Oddsac (2010)

De poster was wel voldoende om mijn aandacht te trekken. Deed mij al vrij snel denken aan Umfeld. Verder ben ik altijd wel in voor experimentele cinema. Een tweede Umfeld is het niet, al is het ook niet onlogisch wanneer je tijdens het kijken een enkele keer daaraan moet denken. Ik had hiervoor nog nooit iets van Animal Collective beluisterd; het was in ieder geval een aardige kennismaking.

ODDSAC is een psychedelische, abstracte en hallucinante trip (inclusief wat (freaky) gore) zonder echte verhaallijn en dialoog. Laat de beeldenstroom vooral op je af komen en geniet. De variatie in de nummers is fijn, al vond ik de tweede 'lyrical song' (bootje op het water) maar niks. De overgangen zien er over het algemeen goed verzorgd uit.

Ergens halverwege was de beeldkwaliteit even erg pover (het 'viking stukje' zal ik het maar noemen). Risico wat je neemt bij het downloaden, helaas heb je bij dit soort 'films' vaak ook geen keuze. Al is er wel een dvd, maar een blinde aanschaf is mij dan weer net wat te gek.

Voorlopig 3.5*, herziening met betere beeldkwaliteit volgt nog wel eens. Op groot scherm zou ook aardig zijn, al zal dat er wel niet zo snel in zitten.

Oddsac. Ik ben geen groot muziekluisteraar. Muziek wordt voor mij pas interessant, wanneer ik er beeld bij geserveerd krijg. Helemaal interessant wordt het wanneer de abstractie van geluidsgolven worden omgezet in een al even non-figuratieve beeldenstroom. En daar is Oddsac.

Zoals gezegd heeft Oddsac wel iets weg van een Umfeld, een Pop Skull. En dan met name de synergie tussen beeld en geluid uit Umfeld en de hallucinante atrabiliteit uit Pop Skull. De nadruk van dit 'visual album' ligt op de visualisering van geluid en niet zozeer op het vertellen van een verhaal. Verwacht dat verhaal dus ook niet. Oddsac behelst puur de beleving van een 54 minuten durende audiovisuele trip. De sequenties met personen zijn naargeestig en surrealistisch. De abstracte gedeeltes flitsend, caleidoscopisch, stromend, vlammend en hebben bij staren zo nu en dan een zeer hypnotiserende uitwerking.

De muzikale begeleiding bestaat uit hyper elektro-rock, gecomponeerd door de band Animal Collective. Op rustmomenten is ook hun folk-kant te horen. Een minpunt is dat Oddsac visueel niet over de hele breedte weet te overtuigen. Een aantal scènes grenzen aan lelijk en goedkoop. Maar gelukkig worden deze afgewisseld met zeer indrukwekkende scènes, met als hoogtepunt de surrealistische sequentie, waarin een gezinnetje 's nachts rond een kampvuur marshmellows zit te verwarmen. Obscuur wordt het wanneer de hete marshmellows bij de gezinsleden hun weer mond uit komt druipen.

Oddsac is weer een unieke filmervaring, die je zult moeten beleven om het helemaal te begrijpen.

Eerste stuk en laatste stuk vond ik het beste. Muzikaal ook fijner, vooral dat allereerste nummer

Biedt qua beelden wat mij betreft genoeg om interessant te blijven. Al blijven de make-up effecten en dergelijke zo nu en dan wel wat achter, er zitten heel wat toffe en vooral verontrustende scenes in. Vooral op het eind was het echt ronduit akelig, die geluiden en beelden, brrr kreeg er best kippenvel van.

Niet over de hele linie even goed, het middenstuk bevatte te veel 'gemakkelijke' digitale mediaplayer-achtige effecten die me nooit zoveel doen. Maar wel erg vermakelijk. Veel beter dan Umfeld.

3.5*

Gemiste kans.

Het vergelijk met Umfeld mag dan niet helemaal terecht zijn, logisch is het wel. Het is zo'n klein genre dat je weinig keuze hebt de films met elkaar te vergelijken. In dit geval komt dat Oddsac absoluut niet ten goede.

De vocals storen absoluut. Muzikaal is AC nog wel interessant (hoewel ook niet altijd goed), het is gewoon jammer dat ze hun zanger(s?) niet bij het groot vuil durven zetten. Ze eisen teveel van de muziek op en leiden vooral af. De louter muzikale nummers vond ik dan ook veruit de leukste, de nummers met vocals waren zonder uitzondering irritant.

Maar dat is zeker niet het enige probleem. Voor een film die resoluut gaat voor een mix van beeld en muziek zijn beiden niet altijd even goed op elkaar afgestemd, laat staan dat er een echte wisselwerking tussen beiden tot stand komt. Je krijgt bij bepaalde fragmenten dan ook het gevoel dat de muziek gewoon gevoed wordt aan wat grafische effectjes, bij andere stukken zit je dan weer naar gewoon beeldmateriaal te kijken dan allerminst passend is voor wat er muzikaal gebeurt.

De intro is op zich nog boeiend, zeker naar de climax toe. Je mag niet te aandachtig kijken want dan ontleedt je iets te vlot te verschillende visuele laagjes, maar het effect is best fijn. Naarmate de film vordert wordt het echter allemaal wat minder abstract, met als absolute dieptepunt de food-fight op het einde. Alsof het creatieve vat echt helemaal leeg was en er toch nog een nummer bijmoest. Sowieso is het stuk met het monster en het marshmellow-stuk te verhalend (wat niet echt erg hoeft te zijn maar de uitwerking is ook echt belabberd).

Gaafste zijn de inserts als dat ventje z'n drumstelletje opbouwt. Erg grauw en hard. Jammer dat meteen daarna één of ander jolig drum-rock-nummertje dat echt niet aan te horen valt. En zo verglijdt de film van boeiend en nog best spannend tot een uitgedoofd lontje.

Perez mist kunde en kunst. Z'n filmpje haalt het dan ook in de verste verte niet bij Umfeld of de abstractere scenes van Pop Skull. Wellicht ook omdat het analoge gedabbel van AC en het bijbehoorde sfeertje mij niet zo liggen. De lelijkheid en onzuiverheden zijn een te grote doorn in het oog. Best jammer want Umfeld is verre van perfect en verdient nog een dikke stap vooruit. Na deze film is het eigenlijk vooral afwachten wanneer Madonna met haar versie komt.

Best leuk voor een keertje, al is het beste eraf na 30 minuten en zitten er daar ook al aardig wat stukken bij waar de irritatie verbeten moet worden.

2.0*

Best wel wat verwacht. Zelf ben ik dan wel best groot Collective fan en een audiovisuele trip onder begeleiding van trippy nummers zag ik nog wel zitten. Muziek dan wel liever van het soort dat op Here Comes The Indian en Sung Tongs (de wat wazigere nummers), want anders gaat het wel erg lastig trippen worden.

De intro beloofd nog wel wat, al is het verder niet echt mooi. Hop, dan gaan we de vrolijke kant op en ben ik mijn opgebouwde trip moment kwijt. Zo gaat dat wel vaker en het lijkt alsof ze het expres doen? Zo niet, is het gewoon echt zonde.

Mooiste scene is de lange trip (na de boot scene), die lekker wazig is. Niet erg mooi verder, maar een steeds veranderende drone met bijgeluiden zorgt voor een fijne trip. Wat doen ze om het op te volgen? BAF, een partij stenen in beeld en weg trip. Deze komt later wel weer gedeeltelijk terug, want de scene die volgt is best gaaf, echter als we weer de vrolijke tour op gaan word het weer echt idioot.

Idiote scenes genoeg trouwens. Monsters, marshmallows, food fight. Ik zou het graag met een korreltje zout nemen, maar de sfeer is veel te donker voor enige zelfspot.

Grootste probleem is dus dat ze heel erg hard hun best doen om mij de film in te trippen en me er veel te vaak uithalen, door bizarre scenes, vrolijke deuntjes of slechte montage. Jammer, want er zijn dus scenes die wel werkten.

Laat Animal Collective maar weer muziek maken, dan kan ik door de kamer huppelen. Danny Perez, ach we zien wel.

Zelfs op mute niet te doen.

Kotsende kut herrie, muziek. Niet eens agressief en druk ala Umfeld maar gewoon ubersaai geneurie met een beat er onder. Daar komt nog eens bij dat de beelden, hoe kleurrijk soms ook totaal oninteressant waren, enkel het stromende water is boeiend. 51 Minuten, maar voor mijn gevoel net zo lang als satantango, maar dan zonder koeien.