The Boys Next Door (1985)

Uiteindelijk maakt de film zijn ambitieuze introductie bepaald niet waar. In het begin zien we een rij foto's van seriemoordenaars en hoor je geluidsflarden waarin mensen praten over de psyche van hen en worden er ook citaten voorgelezen van de moordenaars. Daar zit al een denkfout, want dat waren zowat allemaal seksuele moordenaars en dat zijn Bo en Roy niet . Maar de introductie doet een kijk in de psyche van seriemoordenaars vermoeden, terwijl dit veel eerder een soort pessimistische film is met een uiterst donkere kijk op de (Amerikaanse) maatschappij, gegoten in een soort highschool film. Een beetje te makkelijk soms, de maatschappij wordt vaak zo neergezet (sociaal niet geaccepteerd worden, ouders afwezig, veroordeeld tot een leven in de fabriek, vermoeide, weinig geinteresseerde politie, uiteengevallen sociale structuur) dat de film suggereert dat zo'n maatschappij wel zulke lui moet voortbrengen. Sommige dialogen voelden niet erg geloofwaardig. (Roy die zijn innerlijke woede aankondigt bijvoorbeeld). Sterk punt is aan de andere kant dat de twee jongens geen Thelma & Louise worden, maar ook serieus nare lui zijn.

Imperfect, maar wel interessant en redelijk gedurfd. Ook interessant als een beetje twisted tijdsbeeld. Heb wel enige interesse in een paar andere van Spheeris vroege films (The Decline Of Western Civilization-trilogie en Suburbia), niet omdat ik meesterwerken verwacht, maar omdat de thema's me wel trekken.

3.0*

Goeie film over twee net afgestuurde jongens die een trip naar Los Angeles maken. Alhoewel de film duidelijk een product van zijn tijd (jaren '80) is, is het onderwerp dit allerminst. De twee hoofdpersonages worden uitstekend neergezet (een product van de maatschappij). Een aantal gewelddadige uitspattingen en een prima rol van Maxwell Caulfield.

Tsja, moek er van zeggen, 2 gestoorden on the rampage.

Aan de andere kant, als ze ' the good guys' waren geweest, en gemoord hadden voor een zgn goede reden, was het wel okee geweest, zoals in de meeste 'actiefilms' als je me begrijpt.

Toch wel eens iets om over te prakkezeren

Twee asociale en buitengesloten achttienjarigen gaan naar LA om hun woede af te reageren. Een jaren 80 cultfilm waarin Sheen en Caulfield onsympathieke en agressieve jongeren neerzetten, zeg maar gerust serial killers in wording. De opvallende intro wees ook al in die richting maar dit was allesbehalve een psychologisch uitgediepte film, want uiteindelijk blijft het een gemakkelijk "fuck the world, i hate them all" motief. Maar het heeft wel een onweerstaanbaar jaren 80 charme.

Seemingly normal people commit these crimes. They can act like anyone. Your friend. Your teacher. The boy next door.

Herzien op de bluray van 101BlackLabel. Beklemmend misdaad drama over de vervreemding van de Amerikaanse jeugd. Geregisseerd door de maakster van “Wayne’s World”.

We volgen Bo Richards (Charlie Sheen) en Roy Alston (Maxwell Caulfield), die een jaar eerder Bill speelde in “Electric Dreams”. Ze zijn beste vrienden, wonen beiden in een buitenwijk en zijn niet geliefd op school. Bo kan moeilijk met meiden praten, terwijl Roy klampt met een onbeheersbare woede. Als beloning voor zijn diploma-uitreiking van de middelbare school krijgt Bo van zijn grootouders 200$. Met het vooruitzicht om de rest van hun leven gefrustreerd te werken als loonslaaf in een fabriek gebruiken ze dit geld voor een weekend naar Los Angeles om daar nog één keer helemaal los te gaan. Maar voordat ze vertrekken gaan ze eerst nog partycrashen bij een klasgenoot waar ze niet voor waren uitgenodigd. Dit eindigt uiteraard in ruzie, waar Roy het zwembad nog even vol pist. Tijdens hun vlucht pikken ze het hondje mee en noemen hem “Boner the Barbarian”. Hierna vertrekken de twee naar L.A waar Bo letterlijk wordt meegezogen in Roy’s woede uitbarstingen wat van kwaad tot erger gaat. De politie staat voor een raadsel, omdat er geen enkele connectie is tussen de misdaden.

Beiden zetten een ijzersterke rol neer, maar Caulfield vond ik nog net iets sterker dan Sheen. Het is natuurlijk niet goed te praten, maar ik had echt te doen met die jongen, je ziet continu de emotie in zijn gezicht. De film laat op subtiele wijze doorschemeren dat hij zelf mogelijk homo is maar hier uiteraard niet voor durft uit te komen. Opgekropte gevoelens uiten zich in woede. Opgegroeid in een woonwagenkamp, moeder niet in beeld, mogelijk vertrokken met een andere vent of vroeg gestorven. Vader die niks om hem geeft en hem zelfs negeert. Een toekomstbeeld kent hij niet. De wijze waarop het duo de ijskoude misdaden begaan geeft je als kijker een beklemmend gevoel. Prachtige shots vanuit de auto van het nachtleven in L.A met clubs, barretjes en game arcades die een geweldige sfeer creëren. De finale is geweldig en niet te vergeten de epische soundtrack in de credits. Kippenvel

Omdat New World rond dezelfde tijd failliet ging heeft deze film helaas nooit een kans gehad om bij het grote publiek aan te slaan. Eeuwig zonde, want deze klapper van de 80’s verdient dat wel.

Why did you kill him?

“Because I had to”.