Sentô Shôjo: Chi no Tekkamen Densetsu (2010)

Helden trio.

Iguchi (Machine girl, RoboGeisha), Nishimura (TGP, Vampire girl vs Frankenstein Girl & japans gore fenomeen) en Sakaguchi (Samurai Zombie) is wellicht het ultieme splatter trio binnen de japanse markt. De J-sploitation viert z'n hoogtijdagen en Mutant Girl Squad is absoluut geen uitzondering.

Een zoals verwacht buitengewoon geniaal splatter festijn, het enige denkbare minpunt is dat het meer een herhaling is dan een vernieuwing. Of ik dat zelf erg vind? Nee, absoluut niet. Sterker nog, ik zette 'm aan om alwéér van de tiet en kont wapens te genieten en om de bloedfontijnen de camera te zien besmeuren. Veel bizarre shit en meerdere fijne kills passeren de revue en stellen fans niet teleur.

De heerlijke Yumi Sugimoto hakt er af en toe flink op los en ook de schattige Suzuka Morita weet ondanks haar octopus-like verschijning ontzettend leuk te wezen. Dat blijft een belangrijk aspect, zonder eye-candy kun je geen sploitation maken . Qua verhaal is het weer lekker straight forward en knalt het einde zoals vanouds als een krankzinnige uit elkaar, het was weer legendarisch

Ik kijk al uit naar de volgende lading waarin Helldriver van Nishimura vooralsnog het hoogst op het lijstje staat. Wat een helden Mutant girls Squad is alleen voor de fans van J-sploitation die meer van hetzelfde willen!

Wordt een beetje standaard riedeltje, want ook deze is weer erg leuk. Doet vooral denken aan een Japanse X-Men, maar dan niet serieus. De drie J-sploitation regisseurs zouden zichzelf niet zijn als ze er weer een over de top werkje van hebben gemaakt.

Na The Machine Girl, Tokyo Gore Police en Robo-geisha is de fantasie blijkbaar nog lang niet op. Rin ontdekt dat ze tot een bijzonder ras hoort die elk een speciale vaardigheid hebben. Ze wordt meegenomen door de leider en voorgesteld aan de uitverkorene. Het startsignaal om een aantal leuk bedachte creaturen aan het daglicht te stellen. Kijk niet raar op van wapens die uit alle lichaamsopeningen komen, tentakels als ledematen of een levende buik. Niet alle vondsten zijn even grappig maar samen een geslaagd experiment.

Mutant Girl Squad is vlot geschoten met een paar leuke cameratrucjes en is audiovisueel goed te doen. Ik vind wel dat er iets teveel gebruik wordt gemaakt van slechte CGI en fantasy-elementen, iets wat normaal gesproken mijn ding sowieso niet is. Ik hoor liever een zwaard door vlees snijden in plaats van metaal op elkaar kletsen. De openingsscène in de straten van het dorpje vond ik dan ook het sterkst. Gelukkig zitten er weer een hoop toffe kills in en maken de sproeiers overuren. Sugimoto, Morita en Sakaguchi doen het erg leuk ook.

Het einde knalt weer zoals altijd al was mijn aandacht wat verslapt, mede door bovenstaande reden. Teveel fantasy gedoe en de drama-elementen raakten me ook niet. Ondanks dit toch weer genoten. Mutant Girl Squad kan zich meten met de rest.

Geweldig!

Veruit de beste in z'n genre. Niet dat de film veel nieuws biedt, maar nog nooit was de uitvoering zo scherp. Geloof het of niet, er zit zelfs een geslaagde long take in!

Weer veel gestoorde creaturen, hopen bloed, compleet belachelijke scenes en plotwendingen, en vooral veel humor om alles bij elkaar te houden. 3 regisseurs die elk hun eigen deel regisseerden, maar toch voelt de film als één sterk geheel aan.

Ideaal voor fans van de eerdere films. Wie vernieuwing wil komt hier niet aan z'n trekken, maar wie meer en beter wil kan zich lekker uitleven.

4.5* en een uitgebreide review

Meest geweldige oneliner van de film: My wife is a baguette.

POW!

Ja na een paar verhaaltjes, ga ik er maar gewoon in mee. Heeft geen zin om te zeggen wat al gezegd is. Gouden combinatie zo op deze manier inderdaad.

Waar de regisseurs afzonderlijk bij hun films nog wel op stijlkenmerken zijn te betrappen, is dit veel meer 1 geschift geheel. Dit komt mede door de sterke visuals, denk Toky Gore Police, maar dan nog mooier.

Leuk wel dat het drama gedeelte dit keer beter werkte. Normaal echt iets wat de film onderuit haalt bij hun, maar ze lijken de oplossing te hebben gevonden (die vader onder andere ).

Staat aan de top met Toky Gore Police en waarschijnlijk daar nog boven, geweldig

een kleine toevoeging:

Er schijnt een duitse dvd uitgave te wezen, die deze keer echt sterk gecensored is. Deze is 78 minuten in plaats van 90 minuten. Ik ben hem nog niet tegengekomen, maar be warned.

Een beetje gemengde gevoelens hierover. Ik moet zeggen dat dit mijn eerste J-spoiltation is, dus ik ben niet heel erg bekend met het genre, maar ik dacht dat ik het wel erg grappig zou vinden, omdat ik toch ook wel kon lachen om een film als Braindead.

Echter, dat viel een beetje tegen, al heb ik wel een flink aantal keer met mijn ogen wijd zitten kijken naar wat voor bizarre dingen nu weer werden vertoont.

Maar ik weet het niet, na enige tijd raakte ik er toch een beetje aan gewend en dan gaat het toch z'n effect verliezen, al moet ik zeggen dat het tentakel-tieten-kont gevecht richting het einde wel weer heel lekker bizar eindigde.

Muziek was best wel bagger, maar goed, het gaat hier niet om verfijnde sfeer, dus dat vond ik niet zo erg. Visueel vond ik het wel maar raar. De rustige beelden konden er erg mooi en kleurrijk uitzien, terwijl de actie er soms behoorlijk amateuristisch uitzag. Het zal wel expres gedaan zijn, maar vreemd is het wel.

Anyway, misschien moet ik eens vaker zo'n filmpje kijken, het was ook weer niet een straf, want veel bizarre dingen gezien die je anders niet zo snel ziet. Daarvoor 3,5*.

Toch wel de slechtste J-sploitation film tot nu toe. Ronduit bagger, slecht verhaal, slechte actrices, slechte special effects etc.

In ieder geval beter zijn Sick Nurses, Tokyo Gore Police, Machine Girl, The Big Tits Dragon, Vampire Girl vs Frankenstein Girl. Deze dus snel overslaan!

Lollig vermaak!

Vechtende meisjes in verpleegsterpakjes, humoristisch foute dialogen, veel bloed, veel slachtoffers, veel actie, veel geinige mutaties en vooral enkele geweldige moorden! Deze film is net als zijn illustere voorganger Tokyo Gore Police gewoon goed voor 90 minuten topvermaak. Net als je denkt dat het niet gekker kan of de film een herhalingsoefening dreigt te worden komt er plots weer een ander creatief verschijnsel opdoemen!

Even een (klein) zwak punt eruit lichten:

Toch doet Mutant Girls Squad net wat onder voor Tokyo Gore Police en wel om het volgende: In het begin trekt de regisseur flink wat tijd uit om te laten zien hoe het hoofdpersonage getreiterd wordt op school. Als het hoofdpersonage op een dag oog in oog komt te staan met een van haar vroegere kwelgeest, denk je 1+1 = 2.

De regisseur denkt echter wat anders en laat iemand anders de pestkop afslachten i.p.v. zoete wraak voor het hoofdpersonage. Het is zo klaar als koek waarom hij het zo doet, hij motiveert hiermee de nieuwe koers/revolutie van de Mutant Girls Squad tegen hun overheerser. Desondanks had hij gemakkelijk een ander motief kunnen gebruiken om een revolutie te ontketenen tegen de heerser van de Mutant Girls Squad.

Laat zo `n pestverhaal uit de film als je daarna geen genoegdoening krijgt. Ik vond de reden waarom de hoofdrolspeelster haar vroegere pestdemoon met rust liet getuigen van een soort misplaatst moralisme, zeker voor zo `n soort film: Je bent geen haar beter als je vroegere pestkoppen als je wraak op hen neemt. Dat soort terughoudendheid hoort niet thuis in een film waarin verder alle registers open gaan.

Ik neem het de film verder ook niet heel kwalijk hoor. Een dikke 4*

Mutant Girls Squad is weer een aardig tof J-Sploitation filmpje van onder andere de regisseur van The Machine Girl. Ook de regisseurs van Tokyo Gore Police en Samurai Zombi hielpen mee aan deze film. En het is op zich best geslaagd.
Ik zag eerder The Machine Girl, ik was toch wel érg verbaasd hoe goed ik deze film vond en er nu weer aan terug denkend bedenk ik mij dat ik mijn stem maar is moet verhogen naar 4 sterren, in plaats van 3,5. Deze Mutant Girls Squad krijgt van mij een krappe 3 sterren.

Het begint allemaal lekker simpel, we zien een Japans schoolmeisje gepest worden, dit deed wel even denken aan het begin van The Machine Girl. Waar dat een wraak film was, is deze film meer fantasievol en nog steeds compleet over-the-top.
Maar als de 16e verjaardag van Rin compleet uit de hand loopt veranderd zij zelf in een halfmutant. En deze slachtpartij is slechts het begin van een zéér zieke film. Het hoofd van haar moeder wordt eraf geschoten, en het hoofd van haar vader wordt afgehakt en beland op de verjaardagstaart.
Maar Rin vecht terug en richt zelfs een bloedbad aan in de stad. Bakkers, interviewers en 'jagers' worden afgeslacht, honderden liters bloed vloeien over het beeldscherm heen, en dit is slechts het begin.

Het hele verhaaltje waar de film het ook van moet hebben is dan weer wat minder, de mutanten vs. de mensen was niet echt interessant te noemen, alhoewel het wel zorgde voor een aantal mooie beelden tijdens het uitroeien van de mensheid.

Het keek wel lekker weg allemaal, je verveelt je eigenlijk nooit écht, ondanks dat het erg veel van hetzelfde is.
Want de gehele film lang is het bloed, bloed, bloed. De film moet het daarvan hebben, waar dat het eerste uur zeker goed uitpakt gaat het op een gegeven moment toch wat vervelen en wordt het wat afgezaagd allemaal, gelukkig herpakt de film zich wel met een spectaculaire finale.

Als actiefilm doet deze film het weer prima, maar het weet zich niet echt te onderscheiden, ondanks de originele insteek in de vorm van die mutanten. Al met al kleine 3 sterren, geen miskoop.

Heel soms gebeurt het dat een film perfect blijkt te zijn wat je er vooraf van had verwacht. Alsof je een hypothetisch checklijstje kan maken, waarna je tijdens het bekijken van de film alle elementen een voor een kan afvinken. Dat is niet altijd positief, ik denk spontaan aan de zoveelste romcom die van de productielijn in Hollywood af komt gevallen, maar het kan ook voorvallen dat een film aan hoogespannen verwachtingen kan voldoen. Een J-splatter bijvoorbeeld, nadat je vorige twee films in dat genre absoluut zijn meegevallen (Iguchi's The Machine Girl, 3.5* en Nishimura's Tokyo Gore Police, 4*). Als die regiseurs dan nog eens de krachten bundelen met een derde regisseur, moet er veel gebeuren vooraleer het kan misgaan. En dat doet het ook niet. Enter Mutant Girls Squad.

Verhaaltje is bijzaak, maar voor de vorm toch even een samenvatting. Rin leert op haar zestiende verjaardag dat ze een Hilko is, een bijna uitgestorven mutantenras. De overheid voert een streng anti-Hilko beleid en het duurt dan ook niet lang voor Rin's ouders tot pulp worden geschoten. Rin leert waar haar dagenlange pijn in haar rechterarm vandaan kwam wanneer deze transformeert in een gemuteerde klauw, slacht even de moordenaars van haar ouders en een paar dozijn burgerwachten af, en wordt tenslotte ingelijfd in een ondergronds Hilkoleger geleid door Kisaragi. Nog niet absurd genoeg? Kisaragi is tevens een travestiet.

Voor wie er nog aan moest twijfelen: dit is echt pure fun. Het creature design is lekker bizar, de humor sterk aanwezig. Paar keer bang geweest dat ik vannacht iemand zou wakker maken met m'n gelach. Een hele opbouw naar het befaamde anti-Hilkowapen en dan met zoiets afkomen

Visueel best goed, in ieder geval beter dan de andere twee die ik al heb gezien. Die ene scène waarin Rin net gevlucht is en door de straten lopend mensen afmaakt is zelfs knap geschoten. Ten slotte: wat een vrouwelijk schoon in deze film. De drie hoofdrolspeelsters zien er allemaal erg mooi uit, maar het is vooral Suzuka Morita die m'n hart heeft gestolen. Wat een schattige lach, zeg.

Pure fun, over the top, goed design, veel humor, vrouwelijk schoon. 4*

Trouwens voor de (Belgische) liefhebbers, vorige week gekocht in de Free Record Shop in Wijnegem

Meer van hetzelfde, maar wederom erg geslaagd. Vooral de humor en de over-the-top gore doet het hem voor mij bij dit soort films.

Ook nu komen er weer een aantal bizarre, knotsgekke scenes voorbij zoals enkel de Japanners deze lijken te kunnen verzinnen. Het enige negatieve dat op een film als deze aangemerkt zou kunnen worden is dat sommige CGI er wel erg nep uitziet, maar verder is dit gewoon een leuke film om van te 'genieten'.

Interessante samenwerking.

Wat wil je anders als je drie regisseurs als Noboru Iguchi, Yoshihiro Nishimura en Tak Sakaguchi neemt die bekendstaan om hun werk in het J-sploitation genre.

Al lijken ze met 'Sentô Shôjo: Chi no Tekkamen Densetsu' weinig origineel neer te zetten. Ze hebben namelijk verscheidene ingrediënten genomen die in eerdere films zijn gebruikt of beter gezegd: een herhaling van zetten. Hierbij neemt het - te verwaarlozen - verhaaltje over mensen vs. mutanten soms iets te veel tijd in beslag.

Gelukkig krijg je daarvoor als kijker een hoop onzinnigheid terug; dat is tenslotte waarom je deze film opzet. Met name in het eerste halfuur gaat het goed los, wat zich resulteert in een grappige aaneenschakeling van gestoorde situaties en rare omstanders. Men lijkt hier zelfs al zijn kruit te verschieten.

Wat dat betreft is het te merken dat het middenstuk minder is door het drama aspect, enkel de meisjes mutanten die de meest vage uitsteeksels (niet allemaal even geslaagd) als wapen hebben, steken er bovenuit. Desondanks weet de film zich te revancheren met een groots opgezette finale waarin de bloedfonteinen opengezet worden.

Al met al best vermakelijk om eens gezien te hebben, maar ik denk dat mijn verwachtingen voor deze film net iets te hoog waren.

Dikke 2,5 sterren.

Zoals verwacht weer een zeer bizar werkje van de Japanners.

Mutant Girls Squad begint leuk (openingsscène voelt aan als een soort Power Rangers on acid). Rin komt er op haar zestiende verjaardag achter dat ze een Hiruko (mutant) is. Wat volgt is totale gekte en chaos. De achtervolging in de straten vond ik waarschijnlijk het leukste gedeelte van de film. Veel gore, veel humor, veel ontzettend foute CGI, en een heerlijk overacterende cast.

Wanneer Rin zich aansluit bij de overige mutanten wordt het wat minder interessant. Zoals wel vaker bij dit soort Japanse filmpjes overheerst er op een bepaald moment een gevoel van 'nou heb ik het wel gezien'. Al moet ik eerlijk zijn dat ik zelfs toen af en toe nog leuk verrast werd door enkele bizarre characters en/of scenes. Het slot is dan wel weer te veel van het goede. Er gebeurd te veel, het ziet er te lelijk uit, en het is te chaotisch. Of kwam dat misschien door mijn al weggezakte aandacht.

3,0*. Echt fan van dit soort films zal ik denk ik nooit worden. Heb absoluut een aantal keer hard op zitten lachen om de geniale cast of bizarre vondsten, maar op een gegeven moment (nog ruim voordat de film ten einde komt) ben ik er ook wel een beetje klaar mee.

Oh mijn god.

Als het niet de Horror K.O. was had ik deze echt nooit gekeken. Tokyo Gore Police was destijds al een flinke teleurstelling in het Japanse splattergenre, maar deze tweede aanraking met het zogenaamde J-Splatter was nog vreselijker dan eerdergenoemde.

Het is natuurlijk aan de persoon zelf hoe je zo'n film ervaart, maar ik kan er echt helemaal niks mee. De film is chaotisch ten top. In de eerste minuten zien we bloedfonteinen, kung-fu en onoverzichtelijk pestgedrag. Niet veel later komen er al mutanten kijken en is het feest compleet. Het is allemaal erg chaotisch en onoverzichtelijk.

En echt verschrikkelijk acteerwerk. Vooral Sugimoto was gewoon te erg voor woorden. Ik denk dat het meer een soort rol is dat ze speelt maar meer dan huilen en schreeuwen was het niet voor mij. Met een paar dom in beeld gebrachte gevechten was daar ook het feest compleet. Het zag er werkelijk niet uit.

Voor de rest zijn de eerste twee "hoofdstukken" echt zo brak dat ik er niets mee kan. Het ging serieus op een harde 0,5* af. Visueel vond ik het echt abominabel. De effecten waren van Hausu niveau en de bloedfonteinen ongeïnspireerd en impactloos gebracht. Wat gespuit op de camera en naar boven en dat was het dan. Erg adrenalinevol weer.

Humor lag me ook totaal niet. Leuk als je van "kont-kettingzaag" en "katana-tieten" grappen houdt, ik kan er totaal niet om lachen. En aangezien het hier zo enthousiast werd gebruikt kon ik dus de hele film nergens om lachen. Terwijl alles duidelijk komisch is bedoeld.

Camerawerk zag er ook niet uit. De sets waren lelijk gebracht, vaak zag het er kaal en kleurloos uit. En een zeer lelijke manier van het in beeld brengen van de bloedfonteintjes. Nog een hoop lelijke zoom-ins die nergens op slaan, abominabele karakters en acteerwerk en constante chaos die me doen vermoeden dat de regisseurs nooit op 1 lijn kwamen voor hun idee.

En dan nog een werkelijk belachelijke mix van genres soms. De horror is oliedom, de komedie totaal mijn ding niet en tot mijn grote verbazing was er zelfs ruimte voor drama. Ik vind het werkelijk te gek voor woorden. Nog even en porno was ook even om de hoek komen kijken. Dan had de film al helemaal een fikse 0,5* te pakken.

Maar waarom ik dan toch geen 0,5* geef? Toen dan het deel van Nishimura aanbrak zaten er toch nog aardige kleurtjes en felrode bloedfonteintjes in die de pijn een beetje verzachten. Het kreeg iets meer tempo daar. Bovendien was het design van de grote haaiman nog wel geslaagd. Maar het zijn kleine pluspunten in een vreselijke film waarvan ik toch ooit vurig van blijf hopen dat er tenminste nog 1 J-Splatter zal zijn die me misschien wel gaat liggen. Want het splattergenre zelf blijf ik altijd leuk vinden. Maar de manier hoe Japanse films daarmee omgaat vind ik toch erg bedenkelijk.

Puike Japanse splatter-horror!!! Deze film wordt geregisseerd door de regisseurs Tak Sakaguchi (Samurai Zombie), Yoshihiro Nishimura (Tokyo Gore Police) en Noburo Iguchi (Robo-geisha) en deze hebben zich al eerder bewezen met soortgelijke waanzin in hun andere films! Dus als zij nu hun krachten bundelen krijg je uiteraard Hilarisch kijkvoer! Bizarre gore en karakters en de grootse onzin! Oftewel grappige, vertrouwde, pure, en onvervalste Japanse hyper-schlock! Het verhaal doet eigenlijk niet echt ter zake! Acteerprestaties zijn soms houterig, CGI iets te goedkoop en bloedfonteinen lijken op frambozenlimonade! Tja, het mogen dan niet de kwaliteit van het hoogste niveau zijn, maar dat hoort er allemaal bij. Die effecten van de mutaties en de gore zijn juist precies wat fans van deze films verwachten. En dit was dan ook absoluut een geslaagde splatter-versie van zeg; de X-Men? Met ruim 80 minuten aan vermaak van de bovenste plank! Wie verzint het een vrouw die een stokbrood wil worden? De film is zeker niet geschikt voor kijkers die meer affectie hebben voor de (veilige) Amerikaanse humor! Dit is andere koek (of brood) Daarnaast is deze wereld, opvallend kleurrijk gevuld, op een manier die Dario Argento bijna duizelig zou maken van opwinding. Kamers zijn rood en paars. Straten bij nacht groen en blauw. Tokyo Gore Police regeert nog steeds als kampioen, maar Mutant Girls Squad staat zeker op de tweede plaats van deze Sushi Typhoon-films! In zijn genre is deze film simpelweg een topper!

Aah Mutant Girls Squad met mjumie Yumi Sugimoto en Yuko Takayama en van regisseur Yoshihiro Nishimura, zowat in het verlengde van zijn Tokyo Gore Police Had deze enkele jaren geleden reeds gezien, maar blijkbaar nog geen score gegeven. Dus nog maar eens herkeken. En dat is een zegen, echt ik hou hier zo van, pure Japanse gore pulp, op kitscherige af, vd pot gerukte humor, heeeerlijk. Alles lijkt zo fake en dat stoort niet, slecht is in dit geval subliem. Ik kijk dit dan ook niet echt als horror pur sang, maar ja als Japanse pulp in z'n zuiverste vorm en dat is gewoon hilarisch top vermaak. Cosplay is nooit ver weg bij Japanners

Ik ben de film ingestapt zonder ondertitels. En eigenlijk heb je genoeg aan de synopsis om je plan te trekken. Deze mutant film is een aaneenschakeling van 90 minuten full drive onzin. Heerlijk is voor mij persoonlijk niet de juiste omschrijving, vermakelijk komt al wat dichter in de buurt.

De adempauzes zijn schaars en kort waardoor je haast non stop in action modus zit, bij deze dus ook beperkte dialogen. Het vele gegil krijg je in de plaats.

Be prepared voor bloedfonteinen zoals je die nog nooit zag, met gore die eerder kitscherig is dan wansmakelijk. Zo fake dat het humorvol wordt. Vervelen doe je je niet. Bijzonder kleurrijk en sommigen dingen doen wat aan X-men denken, maar dan in de meest parodische vorm ervan. Mja, niet 100% mijn ding, maar toch.