Une Hirondelle A Fait le Printemps (2001)

Boeiende film met mooie rollen van Michel Serrault en Mathilde Seigner.

Bovendien een film die blijft hangen. Aanrader deze.

Prachtige film met een sexuele spanning tussen Adrien de oude boer en Sandrine de jonge bekoorlijke vrouw uit de stad. Wist niks van dit pareltje maar heb ruim 90 min genoten.

Waar heb je deze gezien Henk ?

Canal + alweer een tijdje geleden.

DVD is uit in Frankrijk, met Engelse subs.

Trok meer dan 2.4 miljoen bezoekers in Frankrijk. Bron

Prachtfilm! Een mooi verhaal in alle rust gebracht. Alweer een poos geleden dat ik 'm gezien heb, ik wil 'm zeker nog 'ns zien. 4,5*

De film valt af en toe in herhaling, maar het is een mooi verhaal. Heel goed geacteerd door Mathilde Seigner en Michel Serrault (In de extra's kwam hij niet sympathiek op mij over).

Het is weer een geweldige Serrault show en het is mooi om de bevallige Seigner met een kudde geiten door een Milka landschap te zien lopen, maar ik had hier meer van verwacht.
Het verhaal wist me te weinig te verrassen. Teveel een ABC-tje.
Het moment dat niet Serrault maar de vriend van Serrault in de kist lag, dat was wel verrassend. Maar ik voelde me ook een beetje beetgenomen.

Qua landschapsfotografie heel mooi. Voor mijn gevoel had er meer in gezeten, zeker qua humor en 'love story'. Het blijft bij wat blikken over en weer en gestaar. Soms vond ik het verhaal ook wat dunnetjes en langdradig. Vooral die typische Franse shots van een aantal minuten waarin hoegenaamd niets gebeurt kwamen m.i. iets teveel voor. Kortom, lichtelijk teleurstellend. Une hirondelle ne fait pas un bon film.

Niet onaardig, Seigner speelt een vertederende rol en de beelden van het Franse landschap zijn mooi, maar verder heeft het niet veel om het lijf. Een aantal berichten hierboven wordt gesproken over "sexuele spanning". Ik heb er nauwelijks wat van gemerkt, alleen Serrault kijkt misschien af en toe wat hitsig naar de jonge vrouw, maar meer ook echt niet. Gelukkig maar want dat had helemaal niet bij de sfeer van de film gepast. 3 kleine sterretjes.

Komt erg over als een TV-film. Zou zomaar eens doordeweeks bij TV5 Monde kunnen worden uitgezonden, zo'n film. Maar toch wel leuk, ondnks de zouteloosheid. Serrault zie ik eigenlijk altijd in dit soort rollen, waar hij overigens wel goed in is.

Het einde vond ik wel mooi minimalistisch, zeker de liefdevolle aai die Sandrine Adrien geeft bij de uitvaart van de vriend.

Ik had hoge verwachtingen wat deze film betreft ,maar helaas vond ik het einde te abrupt. Was het budget op . . . ?

Had de film iets langer geduurt ,dan had ie gemakkelijk 4 of misschien zelfs 5 sterren verdient ,maar zo . . . geef ik 'm maar 3.

Goede film, einde was inderdaad wat abrupt:3,0

Michel Serrault, acteur die tot het allerlaatste vasthield aan de filmwereld, vertolkt perfect de oude boer, stug, introvert, asociaal, vasthoudend aan zijn oude principes, vooral verbitterd om het verleden, maar die in zijn leven toch die zwaluw tegenkomt die de lente maakt

Die zwaluw is dan Mathilde Seigner, heel goed en energiek in haar rol.

Het is een mooi verhaal gebracht met goed camerawerk en met de prachtige Vercors op de achtergrond.

Meerdere zeer verdienstelijke scènes waarin de karakters van beide hoofdpersonages tot uiting komen.

Voor de nostalgische noot zorgt o.m. ene Jean Sablon (mens, wat is dat lang geleden) met het knappe "La Valse au Village".

Blij dat we niet neerkijken op dergelijke filmpjes. Ze brengen doorgaans iets menselijks.

Deel 1 - zo neutraal mogelijk: 3*

Mooie beelden, goeie acteurs: vaak heeft dit genre niet meer nodig om lekker achterover te liggen genieten en mee te dromen.

Toch is het verhaal net iets te dun om in het geheugen te blijven hangen. De inspanningen van Sandrine om de boerderij draaiende te houden; en de ontgoochelingen over, maar vooral de gevoelens van Adrien voor de jonge vrouw die z'n zaak overneemt: er wordt net iets te weinig mee gedaan om me echt mee te trekken.

Het blijft al bij al een iets te droge bedoening.

Bovendien:

Blij dat ik dat niet zag vóór de film. Die man komt behoorlijk pretentieus en hautain over, en de sympathie die zijn personage tot op zekere hoogte opwekt in de film, krijgt een ondergrondse deuk door wie hij in werkelijkheid is.

Deel 2 - vanuit mijn ethiek: 0*

"De mate van beschaving van een samenleving valt af te meten aan de wijze waarop ze omgaat met dieren", zei Mahatma Gandhi ooit.

Droevige beelden met koeien in een slachthuis; het konijn dat uit de kooi wordt gehaald en even later gevild op tafel ligt (ook al is dat allicht niet hetzelfde diertje); en vooral het varken dat voor de film live geslacht wordt. Gruwelijk, harteloos, en totaal onnodig en onzinnig.

De zwaluw die hier de lente maakt, is symbolisch. Gelukkig maar, die was anders ongetwijfeld in de stoofpot beland.

Mooie ingetogen film. Zoals al vermeld was het einde abrupt, opeens aftiteling en je moet zelf maar verzinnen hoe het verder zou aflopen.

De mooie Seigner verruilt de sleur van de Parijse IT voor een boerderij in de bergen onder Grenoble, en krijgt daar te stellen met de nukkige oude Serrault - en gebaseerd op het verhaal van een mevrouw overigens, al is het verhaal generiek genoeg dat dat niet zoveel uitmaakt.

Seigner past prima in haar rol, ze straalt de kracht en de energie uit van iemand waarvan je zo'n omslag van zou verwachten - en iemand die dat voor elkaar kan krijgen. En Serrault is perfect als de norrige ouwe man - een rol die hem op het lijf geschreven is geloof ik, maar het is zonder meer bewonderenswaardig hoe hij speelt. Knap hoe er wordt uitgewerkt hoe ze steeds meer van elkaar afhankelijk worden, elkaar steeds meer gaan begrijpen en gaan waarderen.

Jammer wel van het wat abrupte en snelle einde, dat komt wat over alsof de cameraman op een gegeven moment zag dat er nog maar een paar meter film over was. Aan de andere kant was elke andere keuze waarschijnlijk te langdradig geworden.

Overigens fijn dat op Netflix de laatste tijd veel meer van dit soort ietwat oudere Franse films staan - die in Nederland vaak slecht te vinden zijn. Ik heb wel wat met dat genre, en hoop er stiekem op dat er nog eens een serie films met Philippe Noiret langs komt.

Sympathieke Franse praatfilm.

Ingetogen film met sterk acteerwerk. In het begin dacht ik dat de stevig gebouwde boer met hond en Volvo een van de protagonisten zou zijn maar nee. Wel een mooi personage.

De hoofdpersonen zijn ook in orde, een brompot en een eigenwijze stadse.

Lekkere wegkijker maar ook wat vlak met nauwelijks hoogtepunten.

Goeie film over een vrouw die een boerderij op het platteland koopt om een bed and breakfast te beginnen. Een simpel verhaaltje en ook de relatie die ontstaat tussen de twee hoofdpersonages is wat voorspelbaar maar wel goed opgebouwd. De film heeft een aangenaam tempo en mooie beelden van het platteland. Hier en daar komt het best rauw uit de hoek te komen met betrekking tot het leven op een boerderij.

In maanden niet zo'n slechte film gezien, ik moest denken aan Hrutar, maar dan niet interessant. ik weet niet waar het als eerste misging, waarschijnlijk al bij het script. Die oude boer kan wel acteren maar heeft geen goede tekst, dat meisje is echt een drama. Ze is geen moment geloofwaardig. Op 3/4 lijkt het interessant te worden maar dan is het zomaar afgelopen.