Numéro Deux (1975)

Godard op zijn meest hermetisch en het verst van een "normale" film als ik hem tot nu toe gezien heb. Een hoop gezeur en geen estetisch mooi experiment, maar redelijk kijkbaar omdat Godard af en toe wel humor heeft.

Wilde dit vooral zien omdat dit een moeilijk te vinden Godard is en ik van plan ben om op termijn alles van 'm te zien.

2.0*

Verrek, jullie hebben deze gezellig met zijn allen bekeken. Hoe dan ook: gODDard was hier zijn tijd wel vooruit door het gebruik van tv/ video en monitoren IN de film. We zien de film immers bijna geheel via deze media, al went deze eigenaardigheid vrij snel. Bovendien heeft steeds 1 van de beeldverhalen prioriteit...of misschien is het toch steeds nummer 2. Il était 2 fois, orakelt gODDard dan ook in het begin, naast wat esoterisch gezwam dat een minuut of 5 in beslag neemt en waarbij het hoofd van de regisseur verborgen is in de schaduw.

Na deze intro worden we zoals gezegd getracteerd op de treurige wederwaardigheden van een stel totale proleten: 2 kinderen, 2 ouders en 2 grootouders. Verwacht geen Descartes of Foucault citaten hier( of misschien stiekem wel ergens verstopt) maar volkomen zinloos en triviaal gelul, of liever gegrom. Dit alles gelardeerd met scènes die technisch gesproken porno zijn (ongesimuleerde fellatio etc.) zodat we af en toe naar het volmaakte kunstwerk menen te kijken:

gODDard + JESUS Franco .

Nu serieus: behoorlijk walgelijk want niet alleen worden we getracteerd op naakte volwassenen die er niet te florissant uitzien , maar ook op naakte kindertjes die mogen toekijken bij de sex. Moet je nu niet meer mee aankomen. Overigens is de lelijkheid op alles wat we zien van toepassing, opzettelijk uiteraard.

De gebruikelijke typografische ongein zien wij op een monitor verschijnen.

Inhoudelijk is het allemaal bekend gODDard materiaal : een fenomenologische analyse van het vervreemde individu in een post-industriële samenleving .

WAARSCHUWING: deze in 74 geschoten film bevat beelden die ABSOLUUT ONGESCHIKT ZIJN VOOR OVERGEVOELIGE OUDERE KIJKERS. Met name beelden van een wk finale tussen NL en een land waarvan de naam me niet te binnen wil schieten.

Auditief worden we vergast op de gebruikelijke slordige editing en allerhande imbeciele populaire deuntjes waar de personages als enigen plezier aan lijken te beleven.

Jean-Luc Godard houdt hier en daar wel van een experimentje en deze Numéro Deux mag daar ook zeker toegerekend worden. We zien hier een film op de televisie in de film, waarin kinderen een soort van seksuele voorlichting krijgen, maar dan op een best wel vunzige manier.

Tussendoor goochelt Godard wat met kleurtjes, woorden en natuurlijk het beeld zelf, terwijl hij het een en ander over het medium televisie en film vertelt, maar hier en daar wat humor tussendoor. Je moet wel erg van de man houden om dit echt goed te kunnen vinden. Het is goed kijkbaar, maar veel abstracter dan dit heb ik het bij Godard tot nog toe niet gezien.

Dit behoort dan ook zeker niet tot zijn betere films, als je het mij zou vragen.

2,0*

Een hele belangrijke film volgens de JLG-scholars omdat deze film volgens hen een voorloper is van de ( collage ) ' video ' essays die uiteindelijk heeft geleid tot Histoire(s) du cinéma (1999) .