Scratch (2001)

Dat was ietwat optimistisch maar een vette docu is het zeker.

Het probleem zit 'm erin dat het echt puur over DJ'ing en turntablism gaat (duh), waar ikzelf die aspecten toch meer als een deel zie van de gehele hip-hop. Je mist de rest een beetje zeg maar.

Maar wat de docu wil vertellen en de bekende namen met hun moves en persoonlijke verhalen zijn erg gaaf. De geschiedenis tot de toekomst wordt belicht.

Ook erg fijn om te zien wat een enthousiaste, sympathieke en vooral gewone mensen al deze hip-hop figuren zijn, zonder alle allures, glamour, crimineel geouwehoer e.d.

Je zou het bijna gaan vergeten door al die irritante, talentloze idioten die de naam van hip-hop dagelijks bevuilen in de hitparades en media.

Geweldig interessant. Net op het moment dat ik "het wel gezien had" kwam het geweldige stuk over het "diggen" naar beats. Beter kan een docu niet zijn, als film waardeer ik het (zie Bowling) net wat minder.

Dit is inderdaad een gedachte die snel bij je opkomt tijdens het kijken van deze documentaire. De mensen die worden geportretteerd zijn stuk voor stuk creatieve, geïnspireerde geesten; mensen met een missie zou je haast zeggen (los van dat de meesten zich opvallend veel bezig houden met science fiction ). Met een groot enthousiasme bovendien, dat behoorlijk op mij als kijker overslaat.

Het is daarom behoorlijk schrijnend dat deze documentaire mijlenver afstaat van wat hiphop tegenwoordig uitstraalt. Populaire erkenning valt deze artiesten ook niet echt ten deel. Mooi vond ik dan ook die laatste uitspraak van Grand Wizard Theodore: "every a time a dj scratches, he should give me a dollar"

Dat de documentaire louter over het 'element' de DJ gaat heb ik overigens niet als storend ervaren. Niet elke hiphop-documentaire hoeft het gehele spectrum te bestrijken toch?

4*

Goede docu over hip hop DJ's.

Vooral het begin en het gedeelte over het zoeken naar de perfecte (meest originele) beat en samples waren erg sterk.

Wel leuk dat Grand Mixer DXT (die de scratches voor Rockit van Herbie Hancock deed) door bijna alle DJ's genoemd wordt als voorbeeld.

3,5*

Hiphopbejaarde.

Mix Master Mike les zien en vooral horen geven over het fenomeen scratchen en alles wat daarbij hoort, doet de hiphopper in iedereen ontwaken. Destijds was de in deze film benoemde scheiding tussen MC's en DJ's duidelijk merkbaar toen rap de commerciële overhand begon te nemen. Deze jongens lopen anno 2001 echter nog steeds in adidassen zonder veters. De Kangols en foute zonnebrillen worden moeiteloos afgewisseld met waaiers van vinyl. De verschrikkelijke 50 Cents van deze wereld worden gelukkig genegeerd. Hier draait het allemaal nog om echte skills en is de rapper voornamelijk de oorspronkelijke ceremoniemeester en gelijkwaardige broeder. Zoals het hoort en zoals de hier overgeslagen Eric B. & Rakim zouden kunnen beamen.

Het hele turntablism is een interessante subcultuur, maar wordt in deze docu net als de gehele hiphopcultuur echter wel erg chaotisch en eenzijdig belicht. Met name wanneer enige muziekgeschiedenis middels vlot geknipte feitjeskabinetten wordt gepresenteerd. Het zijn dan ook de live opnamen van de scratchende mannen (en één meisje) die voor bevrediging zorgen. De rest is helaas bijzaak, met uitzondering van het item rond de beatdiggers die in gore kelders zichzelf omringen door duizenden platen. Op zoek naar dat ene riedeltje, baslijntje of snare-partijtje. Te veel namen blijven helaas ongenoemd, Jamaica wordt en passant gepasseerd en Lee 'Scratch' Perry wordt al helemaal vergeten. Gelukkig maken de Beastie Boys dat enkele jaren eerder helemaal goed met een eerbetoon aan Marley's doorgeblowde dubmeester op het album Hello Nasty.

Scratch is even onoverzichtelijk als de vele spontane houseparty's van weleer en grillig als de groeven waar de naald doorheen giert. Aandoenlijk is in dat kader ook de stoere jongen die vertelt menig Joan Baez album van mama al scratchend te hebben vernield. De liefde voor muziek spreekt hieruit boekdelen, net als het uit de ogen straalt van menige hiphopbejaarde die de tegenwoordige tijd inmiddels rijk is. Een ieder die het ontstaan van deze revolutionaire muzieksoort heeft meegemaakt weet het. Daarom is het des te jammer dat dit het niveau van de incrowd amper ontspringt, waardoor de kijker zich gemakkelijk een buitenstaander zou kunnen voelen.

Goed.

Het camerawerk laat wat aardig wat te wensen over in deze muzikale documentaire die zich richt op de manier waarop Herbie Hancock en Grandmaster DXT de kunst van het DJ-ing, één van de vijf elementen van hip hop, een nieuwe impuls gaven door de introductie van scratching met wereldhit Rockit. Regisseur Doug Pray besteedt uitgebreid aandacht aan de voorgeschiedenis, waarbij hij zich met name richt op de cruciale wisselwerking tussen DJ en MC. De allerbeste hip hop DJs spreken over de muziek, de belangrijkste invloeden, het plezier in de zoektocht naar die ene, ultieme breakbeat. Die interviews worden afgewisseld met beelden waarin de mannen (er is geen vrouw te bekennen) ongelofelijke capriolen uithalen zonder dat hun beats uit de maat lopen. Een must voor liefhebbers van hip hop die zich waarschijnlijk minder zullen storen aan de ondermaatse belichting van veel interviews.