La Vie, l'Amour, la Mort (1969)

Hij bestond nog in Frankrijk anno 69 : de doodstraf...onderdeel van een al lang woedende brede maatschappelijke discussie die al eerder films had opgeleverd, men denke aan NSTDA van Cayatte waaraan dit ongetwijfeld deels ook een eerbetoon is. En ook buiten Frankrijk was en is het natuurlijk een populair thema voor regisseurs om hun zgn. engagement te tonen.

In dit geval Lelouch, die zoals de titel reeds suggereert niet wat je noemt pretentieloos bezig was aan een anti- death penalty manifest, dat hij hier combineert met een soort policier opzet in de eerste helft plus nog wat semi cinema vérité.

Als anti- held castte hij Amidou, voor hem geen ongekende maar zeker geen superster voor het publiek, ook verder geen overdreven grote namen met als belangrijksten Cellier als Amidou's vriendinnetje, en Bozzuffi als- nota bene- flic.

Het is duidelijk een film van zijn tijd : zelfs de meest intens gestoorde moorddadige spiegepaat kan worden verlost door de kracht van de buitenechtelijke amour fou, die ook meteen de perfecte rechtvaardiging is ! Rare jongens, die Fransen en 68- ers. Bovendien is Amidou hier een gewone jongen uit het proletariaat, werkend- net als zijn lief en zijn vrouw- in een fabriek. Een slachtoffer van Repressie door het Systeem dus, met de doodstraf als bekroning van dat hele Systeem.

Hoewel we dit soort anti death penalty manifesten natuurlijk kennen in tig varianten krijgt Lelouch -die het scenario schreef met vaste medewerker Uytterhoeven- het toch voor mekaar er enkele originele trekjes aan toe te voegen : zo leren we pas na een uur wat die Amidou mispeuterd heeft dat de flikken hem zo fanatiek achternazitten, vandaar dat de eerste helft ook een soort policier/ sriller structuur heeft. Lelouch gebruikt voor die geheimzinnigheid een merkwaardige kunstgreep : in sleutelscènes gaan we over op "silent "modus en horen we de acteurs niet, maar slechts muziek, van Francis Lai. Ook tijdens het verplichte courtroomdrama- gelukkig kort hier- wordt dit procédé gehanteerd.

Pas nadat de doodstraf is uitgesproken komen we via flashbacks te weten wat de brave held allemaal heeft uitgevreten : het slashen van snolletjes. Een heuse Jack the ripper. Moeten wij meelij hebben met deze booswicht ? Ja, zegt Lelouch want hij is immers door de amour fou getransformeerd tot een Nieuwe Mens die de oude mens en zijn omhulsel van melancholie en impotentie dat hem tot het geloof...eh moord dreef, heeft afgelegd. Nogmaals : we zijn in Frankrijk, 1969....

Overdreven misschien om ook te switchen tussen kleur en z-w, dat laatste in de "life on death row "scènes in een soort semi- cinema vérité stijl.

Hoe het allemaal afloopt lijkt me duidelijk, trouwens alles staat hierboven al zo'n beetje. We zien helaas geen koppen rollen, no gore, en laatste shot van de guillotine. Shot gefilmd door Lelouch zelf schijnbaar, die zich hier eens niet teveel aan mooifilmerij en kitsch- formeel dan toch- te buiten gaat maar zijn gekende stijl functioneel houdt.

Deze prent moet door velen hier gezien zijn, ook dankzij de DVD die verder geen drol kost met daarbij gevoegd ook een interview met de regisseur alsmede kortfilm " pour un maillot jaune "