Dillinger È Morto (1969)

Heerlijke speelse film van Ferreri, waar op het eerste oog niet zoveel gebeurt, maar die erg fijn is om naar te kijken.

De gebeurtenissen, die voorbij komen zijn op zijn minst raar te noemen, maar lijken vooral voort te komen uit verveling van de hoofdrolspeler. Michel Piccoli doet het overigens prima, maar het is vooral het geweldige sfeertje dat hier tot de verbeelding spreekt. Als hij op een gegeven moment met dat pistool bezig is, voel je toch ook die onderhuidse spanning. Daarnaast zit er ook best wat goede zwarte humor doorheen verweven. Ik zag hier de naam Luis Buñuel al voorbijkomen en daar moest ik tijdens het kijken ook aan denken.

Het einde is ook buitengewoon sterk en zet je nog even aan het denken. Ja ik houd hier wel van. Vreemd, prima acteerwerk, leuke zwarte humor en een geweldige sfeer maken dit een kleine topper.

4,0* dik

Verreweg de beste die ik tot nu toe zag van Marco Ferreri, na een aantal kleine en grote decepties. Zijn vervreemdende stijl komt in deze ironische vertelling over de bizarre nacht van een ontwerper mooi tot zijn recht. Ferreri houdt het wel overzichtelijk, ik zou bijna zeggen klein en huiselijk, en net toen ik me afvroeg hoe dit in vredesnaam gaat eindigen komt de ontwerper doodleuk op een privéjacht terecht wiens kok net een zeemansgraf heeft gekregen.

Piccoli is weer eens geweldig, is toch wel een van mijn favoriete acteurs uit de jaren 60 en 70. Ook de veelal vrolijke soundtrack mag niet worden vergeten, die draagt sterk bij aan het maffe sfeertje.