Stones in Exile (2010)

Dit is erg gaaf. De vertelling over het maken van het geweldige Exile on Main St. album wordt erg prettig verteld. Er zit een bijzonder goede balans in het scheppen van een beeld van de tijdsperiode en de opnames inhoudelijk. Ik was ook erg gecharmeerd van het archiefmateriaal wat hiervoor is gebruikt. Ook niet onbelangrijk is de toelichting van de Stones-leden (en meewerkenden) die de film toch van vele interessantheden voorzien. Zo vond ik de hele verhuizing naar Frankrijk erg interessant en zeer bevredigend toegelicht. Dit is een erg goede documentaire en mag dan ook niet vergeten worden tussen de belangrijke rockdocumentaires.

I learned Charlie Watts how to drum

Ik heb de Stones nog niet zo lang leren kennen. Ik ben in een boek aan het lezen over het leven van Jim Morrison (zanger van The Doors) en daar stonden soms verwijzingen in naar Aftermath. Ik besloot om de cd eens een kans te geven, ik kende tenslotte alleen maar de hits van de Stones, maar die cd viel zo mee dat ik me meer ben beginnen interesseren in de groep. Toen deze documentaire op televisie kwam twijfelde ik dan ook geen moment om hem op te zetten.

In het begin had ik wel wat mijn twijfels. Mensen zoals Will.I.Am of Benicio Del Toro hoef ik echt niet te zien in een documentaire over een album van de Rolling Stones. Ik vreesde ervoor dat ik een uur lang naar interviews moest zien van mensen die amper iets met Exile hebben te maken maar gelukkig zat ik fout. Nadat iedereen zijn, precies verplichte, zin heeft gezegd schakelen we over naar de mensen die er echt tot toe doen hoewel ik hier mensen als Scorcese wel tekort mee doen maar soit. Ik heb de versie van een uur gezien maar die was in mijn ogen wel wat te oppervlakkig, ik wil dan ook nog wel eens de volledige versie van een dikke 2 uur zien. Wat wel een pluspunt is, is de medewerking van de vele mensen die aan Exile on Main Street hebben meegewerkt. We krijgen vooral veel foto's te zien, zwart-wit blijft toch prachtig om te zien trouwens, met daarover een voice-over van producers, de Stones zelf en weet ik wie nog allemaal. Wel mankeerde ik precies Ronnie Wood? Ach, ik zal er wel over hebben gezien. In ieder geval steekt de documentaire ook bomvol met de leuke anekdotes waardoor het voor de fan wel leuk is om te zien.

Want eerlijk gezegd ben ik niet zo'n grote fan van het Exile on Main Street album. Het is zeker niet slecht maar geef mij toch maar eerder Aftermath of Beggars Banquet. Al moet ik wel toegeven dat na de documentaire gezien te hebben ik de cd wel meer kan waarderen, hij staat voor de moment zelfs te spelen. Waarschijnlijk komt dit omdat ik het album nu een pak beter kan plaatsen want er is wel serieus wat voorafgegaan aan het maken van deze dubbel LP. Want Stones fan of niet, je moet wel toegeven dat hier overduidelijk een speciaal album in de maak was. Ze zijn moeten gaan lopen uit hun thuisland, gevlucht naar Frankrijk waar ze amper de taal spraken en uiteindelijk verzeild geraakt in verschillende uithoeken van het land om dan terecht te komen in de kelder van Richards waar ze zich te pletter snoven en zopen. Ik verschiet er nog altijd van dat zowel Jagger, Richards, Watts en Wood nog leven. Als je fan bent van Exile ga je het sowieso wel goed waarderen maar voor mijn part had er meer muziek in mogen zitten. Nu hoor je altijd maar kleine fragmenten maar wanneer je bij een plaat die 18 nummers bevat maar echt dieper op 3 nummers ingaat (Ventilator Blues, Tumbling Dice en I Just Want to See His Face volgens mij) dan mankeert er toch echt iets. Misschien heb ik wel helemaal geen recht van spreken want ik weet natuurlijk niet hoe het in de versie van 150 minuten zit.

Interessante documentaire die de Stones in een speciale tijdsperiode laat zien. Het verveelt nergens, de anekdotes zijn stuk voor stuk leuk en ook de foto's zijn vaak erg mooi. Het lijkt me dat dit verplicht voer voor de fans is. Misschien toch maar eens achter de langere versie gaan.

3.5*

Toch wel gaaf om te zien hoe zo'n legendarisch album tot stand is gekomen.

Doet echt heel erg jaren '70, La Dolce Vita, decadent aan allemaal.

Zo'n prachtige, grote villa aan de kust in Zuid-Frankrijk waar de Stones en alle muzikanten en vrienden de hele dag tussen alle drank, drugs en schaarsgeklede modellen staan te jammen. Heerlijk.

Rock n Roll baby. .

Deze documentaire (de 60 minuten versie) heb ik gezien via de interactieve dienst van Ziggo. Van dit gebeuren (de verbanning naar Frankrijk vanwege de belastingperikelen in Engeland) van The Stones had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord maar ik vond het wel interessant. Sowieso was de hele documentaire wel interessant (ook visueel). Muzikaal vond ik het eigenlijk maar niets (ik vind de jaren 60 liedjes van hun nog steeds het beste).