuur. Weliswaar niet zo romantisch als de geweldige film van Schnabel, maar het heeft wel zijn charme.

Ik had zelfs het gevoel dat bepaalde scenes uit die film haast gebaseerd zijn op een aantal echte opnames, maar dat kan aan mij liggen. Groot gedeelte van de docu is gevuld met gesprekken en interviews van mensen uit zijn vriendenking die van alles te melden hebben, doch de beelden van Basquait zelf en de chronologische vertelling van zijn leven zijn het meest interessant.

Hoewel ik niet zo wild ben van zijn schilderijen, vind ik de graffiti, met vaak een soort poetische lading ook best wel inspirerend.

Voorafgaand aan de documentaire word overigens een gedicht getoond van de schrijver Langston Hughes, genaamd "Genius Child". Nooit eerder gelezen. Mooie tekst.

This is a song for the genius child. Sing it softly, for the song is wild.

Sing it softly as ever you can - Lest the song get out of hand.

Nobody loves a genius child.

Can you love an eagle, Tame or WILD?

Can you love an eagle, Wild or TAME?

Can you love a monster of frightening name?

Nobody loves a genius child.

Kill him - and let his soul run wild.

Ondanks de matige beeld- en geluidkwaliteit van een aantal interviews is dit een waardevolle documentaire over het leven van kunstenaars Jean-Michel Basquiat, die zijn ambitie om de grootste kunstenaar van zijn tijd te worden nooit onder stoelen of banken stak. Zoals de documentaire in de inleiding duidelijk maakt: hij maakte snel faam als kunstenaar, was daarna beroemd vanwege zijn beroemdheid. Zijn worsteling met de balans tussen ambities, leefstijl en de kwaliteit van zijn werk komt uitgebreid aan bod, maar deze film maakt vooral duidelijk hoe bijzonder Basquiats kunstwerken waren en wat hij betekende voor de kunstwerk in de breedste zin van het woord. Regisseur Davis was bevriend met Basquiat en gebruikt tot nog toe ongebruikte fragmenten uit een interview dat ze zelf met Basquiat voerde tijdens diens hoogtijdagen als ankerpunt. Dat verleent extra geloofwaardigheid aan dit portret van een intrigerende, maar invloedrijke kunstenaar.