Mesa sto Dasos (2010)

Als experiment zeer geslaagd, maar ik kan me voorstellen dat mensen hier moeite mee hebben.

Erg fijne minimalistische moodpiece die ook experimenteel is door de lo-fi technische filmwijze. Vooral door die aanpak (en omdat de film focust op drie jonge mensen) voelt het erg fris en jong aan, alsof er "een nieuwe generatie" aan de slag is. Beetje zoals de mumblecore in de US, maar dan zonder het mumble gedeelte ( Kissing on the Mouth (2005) moest ik even aan denken; door de manier van presentatie van sexualiteit).

De film sluit in stijl niet echt aan bij het groepje filmmakers dat door de pers als "greek new weird cinema" word gelabeld (de mensen rond Giorgos Lanthimos), maar toch vind ik dat label hier ook wel op zijn plaats. Het zegt namelijk iets over dat frisse/jonge, over de eclectische intresses van de huidige generatie die via Internet alles op het gebied van film, muziek e.d. binnen handbereik heeft, en daarin zijn eigen keuzes maakt (ik herkende mogelijke invloeden van Lynch, Tsuakamoto, Grandrieux maar vooral eigenlijk ook de moderne Thaise art-house cinema in de mix van het minimalistische met het sprookjesachtige) en over het oncompromisloze van de aanpak; de makers hebben veel onorthodoxe keuzes gemaakt die de film zelfs voor een doorgewinterde producer moeilijk verkoopbaar maakt.

Het verhaal is geabstraheert tot de absolute essenties en scenes worden heel subjectief met elkaar versneden, de keuze van de goedkope (foto?)camera voor de opname leid tot technische restricties maar ook tot enkele primitieve vormexperimenten die wellicht als geforceerd of knullig gezien kunnen worden... ik vond ze zelf vooral toevoegen aan de jonge spirit en eigenlijk ook helemaal niet lelijk (hoewel in een film als Verano (2011) nog nét even meer gedaan wordt met dezelfde technische limieten) en dan zitten er tenslotte ook nog een aantal explicitie homo-erotische scenes in die ongetwijfeld ook nog steeds mensen ongemakkelijk zullen vinden.

Ik las dat de regisseur ook/vooral geinspireerd is door Stavros Tornes, een Griekse filmmaker die nog niet op MM is vertegenwoordigd, maar omschreven wordt als, quote:

"Stavros Tornes is a practitioner of minimalist cinema. Minimalist in terms of production, of cinematic expression, and, finally, in terms of simplicity, artless approach, or articulation.

Like a poet or painter, Tornes feels completely independent of the patterns of traditional cinema, free to lose himself in the depths of the self and create a world that is formally arbitrary but has substance; a world of inner forms – of the shattered sculptures of the soul"

en die omschrijving zou inderdaad 100% op deze film kunnen slaan!

Overigens maakte Tornes een paar films die blijkbaar tot de beste Griekse films allertijden gerekend worden, dus wellicht moet dit gemis op MM ook maar snel gecorrigeerd worden

Ondertussen is dit dus een aanrader. Ben vooral benieuwd wat Inland Rabbit en Querelle hiervan kunnen maken...

zal hem eens zoeken. benieuwd. Waarom vindt je dit iets voor mij? Hoewel, invloeden van Lynch, Tuskammoto Grandrieux en mumblecore zeggen wel genoeg.

inderdaad

weet niet direct of jij (en Querelle) dit ook echt gOEd gaan vinden, maar ik ben gewoon wel benieuwd naar jullie kijk hierop

lynch, tsukamoto en grandrieux zijn verder natuurlijk ook weer mijn eigen stokpaardjes, de twee gelinkte films zijn wellicht relevanter en deze had ik er ook nog in kunnen gooien Reincarnate (2010) alleen viel bij die film voor mij alles fout wat hier goed aanvoelde

Toen ik de screenshots hiervan zag wist ik al dat beavis dit ging smaken Grandrieux kwam inderdaad meteen op. Ben zelf niet super benieuwd, maar probeer 'm ook wel een keertje mee te pakken.

Raak steeds meer teleurgesteld in je, niethie

Had gehoopt dat mijn stem voorlopig nog even onzichtbaar zou blijven tot ik een berichtje uit mijn mouw zou kunnen toveren maar je hebt me gesnapt. Het is spijtig voor jullie hoogstemmers dat het gemiddelde nu onder de 3,00 zit maar Ik heb dit aan twee kijkbeurten onderworpen en kon er beide keren echt helemaal niets mee. Wellicht een te hoog verwachtingspatroon, Beavis zijn prachtige betoog deed me hier al maanden reikhalzend naar uitzien maar ik vond hier niets van wat hij had beschreven in terug.

Een bos als setting brengt altijd wel iets van sfeer mee en dat zorgt, ondanks alle moeilijk-filmerij, voor wat mooie dromerige plaatjes, maar als het je dan emotioneel helemaal koud laat en je na de eerste helft al in gevecht met de zandman bent dan blijft er helaas niet veel over. Aan een verkeerd moment heeft het ook al niet gelegen want ik keek op een speciaal ervoor uitgekozen dag met voldoende slaap en zin.

Hopelijk voorkomt dit pleidooi een verwijding uit je updates, McSavah?

Kan het wel heel goed begrijpen hoor niethie, wat BlueJudaskiss in de eerste post ook al opmerkt. Het minimalisme kan al snel een leeg gevoel geven, vooral als je weinig kan met de experimentele opzet. Ik vond hem juist eerder het tegenovergestelde van leeg en hij raakte bij mij wel de juiste snaren, maar kan begrijpen dat het ook zeker anders kan overkomen. Zeker geen gemakkelijke film wat dat betreft. Mag er zelf misschien wel een halfje bijdoen want hij is behoorlijk gegroeid. Binnenkort nog eens opzetten als de verse aanvoer dat toelaat.

Ooit een tip van Beavis dus, maar nou ben ik blij dat ik toch even gewacht heb met kijken. Al is dit wel zo'n film waarvan ik verwacht dat ik m over 5 jaar nog beter waardeer dan nu. Er bekruipt me namelijk nog steeds het gevoel dat een stukje...noem het onrust? in mezelf er van weerhoud dit op het vlak van structuur en vooral tempo te waarderen. Deed wel wat denken aan Un Lac, nog zo'n film waarbij ik hetzelfde zou kunnen zeggen, maar ook die moet ik zeker een 2e keer kijken. Deze film heeft een streepje voor, omdat het lichtvoetiger en minder "opgeblazen" aanvoelt.

Veel werkt. Het coming-of-age achtige verhaaltje is prima, maar slechts een kapstok. Daaromheen worden bijzondere dingen gedaan met dromen, surrealistische scenes, versnelde montages (Brakhage?), plotselinge stiltes of juist muziek juist het rode huis en ook het muziekje van de platenspeler vond ik erg Lynch trouwens. .

Maar niet alles werkt. De vele abrupte beeld-op-zwart montages verstoren het ritme en halen me dikwijls uit de zo goed opgebouwde sfeer. Zo doet de film, naar mijn mening dan, fragmentarischer aan dan hij eigenlijk is. Een aantal expliciete scenes zullen voor sommige kijkers/critici misschien gewaagd overkomen, ik vond het enkel de onderhuidse spanning onderuit halen door te direct en op het botte af in your face expliciet te zijn. Ook de onderwater scene was in your face, maar deze had dan wel haast iets kunstzinnigs, of zo.

Mogen we de autoscene metaforisch zien trouwens? Zo ja, heeft de film ook opeens een over-the-top, haast zwartkomisch randje (doordat het onvermijdelijke — namelijk het exploderen van de onderlinge relatie tussen de 3 — met een groots gebaar benadrukt wordt ) dat ik niet zo kan plaatsen? Of is zwartkomisch wel een stempel die jullie in meer scenes op de film zouden plakken?

EDIT: nog maar even toevoegen dat mijn negatieve punten niet heel zwaar wegen, er valt genoeg moois te zien. Het houdt enkel af van een hoger cijfer.

mooi cijfer toch dan

kan inhoudelijk de discussie niet echt meer met je aan gaan, daarvoor is de film wat te veel weggezakt... maar gevoelsmatig klopt het wel ongeveer wat je schrijft