Kaidan Yukijorô (1968)

Apart dat deze compleet onbekend blijkt.

Toch geen mis Japans spookverhaal. Typisch aan films als deze is dat het vaak meer drama dan horror is, wat het af en toe een beetje saai maakt. Gelukkig blijft het dat nooit lang gezien de uiterst korte speelduur.

Visueel soms erg mooi, maar zo jammer van de vale kleuren en het schokkerige camerawerk. Breekt toch een beetje de praal van een aantal shots.

De scenes met de geest zijn veruit het mooist. Erg leuk en sfeervol gedaan. Middenstuk is geestloos en meteen ook iets minder boeiend, om dan weer traditiegetrouw op te leven aan het eind.

Uiteindelijk zeker geen verkeerd spookverhaaltje, al is het jammer van het wat minder boeiende drama, het wat knullig camerawerk en een te verwaarloze soundtrack. Maar verder helemaal niks te klagen.

3.0*

Met net over de tien stemmen een wat onbekendere Japanse spookfilm, die desondanks wel een iets breder publiek verdient. Het tempo ligt niet enorm hoog, maar visueel is het een fijn werkje en met 80 minuten ook geen aanslag op je vrije tijd. De spookscènes zijn de hoogtepunten hier.

The Snow Woman (1968) heeft in 2024 een fraaie restauratie gekregen, en kan dus in goede kwaliteit worden bekeken.

3,6*

Een houtbewerker en zijn leerling doorploeteren de besneeuwde bossen op zoek naar het perfecte stuk hout. 's Nachts krijgen ze bezoek van de mythische Snow Woman. Hij vermoordt de meester maar spaart de leerling uit sympathie. Hij moet echter zweren dat hij nooit of te nimmer zal spreken over wat hij die nacht heeft meegemaakt.

Een mooi, tragisch en theatraal sprookje uit de Japanse folklore. De algemene sfeer komt goed uit de ver door gebruik van ijskoude geluiden, prachtige sets en een authentieke aanpak. De titulaire sneeuwmadam is zowel bedreigend als fascinerend, met haar katachtige ogen en grootse bewegingen. Van echte horror kan je niet spreken. Wel is dit een beklijvend liefdesverhaal met tragiek, romantiek en een hint van het bovennatuurlijke.

Sfeervol en magisch. Dit is goedgekeurd.

4*