Mine (2009)

Schitterend.

Een documentaire met op de achtergrond Katrina, een verschrikkelijke ramp die veel mensen heeft geraakt, maar niet alleen mensen waren slachtoffer, dat laat deze docu op ontroerende wijze zien.

Je word al vlot getrakteerd op zielige beelden van (veelal) honden in nood, afschuwelijk beeld, maar de juiste manier om de toon te zetten. Gelukkig zal dit niet tot vervelends toe herhaald worden, de boodschap is glashelder, het verdere punt dat behandelt zal worden is stukken belangrijker.

De emotionele schade van de slachtoffers dankzij het verlies van een 'familielid', want zo voelt dat voor een trotse eigenaar van een huisdier, is dusdanig groot dat het verlies van hun eigendommen er niets bij leek. Je spullen kunnen vervangen worden, je hond niet. Is dan ook een kreet die langs kwam, terecht.

Ondanks dat de docu slechts 80minuten duurt komt het allemaal klaarhelder naar buiten, kiest O'Toole geen kant in de strijd die het hoofdonderwep vormt: Je hond terug vinden en zullen zowel slachtoffers als hulpverleners hun zegje doen.

Pijnlijk punt aan dit verhaal is dat eigenaars hun honden alleen achter moesten laten omdat huisdieren niet toegestaan werden in de opvangkampen, achteraf krijg je dan te horen dat je 'm in de steek liet en een ander gezin ondertussen blij is met de hond, dat niet alleen; ze zijn er aan gehecht.

Zo krijg je verschillende scenario's te zien waarvan één niet gelukkig eindigt, maar de rest gelukkig inziet hoe de situatie ligt. Door de jaren heen veel struggle om alles goed te krijgen, emotioneel aangetast, huis nog lang niet op orde, straten die nog bezaait liggen met puin, maar ondertussen volhardend opzoek naar je maatje. Schrale troost in dit proces was dat de hond waarschijnlijk in orde was, bij een ander gezin, maar ondanks dat overheerst het gevoel dat dat niet zo hoort.

Pijnlijke documentaire, maar wel vanuit het hart.