Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1931)

Spannende en bijzonder goed gemaakte bewerking van de novella van Stevenson. Opvallend is wel dat er door regisseur Mamoulian een flinke scheut ondubbelzinnige seksualiteit aan het verhaal wordt toegevoegd. Een gewaagde stap, zeker voor een film uit die tijd. Ik kan me voorstellen dat dit een behoorlijke kluif zou zijn geweest voor de beruchte Hayes Code, mocht die al voor '34 van kracht zijn gegaan.

Sterker nog, de film bevat een van de meest seksueel geladen scènes die ik ooit in een film uit dit tijdperk heb gezien. Op een gegeven moment helpt de galante Dr. Jekyll de straatmadelief Ivy (een geweldige rol voor de knappe Miriam Hopkins) uit de nood en breng haar naar haar appartementje. Daar stort Ivy zich vol overgave op de dokter en probeert hem op alle mogelijke manieren te verleiden. Eerst door een gebroken rib te veinzen, daarna door brutaalweg haar kousenbanden los te maken en koket met haar blote been naar hem te lonken.

In vergelijking met wat we vandaag gewend zijn, stelt het natuurlijk niets voor, maar toch vond ik het nog best prikkelend. De manier waarop Mamoulian de scène filmt, laat weinig aan de verbeelding over, ook al zie je geen streepje naakt. Ik heb geen idee hoe dit moment oorspronkelijk werd onthaald (ik heb nog geen oude recensies van de film kunnen vinden), maar ik kan me voorstellen dat heel wat mannelijke toeschouwers daar behoorlijk warm van werden.

Daar houdt het trouwens niet op. Ook het personage van Jekyll is een brok ongecensureerde drift die aan niets anders denkt dan aan seks. De eisen die hij aan de angstige Ivy stelt, laten in hun bewoordingen niets aan de verbeelding over. Op een gegeven moment zie je zelfs hoe Ivy striemen van zweepslagen laat ontsmetten door haar hospita. Ook de duizelingwekkende decolleté's (van zowel Ivy als Muriel) zijn een niet alledaags beeld in een film uit deze tijd.

Al die drift staat heerlijk haaks op de romance tussen de beschaafde Jekyll en de kuise Muriel, die (zo hint het scenario) meer of minder verantwoordelijk is voor de creatie van Hyde. Als ze eerder met hem had willen trouwen (of toch meer had aangedrongen bij haar vader) was het waarschijnlijk nooit zover gekomen. Best subversief van de filmmakers om van een deugd een zonde te maken.

Het verhaal wordt verder heerlijk vlot verteld en er valt op een vreselijk pathetische scène na (waarin Jekyll tegen Muriel komt vertellen dat hij haar laat gaan) geen dood moment te bespeuren. Het geheel wordt ook op een bijzonder creatieve manier in beeld gebracht door cameraman Karl Struss, die vooral aan het begin een aantal indrukwekkende visuele stunts uithaald. De volledige openingsscène van de film is eigenlijk één lang POV-shot, technisch heel slim uitgevoerd met behulp van valse spiegels, onzichtbare rails en subtiele overgangen.

Op technisch gebied zijn het alleen de morphs van Jekyll naar Hyde die een beetje zijn verouderd, al is de plotse kleurovergang in het gezicht van Jekyll vlak voor zijn verandering nog steeds verbluffend om te zien (en eigenlijk heel simpel uitgevoerd met behulp van wat make-up en een kleurenfilter voor de lens).

Tenslotte is de geweldige rol van Frederick March nog een van de grootste troeven van de film. Galant en broeierig als Jekyll; losgeslagen en schichtig als Hyde, en in de slotscènes minstens even acrobatisch als Erroll Flynn. Hij kreeg terecht een Oscar voor zijn prestatie en blijft (op die ene rotscène met Muriel na) een plezier om naar te kijken. Ik heb er in elk geval erg van genoten.

4 sterren.

Bijzonder geslaagde horrorfilm voor het jaar waarin deze film gemaakt is. Ik heb ondertussen al twee versies van Dr. Jekyll & Mr. Hyde gekeken, die van 1920 en die van 1931 en die laatste steekt toch met kop en schouders boven het origineel uit. Al was de versie van 1920 wel benadeelt door het feit dat het een silent movie was.

Wat me vooral opviel bij deze film is de manier waarop er gespeeld werd met de camera, alsof Rouben Mamoulian wou zien wat er met de camera allemaal gedaan kon worden, zo werd er slim gebruik van schaduweffecten, diende de camera als ogen voor Dr. Jekyll of gebruikte hij op een slimme manier close-ups. Dat de film in die tijd alleen voor volwassenen is, is aan een aantal zaken te zien zoals o.a. de seksueel getinte scènes (zoals bioscoopzaal al heel knap verwoord heeft) wanneer Dr. Jekyll voor het eerst Ivy ontmoet waarbij Ivy zichzelf uitkleed en in bed gaat liggen. Ivy ligt in die scène met een diepe decolleté in bed en zegt tegen Jekyll dat ze pijn heeft, wijzend naar een paar strategische plekken. Dergelijke scènes zijn best wel opvallend voor één van de allereerste geluidsfilms..

Wat er verder nog over deze film gezegd kan worden: Frederik March zet zijn rol bijzonder goed neer, hetzelfde kan over alle andere personages gezegd worden. De special effects en dan doel ik vooral op de transformaties van Jekyll naar Hyde en omgekeerd zijn leuk getrukeerd voor een tijd waarin CGI nog een futuristisch toekomstbeeld is. Verder kan ik alleen maar concluderen dat dit een bijzonder geslaagde horrorfilm was..

4.0 sterren

Aardige gemaakte film uit 1931 met soms goede techniek gebruik voor die tijd.

Sterk geacteerd en verhaal.

3,5 ster

Was 1931 een erg goed jaar voor de horror; weet deze film toch duidelijk de uitzondering op de regel te zijn. De film mist absoluut de stevige en gothische hand in art-direction en visual effects die jaargenoten als Frankenstein en Dracula tot zulke klassiekers maakten. Deze film is vooral allemaal veel te theatraal geacteerd en de dialogen zijn tot in het pijnlijke herhalend. Enerzijds is Rouben Mamoulian's uitdagende découpage te waarderen (zoals in de openingsscene), anderzijds werkt het hilarisch dubbelop met de vreselijke dialogen (zoals bij de eerste tuinscene). Bovendien valt de montage op door haar ongelooflijke hoeveelheid continuiteits fouten. Nee deze Dr. Jekyll and Mr. Hyde kan moeilijk een goede film worden genoemd.

Prima film van Mamoulian, zelfs nu heeft de film toch nog een creepy sfeertje. Mooie visuele ideeën en een redelijk onderhoudend, doch voorspelbaar verhaal. Ook het acteerwerk was ruim voldoende te noemen, alhoewel het soms allemaal iets te dramatisch werd. Ook de montage was af en toe niet goed genoeg, maar daar kan ik mee leven. Nee, Dr. Jekyll and Mr. Hyde is geen horrorfilm die je op zet als je met je vrienden iets spannends wil zien, het is ook geen meesterwerk, maar een heel degelijke film met genoeg elementen waar je je als filmliefhebber mee kan vermaken.

Doet verrassend modern aan vanwege de manier waarop Hyde hier in het begin een aanstekelijke levenslust tentoonspreidt. De (overigens uiterst onderhoudende) commentaartrack bevestigt dat Mamoulian de vroege Hyde ook niet als "evil" maar als "animal" wilde tonen, een soort "free spirit" bij wie het pas later misgaat (en wiens grappige bekketrekkerij ook echt als zodanig bedoeld is). Wel een minpuntje dat Jekyll voor die suffe Rose Hobart zou vallen: Miriam Hopkins is een stuk aantrekkelijker, en de uitgebreide manier waarop haar décolleté in beeld komt is eigenlijk gewoon schokkend voor een film uit 1931. (Overigens is de uitspraak "Djiekel" conform het idee van Robert Louis Stevenson himself, ook weer volgens de commentraatrack.)

Zinloos maar grappig detail: deze film is momenteel samen met de versie van 1941 op één DVD verkrijgbaar, en de twee acteurs die zo op één schijfje Jekyll en Hyde spelen waren ook de eerste twee acteurs die ooit twee Oscars voor de beste hoofdrol wonnen.

Ha, een goede versie van deze horrorklassieker. Heb niet alle verfilmingen van Dr. Jekyll and Mr. Hyde gezien, maar deze lijkt me wel één hele goede. Met de sfeer zit het prima in orde, de transformatie tussen de twee persoonlijkheden ziet er ook redelijk gesmeerd uit en het belangrijkste, het is qua horror bijzonder geslaagd. Mr. Hyde ziet er echt afgrijselijk wanstaltig uit. Regisseur Mamoulian laat de hoofdrolspelers ook diverse malen recht in de camera kijken, zodat je zelf ook mee kunt griezelen. Het is nog een pre-code-film, dus enige expliciteiten kun je dan ook nog mee pikken. Heel niet verkeerd dus!

Één van de leukere uit z'n generatie. Begin is meteen een eyecatcher. O.a het first person perspectief, hoewel knullig, zijn stijlkeuzes die ik wel kan waarderen. Zo zitten er nog meer (korte) sequenties in die aardig speels overkomen. Daar komt dan nog bij dat het Jekyll and Hyde verhaal hier prima uit de verf komt, terwijl ik bij de meeste (meestal 30's Universal) verhalen het gevoel heb dat ze in latere adaptaties toch duidelijk beter kunnen. En March is met zijn Hyde make-up op helemaal in z'n element. Lekker freaky personage.

Het verhaal van Dr. Jekyll en Mr. Hyde is misschien wel het meest verfilmde verhaal binnen het horrorgenre. Ook kreeg hij een zoon en een dochter, werd uitgebeeld als een vrouw en een donkere man. Verschenen er komische variaties,trad op in animatie en zijn er zelfs erotische en porno versies maar deze film uit 1931 is denk ik wel de beste. Alleen de silent en de 1941-versie komen nog enigszins in de buurt.

In de meeste opzichten wijkt deze versie van het basisverhaal niet af van de meeste andere versies. Wat deze onderscheidend maakt, is de flitsende visuele benadering van Rouben Mamoulian. Dat is eigenlijk al vanaf de eerste scene te zien, die is volledig vanuit Jekylls perspectief gefilmd, maar ook uit de verschillende momenten waarop je langzaam het beeld in tweeën wordt gedeeld en je dus in feite met een vroege vorm van split-screen te maken hebt.En dan is er nog de transformatie van Jekyll naar Hyde die enkele van de meest indrukwekkende speciale effecten bevat uit zijn tijd.

Daarnaast biedt de film ook een verfijnde verkenning van seksualiteit en repressie en de wreedheid die ze kunnen veroorzaken. Het is een product van het "pre-Code" tijdperk, een tijd waarin filmcensuur aanwezig was maar niet zo zwaar afgedwongen als later zou worden tussen 1934 en 1966. Er zijn dan ook vergaande (lange tijd werden naakte vrouwenbenen als zeer erotisch gezien) seksueel suggestieve scènes. Toen die code vol van kracht werd, moest er maar liefs 10 minuten aan beeldmateriaal weggeknipt worden. Dat is nu niet meer voor te stellen! Dit maakt het juist zoveel jaar na dato nog steeds een uitstekende vintage klassieker.

wat rauwer dan de 42 versie maar echte horror naar moderne maatstaven is het natuurlijk niet , ik geef niet echt de voorkeur aan 1 van de 2 versies , ze hebben allebei hun sterke en zwakkere punten .

Tracy was overtuigend in zijn manipulatie van zijn slachtoffer , in deze versie is dat aspect minder overtuigend .

Een film en dus ook de alter ego personages ervan hebben steeds tot de verbeelding gesproken. Diverse producties werden er van gemaakt. Ook de interesse van de wetenschap, religie en filosofie is steeds groot geweest voor de balans tussen goed en kwaad. Je merkt ook in de context van 1887 - een jaar voor Jack The Ripper toesloeg in datzelfde Londen - dat de moraal en weerstand van Jekylls experimenten groot is.

Toch wel een bewogen versie van 1931 met zijn erotische lading, hoewel dat dat naar de normen van vandaag nogal beperkt is.

Het acteerwerk mag dan wel wat theatraal zijn, er wordt wel goed geacteerd. Hyde ziet er vooral enger uit dan die uit 1941. Nou ja, eng, lelijker in ieder geval. Meer dan degelijke film in ieder geval.

Ondanks de meerdere verfilmingen moet de gotische novelle van Robert Louis Stevenson voor mij nog altijd op een boeiende, interessante manier worden geregisseerd. Ook deze klassieke vertelling van regisseur Rouben Mamoulian brengt daar geen verandering in, mede omdat de film nogal weinig elementen biedt om als horrorliefhebber enthousiast van te worden. Intrigerend zijn de FPV-experimenten van de camera en de technische invulling van de eerste transformatie, maar die verbleken al snel bij de nogal saai ingevulde hoofdrollen. Fredric March speelt een ronduit belachelijk personage als Mr. Hyde die vooral geen enkele dreiging of eigenzinnigheid uitstraalt, waardoor hij de hele film enkel oogt als vervelend ettertje. Als Dr. Jekyll is hij vooral te klassiek en overdreven kinderlijk om zijn alterego te compenseren. De vrouwelijke bijrollen ogen zelfs voor die tijd bijzonder ouderwets en Mamoulian krijgt het niet voor elkaar een decor op te bouwen dat charmant oogt, waardoor deze jaren '30 adaptie uiteindelijk uitermate vermoeiend is om doorheen te bijten.