Vaudou (1973)

Nog nooit van gehoord, maar lijkt me wel interessant.

De ontstaansgeschiedenis van vaudou is gekend: Mawu schiep het mannelijke en het vrouwelijke, die schiepen op hun beurt via een hele reeks emanaties en na allerlei calamiteiten als de gebruikelijke zondvloed en een gruwelijke pokkenplaag, uiteindelijk het eerste doorsneemensen koppeltje: To en No. Deze verloren zielen , vervallen tot melancholie, begonnen in hun angst en wanhoop contact te zoeken met de hogere wezens aan gene zijde, de vau-don. Zo kwam de religie in de wereld.
Deze religie nu wordt nog steeds gepractiseerd in Benin met uitzaaiingen in Haiti, Brazilie en andere Afro-communities wereldwijd, en met dezelfde doeleinden. Magneron ging op veldonderzoek in navolging van antropologische cinema/Afrika pioniers als Rouch, en wierp zich bijna letterlijk op zijn onderwerp. Dit levert een film op die minder gruwelijk is dan e.g. de Castglione docu's over Afrika- waarbij dient te worden gememoreerd dat die 2 footage uit deze film hebben gejat- maar voor gorehounds ( letterlijk ! ) en extreme cinema tifosi valt er nog genoeg te genieten.
Wij leren hier ook waar jullie geliefde zombies nu eigenlijk vandaan komen, al wordt die term hier niet gebruikt. Welnu: de vaudou priesters ontfermen zich over lieden die om wat voor reden dan ook een gelofte hebben afgelegd aan een godheid, in dit geval Sakpata, de pokkengod. We zien hoe een grietje voortaan deze god wil dienen, maar daarvoor wel eerst een week lang begraven wordt in een tombe en gedurende die tijd is ze schijndood. Volgens geleerden betreft het hier lieden die zijn verlamd door toediening van een tetrodotoxine bevattende substantie. Na deze beproeving te hebben overleefd, is de "herrezene" een toegewijde dienaar van de godheid, onderworpen aan diens wil( of liever aan die van de priester )- d.w.z. een psychische zombie. Later zien we nog een sequentie waarin een ventje zich levend laat begraven en het graf in de fik wordt gestoken, waarna hij een dag later alsnog herrijst...maar daar blijkt meer aan de hand te zijn.
Het grootste gedeelte van de speeltijd wordt in beslag genomen door de initiatierites van de popo's, vrouwelijke novices die zich hebben gewijd aan Hebieso, god van de donder, en daarvoor een 6 maanden durende ontgroening ondergaan met de gebruikelijke mishandelingen en vernederingen, waarschijnlijk ook verkrachtingen wanneer de priesters het camerateam gebieden om even buiten te gaan spelen...
De makers zijn zelf meermaals onderdeel van het spektakel, wat enkele van de meest bizarre taferelen uit de film oplevert: ze worden bijna gelyncht, de scriptgirl biedt zich aan als schijndood proefkonijn, een blanke gozer wordt helemaal gek, springt rond in zijn blote reet en begint een levende- dacht ik- kip aan stukken te scheuren. Het meest bizar was echter de scène waarin de regisseur zelf bijna wordt verkracht door een adept van de gekende papa Legba- misschien beter gekend als Exu- met een houten stijve lul. Gelukkig voor de regisseur stortte deze maniak zich vervolgens op een kind, dat on screen wordt verkracht.*
Dierenvriendjes zullen zich echter het meest bekommeren om de laatste sequentie, ter ere van de demon Wiloko die zijn aanhangers ertoe aanzet om een springlevend, schattig hondje helemaal te fileren. Tering hee, die lui gingen echt helemaal door het lint. Overgevoelige dierenvriendjes zullen trouwens in het begin al zijn afgehaakt, want daar worden reeds een bokje en een legioen aan kippen geslacht.
Dit komt niet toevallig tegen het eind, want de film heeft een moraal: de mensheid moet afrekenen met alle religies, die net als vaudou slechts zijn geboren uit angst, onmacht en melancholie.
*: de meesten kennen papa Legba/Exu waarschijnlijk als oude man met een pijp, sigaar of wandelstok, maar dat zijn dus sublimaties. Oorspronkelijk is hij vergelijkbaar met de Griekse Hermes, wiens stijve lul gedeeltelijk werd gesublimeerd in zijn hoed en zijn staf, maar van wie de stijve lul zoals jullie weten de zgn. Hermen ook nog sierde in de klassieke tijd.