Simon Werner A Disparu… (2010)

Draait op het aankomende filmfestival van Cannes

Trailer

Soundtrack inmiddels op CD verkrijgbaar en te beluisteren op 3VOOR12 - Luisterpaal - 3voor12.vpro.nl

Klinkt erg interessant, kan helaas nog geen trailer met Nederlandse ondertiteling vinden.

Ik vond hem erg saai, ik ben ook voor het einde de bios uitgelopen....

Redelijk. Afwikkeling van verhaallijnen valt een beetje tussen wal en schip, maar goed geacteerd met een mooi tijdsbeeld. Deed me af en toe wat denken aan Fucking Amal. 3,5*

Lege, zielloze film die 'origineel' uit de hoek probeert te komen door een narratieve structuur te gebruiken waar we de afgelopen twintig jaar werkelijk mee zijn doodgegooid. Er wordt absoluut niets interessants gedaan met de formule of het thema en het is zelfs volledig onduidelijk waar de film precies naar toe bouwt. Op vlak van spanning / suspense is het namelijk lang niet intens genoeg. De verwikkelingen zijn te evident en voorspelbaar en de uiteindelijke ontknoping is een totale anti-climax: de schrijvers wisten duidelijk zelf niet meer hoe ze de eindjes moesten vastknopen en kozen dan maar het meest willekeurige wat ze konden bedenken. Tot overmaat van ramp is ook de dramatiek (leefwereld van de kids) vreselijk ondermaats uitgewerkt. De dialogen zijn ontzettend basaal en voelen zelfs zo ongeïnspireerd aan, dat ze uit een soort 'hoe praten jongeren in films' handboek lijken te komen: "hé, ga jij naar die coole fuif vrijdag?" "hmm, ik mag alleen van mijn ouders als ik geslaagd ben op biologie." Men poogt de inhoudelijke leegheid nog enigszins te verbergen onder een 'stijlvolle' casual, wannabe-Gus Van Sant manier van filmen, maar de film ziet er eigenlijk gewoon saai, flets en ongeïnspireerd uit.

Totaal onbegrijpelijk hoe dit onbeduidend filmpje een prijs op Cannes won. Ook de pers is lyrisch, al schrijven ze er wel de domste dingen over. Volgens De Morgen bv. bevat de film 'Hitchcockingrediënten'.

Franse film die nogal Amerikaans aandoet ergens tussen Elephant, The Virgin Suicides en Brick.

Soundtrack van Sonic Youth helpt ook al mee.

Niet echt een thriller of zo wel een mysterieus uitgangspunt: wat is er gebeurd met Simon Werner? en waarom verdwijnen er meer klasgenoten?

In viertal perspectieven zien we zo ongeveer dezelfde tijdsspanne.

Wat er precies goed aan is? Waarschijnlijk de mengeling van goede karakters, goed camerawerk, sterk plot das pas langzaam z'n geheim prijsgeeft.

En achja ik was ook nog een jongere in de tijd dat de film speelt (1992).

Sonic Youth (Schizophrenia) en Killing Joke (Love Like Blood) prominent in de soundtrack.

De subtiele, terughoudende, intelligente, gereconstrueerde, mysterieuze, voyeuristische raamvertelling deed me aan het Nederlandse 'Schemer' denken. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd, alhoewel het slot niet bevredigend is. De jonge acteurs gaan op een uiterst natuurlijke wijze met hun rol om.

A là Rashomon worden de dagen voor en eerste dagen na de verdwijning van Simon Werner vanuit het standpunt van verschillende leerlingen bekeken. Zo laten de makers de puzzelstukjes beetje bij beetje samenvallen.

Het acteerwerk is zeer naturel en het einde ruikt naar gemakzucht. Maar 3/4 van de film is heel sterk opgebouwd: hoe dat allerlei theorieen elk hun voedingsbodem hebben en al dan niet verder uitvergroot worden onder de leerlingen.

Ook de kijker wordt bij momenten bij de neus genomen.

Quotering: 7,5 / 10

Aardige film die door de verstelstructuur enigszins ingewikkeld aandoet en een boel suggereert. Daarom is het jammer dat het slot zo makkelijk is, een anti-climax wat mij betreft. Het acteerwerk en de dialogen vind ik behoorlijk goed. Ook de manier van filmen spreekt me aan maar nogmaals het einde verknoeit een hoop.

Franse softthriller rondom een vermiste scholier. Het verhaal wordt bezien vanuit diverse scholieren waardoor langzaam duidelijk wordt wat er gebeurd is, wat zeer effectief blijkt. makkelijk te volgen verhaal, dat boeiend genoeg blijft tot het (onbevredigende) eind.

Toch iets minder bijzonder dan gehoopt, daarvoor mist Simon Werner wat eigenzinnigheid. Echt origineel is de afwikkeling van het mysterie niet en ook qua sfeer is het debuut van Fabrice Gobert net een beetje te steriel en afstandelijk naar mijn gevoel. Het mocht allemaal nog wat broeieriger zijn. De soundtrack is puik, maar versmelt ook nooit echt helemaal met de (toch wat lauwe) beelden. Gobert weet dan wel weer te vermijden dat het verhaal begint te slepen, een gevaar dat bij dit soort vertelstructuur toch al snel om de hoek komt piepen.

Niettemin wel van genoten, en omdat ik in een gulle bui ben toch nog net 3,5*.

Zéér goed filmpje dat je vanaf minuut 1 blijft boeien....

...maar het einde vond ik eerlijk gezegd wat flauw. Hoopte op een onverwacht einde, zo ééntje waar der nog een appel uit de kast valt. Het zat er in, maar kwam er niet uit...

Al bij al, een verrassende kijktip!

Nietszeggend en traag drama met redelijk acteerwerk dat te geforceerd mysterieus probeert te zijn.

Verhalen en zeker deze manier van vertellen is vaker en vooral ook een stuk beter gedaan. Er zit totaal geen vaart in en de verschillende perspectieven hadden te weinig overlapping om je te laten nadenken over het verband en je benieuwd naar de volgende te maken. Los van het werkelijke verhaal moet voor mij door de afzonderlijke verhalen ook iets spannends of mysterieus zitten. Nu was ik aan het afvragen hoeveel personages er meededen en hoeveel er nog moesten komen. Visueel allemaal best aardig en licht deprimerend geschoten en de (veelvuldig ingezette) score is aardig.

Redelijke verwachtingen die helaas niet worden waargemaakt voor mij.

2,5*

Een goede drama/mysteriefilm....

Prima verhaal, maar er wordt wel een beetje

herhaling (losse verhaal)...

Redelijk acteerwerk...

Wel mooi HD kwaliteit...

Redelijk muziek, soms staat echt harde muziek,

geen mooi geluid...

Prima komt uit Franse film...

Nu eens een misdaadzaak zonder politie, detectives of wat dan ook.

De benadering van de feiten vanuit de belevenissen van verschillende personen leidt uiteindelijk tot een geheel dat weliswaar niet zorgt voor een adembenemend slot maar de film toch wel boeiend houdt.

De gedragingen en de gesprekken van de jongeren zijn wel best, waarbij wordt aangetoond dat roddels en veronderstellingen behoorlijk wat kwaad kunnen stichten en dat verdwijningen zeer uiteenlopende oorzaken kunnen hebben.

Geen giller, maar toch behoorlijk.

Top mysterie. Je wordt gedurende film steeds op een dwaalspoor gezet met de verdwijningen. Leuk knip en plak werk, leuk in elkaar gezet, echt een aanrader...

*3.5

IJzersterke film. Heb er nu 24 uur over gedaan om te verwerken. (I Love it when a flic finds a way to stick in head..). De grote grap is dat het kijken naar de film vooral veel verteld over de manier waarop om ons heen kijkenen de dingen in een perspectief zetten. Bijna zoals Lars von Trier dat ook zo goed kan. Terwijl de toon en het ritme van de film geinspireerd lijken te zijn door Gus van Sant met onderhuidse spanning die aan Haneke doen denken. Erg interessant.

Erg goed drama, prima geacteerd. Mooi vanuit verschillend perspectief in beeld gebracht en de puzzel valt langzaam in elkaar. Heeft wat weg van 2:37. Die heb ik ook ooit eens met vier sterren gewaardeerd. Deze is denk ik nog iets sterker, spannender. Vier en half vind ik echter teveel.

Tussendoortje.

Ik verwachtte een film die diep onder je huid kruipt... Dat gevoel ontbrak dus totaal. Vond het een vrij afstandelijk gebeuren dat ingewikkelder doet dan nodig is. Wat meer 'lijn' had het een stuk beter gemaakt, op zijn minst prettiger om te volgen.

Film oogt verder verzorgd en met het acteerwerk zit ook wel snor. Vond het ook helemaal geen vervelende film om te bekijken. Heeft alleen weinig indruk gemaakt en ben 'm alweer bijna vergeten. 5/10*

Uitstekende film waarin een aantal leerlingen op onderzoek gaan als een aantal klasgenoten spoorloos verdwijnen. De montage waarbij een aantal gebeurtenissen meerdere malen de revue passeren, maar iedere keer vanuit een ander perspectief is zeker niet nieuw. Maar het houdt het geheel wel spannend en onderhoudend. Ook omdat je als kijker totaal in het donker wordt gehouden wat er nu precies gebeurd is.Het einde kan wat tegen vallen en wat losse eindjes bevatten, maar dat is eigenlijk maar net hoe je er tegen aan kijkt. Een ruime 4.0 sterren, want de film ziet er verder ook uistekend uit en heeft een lekkere soundtrack.

goed geacteerd, heerlijke muziek, aardig goed in beeld gebracht en geconstrueerd... maar je merkt toch dat dit de eerste film van deze regisseur is. hij lijkt nog een beetje op zoek naar een eigen stem, en is, zoals al werd geschreven, erg geïnspireerd door gus van sant. dat niveau van sfeer en gevoeligheid wordt hier nog lang niet bereikt. toch heb ik wel met plezier gekeken, en ben ik benieuwd naar het volgende werk van gobert.

Goooeed.

Stijgende film in kwaliteit. Alles zit enorm goed in elkaar en is daarom ook leuk om te zien hoe elk puzzelstukje in elkaar valt. Mijn zus was teleurgesteld in het uiteindelijke plot, maar ik vind het juist een verademing. Lekker realistisch, niet alles hoeft per se zo catchy te zijn. Realisme is in.

Verder sterk geacteerd, vriendengroepje leek wel veel op elkaar maar dat terzijde. Jammer vond ik dat het niet veel emotie bevatte. Het was veel gericht op het plot, waardoor je in sommige personages niet de volle aandacht krijg die je misschien wel had gewild. Maarja, dat is stijl. Want juist door dit bijna objectieve beeld van de situaties, maakt de film wel een sfeertje los en ga je er helemaal op in.

Voor de rest mooi in beeld gebracht en een bijpassende soundtrack. niks op aan te merken.

Leuk en goed-in-elkaar-gezet-filmpje. Kwaliteit-cinema.

Twijfel tussen 4 of 3,5, maar omdat ik denk dat het op langere termijn slijtbaar is, ga ik toch voor een strenge 3,5 ster, haha.

Muziek was beter dan de film zelf. Aantal malen zeer sterk Love Like Blood in de film gebruikt. De score van Sonic Youth vond ik niet zo passen in de film en buiten wat aardige scènes toch een vrij standaard dramathrillertje dat een beetje de plank mis slaat met het steeds opnieuw laten zien van bepaalde (in eerste instantie niet zo bijster sterke scènes). Dat het dan vanuit een net wat ander perspectief is, maakt geen verschil. Verder miste ik het "op je puntje van je stoel"-idee.

Mooie, leuk opgebouwde film met te gekke muziek. De muziek maakt de spanning. Het acteerwerk beviel me. De hele enscenering is goed gedaan. Typisch 1992 kan je wel zeggen.

De stijl van de film,waarbij hetzelfde verhaal vanuit verschillende invalshoeken verteld wordt, is niet nieuw, maar daarom zeker niet afgezaagd. Precies omdat de kijker de puzzelstukjes hierdoor steeds verder in elkaar ziet vallen, blijft het boeiend houden.
De manier waarop stille momenten afgewisseld worden door voornamelijk tracks van Sonic Youth is eveneens apart en boeiend.
Enkel voor de ontknoping vond ik het een werkelijke afknapper. Dat uiteindelijk Simon vermoord werd door een zwerver uit een boshut, zonder reden (omwille van die dure aansteker ?), en het feit dat de dader hierdoor nadien duidelijk erg makkelijk kon gevat worden – hier steekt werkelijk een gemiste kans in. Dan had ik toch liever één van de aangereikte dwaalsporen als motief gezien, en alvast wat meer detective-gehalte in het verhaal gekregen.

Je zegt eigenlijk zelf al welke Hitchcock ingrediënten erin zitten, namelijk suspense. Of het werkt of niet is een ander verhaal, de structuur is er wel degelijk. Dat wil zeggen: de kijker wordt vitale informatie achtergehouden om zinvolle verbanden te kunnen leggen tussen de scenes (heel kort door de bocht gezegd). Traditioneel wordt dat gebruikt om de kijker te betrekken bij het verhaal, en om een emotionele beleving te creëren, oftewel een (plezierige) spanning op te voeren.

Het kenmerkende van de film is inderdaad de anticlimax, het bouwt inderdaad nergens naar toe. Het opbouwen van suspense wordt normaal gevolgd door een inlossing van enige soort, wat het kijken van een thriller (mede) zo plezierig maakt denk ik. Maar ik denk dat die anti-climax hier opzettelijk is gekozen. Lijkt me niet dat het echt onkunde van de scenarist en regisseur is. Een andere user zei het realistisch te vinden: in het echte leven gebeuren soms onbevattelijke, random gebeurtenissen. Waarom zou dat anders moeten zijn in films. Zou kunnen, maar dat vind ik geen sterke gedachtegang.Het is trouwens wel een idee dat steeds terug lijkt te keren in de kunstgeschiedenis. Denk bijvoorbeeld aan het Italiaans Neorealisme of de Dogme beweging. De waarde van film (of kunst) is voor mij nou juist dat het op een zinvolle manier gestructureerd is. Of beter (vanuit de kijker gedacht): dat de speciale vorm die aan de inhoud is gegeven, de mogelijkheid tot zin/betekenisgeving biedt. Kunst als verbeelding van het bewustzijn, waardoor het nooit kan samenvallen met de realiteit. De mythe van de totale cinema, zoals Bazin schreef.

Ik heb een aantal problemen met de film. Ten eerste, wat jij als zegt: de suspense werkt niet echt. Ik vind het moeilijk om de vinger erop te leggen, waarom precies (na een eerste kijkbeurt). De structuur die inderdaad doet denken aan van Sant is te doorzichtig. Het structureert de ervaring van de kijker, het helpt de chronologie te begrijpen. Maar het levert geen spanning, na een keer het trucje verwacht je als kijker eigenlijk al dat alles wel uitgelegd zal gaan worden. Overigens Gus van Sant staat zelf in een traditie uiteraard. Hij is duidelijk geïnspireerd door Bela Tarr, en Rashomon is ook niet ver weg natuurlijk. Maar bij Rashomon heeft de structuur een ander functie: het stelt vragen bij de betrouwbaarheid van de vertellende instantie. Een soort postmoderne epistemologische kritiek: hoe kun je de wereld kennen? Eigenlijk heeft de anti-climax door de gebrekkige suspense op mij ook geen effect, het werkt (voor mij) meer als een flauwe grap. Het tweede, daarmee samenhangende, probleem is dat ik niet inzie wat de functie is van het niet inlossen van de opgebouwde verwachtingen(suspense). Daarnaast vind ik het einde ook wat te 'rond'. Dat heeft ook met de platheid van de karakters te maken misschien. Ze vervullen meer rollen/types dan dat ze echt een persoonlijkheid oproepen, ze staan in de functie van het verhaal.

Cinematografie is wel in orde, hoe kan het ook ander met Agnes Godard als DOP?

De reden dat ik Hitchcock zo'n rare verwijzing vond is dat in zijn camera -en montagetechnieken op een heel bewuste en nadrukkelijke manier gebruikt wordt om clues te geven en zo dus spanning te creëeren. Dat botst met de registrerende stijl en lange tracking shots van Simon Werner. Ik haalde Van Sant (grotendeels vanwege Elephant) erbij, maar hij is op zijn beurt inderdaad beïnvloed door Bela Tarr en vooral ook door Alan Clark.

Verder vind ik mijn berichtje als ik het vandaag terug lees een nogal gechargeerde tirade. De film heeft misschien wel enkele kwaliteiten, maar ik ben blij dat we het er over eens zijn dat die niet zo goed uit de verf komen. Het voornaamste dat ik me van de film herinner is dat ik 'm heel artificieel vond.