Mesa sto Dasos (2010)

Ooit een tip van Beavis dus, maar nou ben ik blij dat ik toch even gewacht heb met kijken. Al is dit wel zo'n film waarvan ik verwacht dat ik m over 5 jaar nog beter waardeer dan nu. Er bekruipt me namelijk nog steeds het gevoel dat een stukje...noem het onrust? in mezelf er van weerhoud dit op het vlak van structuur en vooral tempo te waarderen. Deed wel wat denken aan Un Lac, nog zo'n film waarbij ik hetzelfde zou kunnen zeggen, maar ook die moet ik zeker een 2e keer kijken. Deze film heeft een streepje voor, omdat het lichtvoetiger en minder "opgeblazen" aanvoelt.

Veel werkt. Het coming-of-age achtige verhaaltje is prima, maar slechts een kapstok. Daaromheen worden bijzondere dingen gedaan met dromen, surrealistische scenes, versnelde montages (Brakhage?), plotselinge stiltes of juist muziek juist het rode huis en ook het muziekje van de platenspeler vond ik erg Lynch trouwens. .

Maar niet alles werkt. De vele abrupte beeld-op-zwart montages verstoren het ritme en halen me dikwijls uit de zo goed opgebouwde sfeer. Zo doet de film, naar mijn mening dan, fragmentarischer aan dan hij eigenlijk is. Een aantal expliciete scenes zullen voor sommige kijkers/critici misschien gewaagd overkomen, ik vond het enkel de onderhuidse spanning onderuit halen door te direct en op het botte af in your face expliciet te zijn. Ook de onderwater scene was in your face, maar deze had dan wel haast iets kunstzinnigs, of zo.

Mogen we de autoscene metaforisch zien trouwens? Zo ja, heeft de film ook opeens een over-the-top, haast zwartkomisch randje (doordat het onvermijdelijke — namelijk het exploderen van de onderlinge relatie tussen de 3 — met een groots gebaar benadrukt wordt ) dat ik niet zo kan plaatsen? Of is zwartkomisch wel een stempel die jullie in meer scenes op de film zouden plakken?

EDIT: nog maar even toevoegen dat mijn negatieve punten niet heel zwaar wegen, er valt genoeg moois te zien. Het houdt enkel af van een hoger cijfer.