Twice Under (1987)

Meer dan aardige film met een briljante rol van Ron Spencer als Daggat. Dat deze beste man maar één rol op zijn naam heeft staan is zeer jammer, want hij schmiert er lekker op los als de gestoorde Vietnam veteraan Daggat.

Dat het verhaal en de overige acteurs niet zo bijzonder zijn, maakt niet uit. Als geheel is Twice Under gewoon een erg leuke film, die zichzelf niet al te serieus neemt.

3,5*

Viva VHS!

Al toomt het enthousiasme snel wanneer dit werk 'op stoom komt'. Het verhaal over een Vietnamveteraan die vanuit het riool zijn slachtoffers opjaagt slaat werkelijk nergens op, maar zoiets kan ook een funfactor zijn. Zo niet hier. De film ontbeert namelijk niet alleen logica maar ook spanning. De psycho intrigeert een beetje, that's it. Een en ander duurt ook nog eens tergend lang en de film lijkt menigmaal te blijven hangen in onnodig uitgesponnen scenes die als vulmiddel lijken te dienen voor de opgerekte speelduur. Deze film duurt namelijk minimaal een half uur te lang.

Menigmaal heb je als kijker de neiging om de klok te zoeken want er gebeurt heel erg weinig. Voorbode op het stroperige ritme is een openingsscène waarin de hoofdrolspeler - die een audiofreak blijkt te zijn - uitgebreid een dansje doet op zijn door de walkman aangevoerde muzak. Een typisch jaren '80 popdeuntje dat te kust en te keur opduikt en zowaar het enige hoogtepunt van de film blijkt te zijn. Deze onverwachte en langdurige swingpartij doet de kijker, naast het openvallen van de onderkaak, hopen op een komedie. Niets is echter minder waar.

Matig.