Operator (2016)

Geen echte komedie. Er valt niet veel te lachen. 'Operator' is eerder een satire dan een komedie. Een aanklacht tegen de gevaren van de digitale wereld en dan met name een aanklacht tegen de realistische aspecten ervan. Een wereld die realistisch oogt, maar dat niet is en slechts een schijnwerkelijkheid afbeeldt. Een gecreëerd substituut waarin mensen gaan geloven. Een artificiele werkelijkheid die als echt wordt beleefd, die mensen meesleept en die sociale en emotionele instabiliteit veroorzaakt.

'Operator' is niet bepaald een luchtige film. De film bevat veel sombere componenten. Allereerst is daar natuurlijk het lijdzame beeld van een door digitalisering geobsedeerd geraakt mens. Een somber hoofdpersonage met autistische trekjes die met monotone en levenloos klinkende stemgeluiden heel effectief nog eens extra somberheid aan zijn personage toevoegt en zich met die bagage flegmatiek door de film beweegt.

De overige personages in de film bedienen zich van eenzelfde houding. Men ondergaat de dingen lijdzaam en doet dat in een levenloze en sombere setting. Het valt als ongeharnaste kijker allemaal niet mee. Gelukkig is er wel een levenslustige uitzondering (Whitman), die met haar personage het kijken naar de film tot een minder zware opgave maakt.

Een strakke manier van filmen ook. Met weinig lichtval. Zonder een vleugje frivoliteit. Ook met op elkaar gelijkende scènes en met strakke decors. Ook met zich herhalende handelingen. Functionele truukjes bedoeld om de traag voortslepende gemoedstoestand van de hoofdpersoon en zijn omgeving te onderstrepen. Dat lukt, maar veroorzaakt tevens weinig opwinding. Door het repetitieve karakter van beeld en vertelling slaat de film dood en treedt verveling in. Missie geslaagd, maar het levert geen leuke kijkbeurt op.

'Operator' is niet heel interessant en niet heel komisch. Geen pittige aan-de-kaak-stel-grappen, maar in plaats daarvan traag voortslepende dramatische ontwikkelingen met daarin geweven nog wat feelgood. En dat laatste voelt trouwens onecht en goedkoop aan.

Goed spel van Starr en nog beter spel van Whitman. Leuke dame. In de kittige Whitman zat de kruidige pit die in de rest van de film zo node werd gemist.

Matige film over een man die de stem van zijn vrouw wil gebruiken voor een nieuwe app die hij heeft ontwikkeld. Het duurt even voordat de richting van de film duidelijk wordt. Zodra dat duidelijk is, gaat de film meer richting drama waarbij het hoofdpersonage niet bepaald sympathiek is. Een paar aardige scenes en Martin Starr en Mae Whitman vormen een leuk koppel, maar het had allemaal best wat grappiger gebracht mogen worden.