Le Grand Restaurant (1966)

Deze van de week weer eens bekeken.

Film begint ijzersterk met De Funes als restauranteigenaar, in typische rol, waarbij hij zijn personeel uitscheldt & tiraniseert en slijmt tegen zijn deftige gasten. Erg leuk om te zien.

Was het daar maar bij gebleven. Helaas na het eerste half uur gaat film vervolgens verder met een plotje over de verdwijning van een belangrijk buitenlands staatshoofd en dan wordt het toch minder.

Eigenlijk krijg je dan 1 grote, lange -niet erg geinspireerde- autoachtervolging door de sneeuw, met hier en daar een leuke vondst.

Had duidelijk meer ingezeten, maar De Funes is zoals gewoonlijk wel goed opdreef.

Een zesje, ofwel drie sterren.

Chez Louis de Funès

Jaja, ik heb de smaak te pakken. Na vorige zomer de gehele Gendarme reeks te hebben gezien (had ik beter voor nu gehouden, dan had er toch nog iets van een zon geweest) besloot ik om deze keer eens wat meer van de Franse komiek te zien. Ik kon twee boxsets op een rommelmarkt op de kop tikken (een boxset met 5 gewone films waarvan deze de eerste is en de Fantômas trilogie) en met Le Grand Restaurant zit ik alweer aan mijn 4e de Funès film in 5 dagen. En ik geraak hem maar niet beu.

Le Grand Restaurant is een film die de geschiedenisboeken zal ingaan omwille van twee scènes. De eerste scène is sowieso de bekendste en is de dialoog tussen Septime en de Duitser waar een geweldige combinatie van de charme van de Funès en schaduw ontstaat. Een scène die vaak als één van de hoogtepunten wordt uit de carrière van de Franse komiek. De tweede scène is een minder verafgoodde scène maar is voor mij even vermakelijk, namelijk de dansroutine met de voltallige restaurantcast onder begeleiding van de Funès zelf. Hiermee weet de film sowieso al zijn score te rechtvaardigen maar het is eigenlijk vooral het eerste deel, dat zich afspeelt voor de ontvoering, dat erg leuk is. Wat daarna volgt is een ietwat onsamenhangend plot rond de verdwijning van een staatshoofd dat nooit echt het niveau van het eerste deel van de film weet te halen. Gelukkig blijven er nog een aantal leukere scènes die de film overeind houden maar ik betwijfel of ik op dezelfde score was uitgekomen zonder Louis de Funès.

Want dit doet hij toch wel erg leuk. Hij speelt nagenoeg altijd dezelfde rol, in een ietwat andere setting weliswaar, maar ik kan toch altijd wel lachen om de Franse driftkikker. Hij is dan ook puur de reden waarom ik dit nog als vermakelijk beschouw want de rest van de cast is nu niet echt van een hoog niveau. Zo is Maria-Rosa Rodriguez precies meer bedoeld als leuke schermopvulling in plaats van een degelijke actrice want sommige scènes zijn echt tenenkrommend. Hulde trouwens aan de acteurs die obers/koks/pianisten/... spelen in het restaurant want de chemie met de Funès is bij vlagen weergaloos. Erg leuk gedaan allemaal.

Zoals gezegd heeft de film een erg sterk begin en zakt het daarna een beetje in. Vooral de glijdende auto op het einde duurt echt te lang om leuk te blijven maar voor de rest is dit weer 90 minuten van een erg vermakelijke Louis de Funès, met een legendarische scène tot gevolg.

3.5*

De zoveelste film van de temperamentrijke leuke Franse komediant Louis de Funès en ook deze film keek zich weer lekker weg zoals dat voor de meeste films van Louis de Funès van toepassing was. Zijn films waren nooit echt van hoog niveau, maar meestal wel vermakelijk.

Het verhaal zit leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering, hoewel ik het hier en daar wat saai en flauw vond. Omdat de film ook maar iets van 80 minuten duurt, kijkt hij verder lekker weg. Louis de Funès in de rol van Meneer Septine, die het luxueuze restaurant leidt met ijzeren discipline, draagt natuurlijk deze film met zijn typisch humor en drukke manier van doen. Het hoogtepunt in deze film is misschien wel de scene waarbij hij door toeval (door schaduw) een Hitler imitatie doet, tegenover een Duitser. De overige cast doet het verdienstelijke waaronder de fraaie Maria-Rosa Rodriguez (in de rol van Sophia) die er destijds ook wezen mocht.

Al met al dus leuk om gezien te hebben en dan vooral natuurlijk vanwege Louis de Funès, die altijd wel genietbaar was en waar ik vroeger in de jaren 70/80 graag naar keek. Zijn films werden toen ook zeer regelmatig op de Duitse televisie (ARD en ZDF) uitgezonden.

Heerlijke komedie. Vooral de eerste helft, wanneer Louis de Funès als manager het restaurant bestiert, is hi-la-risch. Nadien volgt er vooral actie eigenlijk, met een geweldige achtervolging en de schitterende sequentie van de auto die op z’n dak door de sneeuw sliert. Behalve de hoofdrol was Louis de Funès verregaand betrokken in het uitschrijven van het scenario en de regie. En het resultaat is perfect voor een namiddagje plezier.

Na een uur gaat hij vervelen en stevent hij af op een eerder dwaas slot.

De ellenlange, klassieke achtervolging beslaat een heel stuk van de film en steekt vol cliché's en vormt m.i. geen meerwaarde.

Ver van de betere de Funès.