Tangshan Dadizhen (2010)

Klopt puur drama de aardbeving is maar een moment uit deze mooie film. Prachtige beelden en een verhaal dat waar is gebeurt.

Een dikke zeven dus 3.5*

Drama inderdaad. Mij is dit niet echt bevallen. Het is wel een nobel initiatief om slachtoffers van een dodelijke aardbeving te herdenken, en het is ook logisch om het emotionele leed af te schilderen die tientallen jaren de levens blijft tekenen, maar de zeemzoeterige, hartverscheurende overgeacteerde dramatiek deed de pot soms overlopen. De film heeft ook nauwelijks andere bedoelingen dan te emotioneren. Leek me meer een verhaal uit een goedkoop stationsromannetje. De regisseur heeft dit verder wel met mooie beelden en een rustig tempo ingeblikt. In vier keer uitgekeken maar toch uitgekeken.

We weten allemaal wat er in de wereld aan de hand is en met name momenteel in Japan. Aardbevingen, tsunami's, vulkanen die uitbarsten.. Vreselijk, ongelofelijk en verschrikkelijk. Wanneer je de beelden op televisie ziet prijs je jezelf in je mooie, kleine landje zeer gelukkig, terwijl je tegelijkertijd meeleeft met de mensen die het zwaar hebben. Héél zwaar. Op dat soort momenten ga je even nadenken dat we eigenlijk veel teveel zeuren over kleine dingen en ons druk maken over onnozele dingen. We zijn niks gewend. We hadden eens in die mensen hun schoenen moeten staan. Met dit in mijn gedachten ben ik 'Aftershocks' in gegaan.

Ik hou niet zo van Chinese of Japanse films. Ik blijf er een drempel voor voelen. Deze film had ik weken geleden als tip gekregen en na het gevoelige 'promotiepraatje' dat ik er gratis bijkreeg, ging ik overstag. Het werd sowieso eens tijd om mijn filmsmaak wat te verbreden, want ik ben voornamelijk een meisje van de Hollywood blockbusters en de sleazy teenslashers.

Al snel leer je het gezinnetje kennen: moeder, vader en de tweeling Fang Deng and Fang Dan. Veel tijd om ze te leren kennen krijg je als kijker niet, want voor je het weet begint de verschrikking. Steeds heftiger gaat het er aan toe en op sommige momenten zit je met open mond te staren naar deze vreselijke tragedie van de natuur. In een poging om de tweeling te redden komt de vader om het leven. De kinderen leven nog, maar zitten dusdanig vast in de puinhoop dat wanneer je de ene zou redden, de andere zou komen te overlijden. De wanhoop, de onmacht en de angst is van ieders gezicht af te lezen en de beelden weten je te raken. Alles is verwoest, veel mensen zijn gestorven in een poging om te ontsnappen van deze aardbeving en andere mensen schreeuwen vanonder het puin en de zware stenen dat iemand ze moet komen redden.

Vanaf dat moment leef je mee met de moeder van het gezin, de weduwe. Het is een onmogelijke keuze om te moeten beslissen welk kind je laat leven en welk kind je laat gaan. Taalbarrière? Nonsens. Ik versta geen woord Chinees maar vanaf de eerste minuut was ik in de film gezogen alsof ik vanaf een afstandje toe stond te kijken.

Sommige mensen noemen het een 'tranentrekker', ik vind het een film met een hart. Een realistisch, puur en rauw verhaal. Dat er in wordt gespeeld op het dramatische aspect, well duh, dat kun je toch wel raden na het lezen van het plot? Wanneer deze film je op geen enkele manier weet te raken, niet bij de beelden van de verwoestende aardbeving, niet bij de vele slachtoffers en de overlevenden die opnieuw moeten beginnen na zoveel dierbaren verloren te zijn, dan vraag ik me af wat er voor nodig is om je wél te kunnen raken. Het is geen sensatiebelust rampenfilmpje, ook geen soap-achtige film met gebeurtenissen die je zo in GTST tegen zou komen, maar het is een film met diepgang, emotie en pijnlijk realistische dramatiek.

Naarmate de kinderen ouder worden komen er andere problemen en moeilijkheden aan bod. Twijfels, verwijten, spijt, nieuwsgierigheid.. De zoon is een teleurstelling voor de moeder en de dochter waarvan ze denken dat ze jaren geleden omgekomen is tijdens de aardbeving, worstelt met nachtmerries en andere demonen uit het verleden.

Het enige minpunt vond ik de hereniging, niet het feit dat ze elkaar na jaren weer zagen, maar hoe dit in beeld werd gebracht. Zo snel en bijna gevoelloos, past helemaal niet bij de rest van de film. Alsof ze er even snel vanaf wilden zijn. Jammer, anders had de film waarschijnlijk een hogere waardering gekregen.

4,5 een film die je raakt ...in je ziel en in je hart....zonder sentimentalisme..Prachtig.

Een dijk van een film over de verregaande gevolgen van een onmogelijke keuze van een moeder tijdens de desastreuze aardbeving van Tangshan in 1976 (240.000 doden !). De keuze tekent niet alleen haar, maar ook haar kinderen voor de rest van hun leven.

Deng Fang (Wang): ”You don’t know what sacrifice is.”

De indrukwekkende beelden van de aardbeving en de chaotische reddingswerkzaamheden gaan over in een ontroerend verhaal over familiebanden, liefde, verdriet en vergeving.

Regisseur Feng zorgt voor een aangrijpend slot en heeft daarvoor veel aandacht voor de karakterontwikkeling van de diverse personages, die op voortreffelijk wijze vertolkt worden door een prima cast. In het bijzonder Fan Xu (moeder), Daoming Chen (stiefvader) en Jingchu Zhang (Deng Fang/Wang) zetten uitzonderlijk sterke acteerprestaties neer.

Liefhebbers van drama mogen deze film niet missen.

Toen 'k 3 jaar geleden in Peking was, waren ze deze film erg aan het promoten, nu heb 'k hem eindelijk eens gezien.

Hij viel eigenlijk beter mee dan gedacht. 'k had eigenlijk een rampenfilm verwacht, maar eigenlijk was dit maar een heel klein onderdeel in de film (het eerst kwartier of zo). Het was veel meer een drama/speelfilm. Desondanks was het zeker geen saaie film, wel wat lang en mocht misschien iets korter.

De cast deed het ook goed en kwam overtuigend over.

Toch blij dat 'k deze nu toch eens heb gezien, 'k heb het me niet beklaagd.

Uitstekende film over een gezin dat verscheurd wordt door de aardbeving van 1976 in China. Een mooi maar ook tragisch familieverhaal met een aantal ontroerende momenten. Wel wat aan de lange kant terwijl de uiteindelijke hereniging (met haar broer) wel erg snel wordt afgekapt. Mooi gefilmd en een prima cast.

In de nacht van 27 op 28 juli in het jaar 1976 beefde de aarde plots in de stad Tangshan, in de provincie Hebei. Deze aardbeving kostte aan meer dan een kwart miljoen mensen het leven. Aan de hand van een een jong gezin met een tweeling zien we dit in de eerste 15 minuten gebeuren. Het in beeld brengen van die verwoestende aardschok is direct het mooiste van de film. Wat volgt is een Chinees melodrama dat onverholen het communistische gedachtegoed van één grote familie uitdraagt. De heroïsche reddingsactie van het Rode Leger die de zoon en dochter vinden en de moeder voor een onmogelijke keuze stelt, kleurt zo'n beetje de rest van de film. Uiteraard zien we, omdat het episch familieverhaal dertig jaar bestrijkt, het land in rouw als Mao Zedong is overleden. En we zien hoe China steeds moderner wordt tot aan een tweede zware aardbeving in 2008 in Sichuan. Want zoals natuurlijk in een goede soap-opera film vindt er uiteindelijk een hereniging plaats. Het is allemaal niet heel slecht maar de film heeft te weinig om het lijf om echt te beklijven.

Aardig.

Zoals wel meer films van Feng. Hij levert zelden geniale werkjes op, maar aan kwaliteit vaak geen gebrek. Zo ook niet in deze Aftershock, een film die toch enkele leuke verrassingen herbergt, zeker als je er blank ingaat.

De film leek al redelijk snel in een bepaalde plooi te vallen. De aardbeving dient zich snel aan en wanneer de kindjes dan bedolven worden had ik me aan een lange reddingsfilm verwacht. Maar Feng blijkbaar niet, hij gooit er nog voor het half uur een hartverscheurende climax in, totaal onverwachts en even slikken. Misschien een beetje jammer dat hij dan half op z'n stappen terugkeert - door het dochtertje te laten leven - maar daaruit puurt hij dan wel het drama waar de rest van de film zich op richt.

Visueel netjes in beeld gebracht, maar niet héél spectaculair. De effecten ogen ondertussen een beetje verouderd en het dramastuk is soms net iets te droog. Acteerwerk wel van niveau en ondanks dat het drama vaak wat sterk aangedikt wordt, wordt het nooit zo vervelend sentimenteel dat de film gaat irriteren.

Beetje lang is het wel en naar het einde toe voelt het net iets te gescript aan. Op dat soort momenten komt Feng's commerciëlere kant wat meer naar boven, maar een stevig begin en enkele krachtige dramatische momenten maken van deze film toch wel een kleine aanrader.

3.0*