Richting West (2010)

Een voortkabbelende film die het kijken waard is vanwege het acteerwerk. De film laat delen uit het leven van Claire wat op zich leuk gefilmd is maar waar gewoon erg weinig in gebeurd.

Het kabbelt allemaal een beetje voort en aan het eind vroeg ik me af waar ik nu eigenlijk naar gekeken heb. Leuk verpakt maar nogal inhoudsloos.

2,5*

Vond het een heerlijk filmpje. Inderdaad, de film kabbelt voort, maar is niet erg. Dit is dan ook nadrukkelijk de insteek van het geheel. Het is zoiezo leuk om te zien als je iets met Rotterdam te maken hebt, als stad en als culturele zijde. Zo doet de helft van de bezetting van het ROtheater mee. Sterk spel, wat volgens mij het meerendeel gebaseerd is op improvisatie, en wordt er gewerkt met enkele richtlijnen.

Richting West (2010) heeft geen richting en weet niet welke kant de film op gaat verder sukkelt de film door naar het einde en gaat als een nacht kaars uit...

Niet zo goed. Hoewel de film zeker niet oninteressant is of saai, wacht je als kijker gewoon letterlijk 98 minuten tot er iets gaat gebeuren. Bij mij kwam het over alsof de film heel erg intelligent probeerde te zijn, met veel diepgang, afwijkende arthouse: maar nee. Dit was het totaal niet, ik kon geen visie of diepgang ontdekken het waren puur inhoudloze gebeurtenissen waaruit ik niks kon halen. Vond enkel de pannenkoek en agent scène wel leuk om naar te kijken maar verder echt geen hoogvlieger. Ook het acteer werk is allemaal niet storend maar het wordt allemaal zo uitdrukkelijk op niveau vertoont dat er totaal geen speling of uitdaging in zit. Het is ook niet echt realistisch, terwijl ik een gevoel kreeg dat dit wel de bedoeling was. Het is het allemaal net niet, je hebt geen idee wat de makers nou precies willen vertellen. In het camera werk zit totaal geen houvast, het ene moment kijken we tien minuten via een punt in een kamer en het andere moment wordt er rommelig hand held beelden gebruikt om daarna het straatleven van Amsterdam te laten zien. Nee, heel erg jammer maar helaas geen voldoende. Toch wel 2 verdiende punten om toch zo'n inhoudloze film niet saai te maken. Geen een keer naar de klok gekeken of gedacht om hem uit te zetten. Hij blijft wel boeien, omdat je telkens denkt dat er iets gaat gebeuren. 2 sterren.

Was weer een onderhoudende Nederlandse gezins/liefdesdrama. Er gebeurd inderdaad wel weinig in en het gaat ook vaak erg de subtiele kant op. Wel volg ik die grote afstanden tussen die datums niet helemaal, want ook al schuift de film zo nu en dan een maand op, toch lijkt het er in de volgende shot alsof het gewoon een paar uur geleden of gisteren is gebeurd. Susan Visser ken ik verder niet maar die doet het best wel goed als Claire en ook der nieuwe vriend, ook door een voor mij onbekende speler neergezet. Sommige momenten in de film waren wel voelbaar af en toe en dan spreek ik met name over die kinken in de relatie tussen Claire en der minaar (weet de naam even niet meer) De film kent zo nog wel eens zijn aangrijpende momenten. Vooral na de abortus.

Ook veel mooie shots van Rotterdam waar uitgebreid aandacht aan word besteed tijdens de fiets-scenes. Opzich was dit wel een goede Nederlandse film met zijn aangrijpende momenten maar we hebben dit aan de andere kant ook wel weer te vaak gezien.

3,5*

Ik kon maar moeilijk door deze film heen komen. Aan het verhaal en het acteerwerk lag het niet. Op zich sprak het verhaal me wel aan en met name Susan Visser zette een hele sterke rol neer. Vooral in de begin en eindscène zag je het verdriet en de eenzaamheid zo duidelijk als ze uit het raam kijkt.

Ik als Rotterdamse vind dat er best nog wel wat mooiere shots en plekjes van Rotterdam getoont had mogen worden. Ik vind de sfeer van de stad er nou niet echt uitspringen.

De abortus vond ik ook wel heel heftig neergezet.

Maar toch .... ik heb tijdens het kijken heel vaak op de klok gekeken. Ik vond het verhaal erg traag en af en toe zelfs saai worden.

De zoveelste nietszeggende Nederlandse film. Het verhaal bevat eigenlijk alle typische kenmerken van een Nederlandse films. Seks (dit keer wel pas na ongeveer 20 minuten), gevloek, drukke stad (Rotterdam dit keer) hoofdrolspelers op fietsen en een zogenaamd dramatisch verhaal (goh wat had de hoofdrolspeelster het toch zwaar in deze film). Ondanks dat Susan Visser best aardig speelde deed het hele verhaal me niets en was het ook niet boeiend. Het verhaal was eigenlijk erg saai want er gebeurt vrijwel niets. Ik val overigens niet in de doelgroep voor deze film want deze film is vooral geschikt voor vrouwen op middelbare leeftijd en ook het liefst nog alleenstaand met een kind.

Wel de scene met de politiecontrole was goed, originele en leuke manier om van een boete af te komen.

Matige film over een alleenstaande, werkende moeder. Een film over het alledaagse leven zonder enig opsmuk, maar net een beetje te inhoudsloos om echt te kunnen boeien. Een aantal dagen uit haar leven verspreid over een aantal maanden, waarin de tussenliggende weken als kijker gemakkelijk zijn in te vullen. Susan Visser doet het aardig. Net geen 3.0 sterren.

Er is eigenlijk maar een positief punt te herkennen aan deze film, en dat is Susan Visser. Ze heeft nog steeds die mooie lach van heel lang geleden, en ik word er nog steeds blij van als ik die zie. Een soort lach die overal doorheen straalt - waar een soort hoop doorheen schijnt, die het lachen mooier maakt en waardoor de tranen van het moment toch wat minder erg lijken - een soort belofte dat het allemaal wel goed komt.

Maar met de film is dat wel een beetje ver zoeken. Het verhaal zou misschien herkenbaar kunnen zijn, maar dat wil nog niet zeggen dat het een interessante film oplevert. En dat nekt dit geval - ook het camerawerk of de beelden van de stad kan er weinig meer aan redden.

Ik vond deze film erg saai en langdradig...

Een observatie van een alleenstaande moeder. Zo zou ik de film willen omschrijven. De film is geen hoogvlieger, maar ik ken inmiddels al heel wat films van Nicole van Kilsdonk en die zijn over het algemeen prima. En dat geldt ook weer voor deze film. Er wordt uitstekend en naturel geacteerd door de hoofdrolspeelster. Het leven van de alleenstaande moeder is waarschijnlijk voor velen herkenbaar in beeld gebracht. En ik vind de vorm van de film heel mooi en ook best origineel. Er is gekozen om chronologisch momentopnamen uit een periode uit haar leven te laten zien. Meestal zit er een week of drie á vier tussen die momenten. Meestal is het ook een belangrijk moment voor het verhaal, maar soms ook niet. Het wordt heel consequent doorgevoerd en dat geeft de film soms ook een beetje een hak op de tak gevoel, maar dat is inherent aan deze vorm omdat je immers niet weet wat er tussen de verschillende momenten is gebeurd. Dat mag je zelf dan invullen. Zo zie je ook sommige mensen die je daarna nooit meer ziet. En ook dat hoort er dan bij. Maar er zitten wel hele mooie scenes tussen. Eén van de mooiste scenes uit de film vind ik wanneer moeder en zoon samen in de auto zitten en het liedje "meisjes" van Raymond van het Groenewoud meezingen. Er zat sowieso ook af en toe hele mooie muziek in de film. En het laatste wat ik erg leuk vond was dat de film in oud-Rotterdam was opgenomen. Vooral rond de nieuwe binnenweg. Een gebied wat ik ook zelf heel goed ken. Erg leuk maar soms ook een nadeel. Zo suggereerde de film dat moeder en vriend in Spangen of omgeving woonden maar waren de meeste shots in een huis aan de nieuwe binnenweg. En ook de vuilniszak met spullen van de vriend werd naar haar eigen huis gebracht op de fiets, waar nu ineens die vriend woonde. Maar goed, dat zijn details die je waarschijnlijk alleen herkent als je de omgeving goed kent.