Shit Year (2010)

Een kleine introductie tot Cam Archer voor wie zijn werk niet kent. Ik kende zijn werk onbewust al een hele tijd als regisseur van videoclips voor Xiu Xiu en Six Organs of Admittance. Tsjah dat moet je ook net weten.

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik altijd op zoek ben naar leuke indepent filmpjes en coming-of-age is daarin zeker een tak die ik ook erg waardeer. Zo wees user Niethie mij vorig jaar eens op Wild Tigers I have Known. De film heeft wel enigszins raakvlakken met L.I.E., Mysterious Skin en Paranoid Park. Gus van Sant was dan ook de man die Cam Archer op weg hielp met die film.

Echter, waar genoemde films realistisch en vaak rauw zijn, is Wild Tigers vol felle kleuren en trippy scènes. Net een droom.

Archer heeft de coming-of-age (tijdelijk?) vaarwel gezegd, maar trippy is het nog steeds. Geschoten in sterk contrast zwart-wit ziet het er prachtig, maar soms ook grof uit.

Het plot is simpel. Colleen West gaat met pensioen en speelt haar laatste rol met ene Harvey West, gewoon omdat het leuk is dat ze toevallig dezelfde achternaam hebben. Ze wordt verliefd op de veel jongere man en krijgt hem vervolgens niet meer uit haar hoofd. Haar pensioen brengt ze door in de bossen, lekker rustig, weg van het stressvolle acteursleven. Echter, ze krijgt de jongen niet uit haar hoofd en wordt langzaam gek.

Zo, dat is het wel zo’n beetje. De uitwerking is echter veel abstracter en ook enigszins chaotisch. We zien de downward spiral van een actrice, in een omgeving waar ze zich helemaal niet thuis voelt. Als kijker krijgen we dit zeer gefragmenteerd te zien, als zaten we in haar onderbewustzijn. Vooral de soundtrack lijkt belangrijk te zijn en de kijker te willen afstoten met geluiden van klaxons, drilboren, zagen en weet ik niet meer wat voor herrie.

Klinkt allemaal wat zweverig en dat is het ook enigszins. De film zit ook vol symboliek, maar ook humor word niet vergeten. Toch is het allemaal vrij eerlijk en komt het nooit nep of pretentieus over.

Als ik dit zou moeten vergelijken kom ik uit op een kruising tussen Inland Empire en Phantom Love (Dir. Nina Menkes).Beetje Ingmar Bergman misschien?

Zeker geen makkelijke film en zeker niet aan te raden, omdat het de kijker eerder probeert af te stoten dan naar binnen trekken.

Hmm, een van de meest vreemde filmpjes die ik de laatste tijd gezien heb. Ik weet ook niet wat ik er van moet denken. Nogal experimenteel allemaal. Niettemin krijgt deze film van mij toch een ruime voldoende en dat heeft die volledig te danken aan de schitterende zwart/wit fotografie. Zo mooi zie je films in zwart/wit niet vaak. Van het verhaal moet deze film het van mij niet hebben. Daar kon ik af en toe geen touw aan vastknopen.

3,5*

Redelijke film waarin een actrice een punt achter haar carrière zet en een huisje in de bossen betrekt. De film heeft zeker geen reguliere vertelstijl en is daardoor niet al te toegankelijk. Te abstract en zweverig voor mij, maar wel gedurfd en origineel. Ellen Barkin acteert goed en het zwart/wit camerawerk ziet er mooi uit.

Een matige dramafilm...

Saai verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Redelijk kwaliteit breedbeeld, veel geruis

(geen HD aanwezig)...

Alleen zwart/wit, geen kleur...

Prima achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Geen moeite waard...

Gek genoeg (en vrij onverwacht) niet helemaal mijn ding. Vond het wel goed gemaakt, maar de film ging bij mij nergens onder de huid. Dat is toch wel een vereiste voor zo'n film, die het veel van associaties en de versnippering van momenten moet hebben. De film wordt tegen het einde aan wel steeds beter, maar ik blijf toch bij een gemiddelde score.