Shocking Blue (2010)

Minder indrukwekkend dan ik dacht en hoopte, mede door enkele vreemde keuze's die De Cloe maakte. Daarbij weet ook niet elke acteur even goed te overtuigen. Lisa Smit is daarnaast wel weer erg sterk...

3*

Shocking Blue is mijn eerste film van mijn eerste ervaring van een filmfestival. Vandaag om 16.15 uur zat ik daar in Utrecht, geen idee wat ik me bij een festival moest voorstellen. Duidelijk niet erg veel verschil dan een bioscoop, afgezien van een heerlijke sfeer wat soms ontbreekt in die grote bioscoopzalen in Almere...

Ik weet niet zo goed wat ik van de film moet vinden. Het was prima maar niet erg bijzonder maar toch weer wel. Wat mij opviel was het eindeloos gebruik van close-ups, de twee opmerkelijke fouten van het verhaal wanneer het verliefde stel elkaar ontmoeten op het tankstation en na het uitlaten van de hond en de vaart van het verhaal. Zowel op begin als eind gebeurt er vrij veel maar in het midden is het erg traag en vraag je je soms af waar het allemaal heen gaat. Jammer dat Jacques dood gaat... Ik kreeg op het begin al gelijk een soort band met hem en had gehoopt hem langer mee te maken. De band met Willem en Chris duurden even langer, wellicht een sterk aspect in de film. Zodat het verhaal harder aankomt. Een mooie maar niet geweldige film. Leuk voor een keer, de moeite waard. 3 sterren

Redelijk drama wat wel jammer was dat de personages weinig tot geen emotie toonden , verder goede locaties maar met wat meer aandacht was de film waarschijnlijk beter geweest.

Oef, lange zit, en nog niet eens een leuke ook. Dit leek wel uren te duren. Na 40 minuten kijken had ik al het gevoel alsof ik 1,5 uur keek. Als het nou ook nog eens ergens over ging, maar het is ronduit vervelend. De personages zijn rondom stom en irritant, de dialogen houterig en lijken wel afgelezen uit het script, en die constante close ups zodat we de sproetjes, pukkels en mee-eters konden zien was ook niet mijn ding.

Ik heb Pokémon afleveringen gezien die interessanter waren dan dit. Snel vergeten.

Het is jammer dat het scenario niet al te geloofwaardig is. Het camerawerk en montage vond ik erg mooi. Hoewel de focus bijna tegen de zenuwen aan zat, geeft dit wel het effect wat het moet geven. Hier is heerlijke inspiratie uit te halen. Daarnaast vond ik de tijd die de personages gegund werd een prima insteek, maar wordt verkeerd benut. Hierdoor hebben de personages wat kartonnen rantjes. Het spel van de jongelingen vond ik zeer aangenaam en prettig natuurlijk overkomen, op een aantal geforceerde zinnetjes na. Kan mij dan ook niet vinden in de eerder genoemde commentaren. De film verlangt wel de nodige kijk aandacht, welke heel af en toe nipt wilt afdwalen.

Onvoldoende gevoel voor humor of tijd om jezelf even na te laten kijken?

Erg matige film die door de prettige beelden enigszins gered wordt.

Het verhaal over liefde, verdriet en schuld biedt weinig nieuws en wordt bevat nogal wat ongeloofwaardige scenes en verliest mijn inziens hierdoor aan kracht. Vooral de scenes met de dode baby riepen bij mij een aantal 'o ja, natuurlijk' op.

Daarnaast zijn de rollen nogal vlak en troosteloos gespeeld en kennen de acteurs blijkbaar maar één emotie genaamd depressie. Ook al is het thema serieus, dit had best wat afgewisseld mogen worden met wat luchtige scenes. De rollen worden nogal geforceerd vertolkt met als kleine uitschieter Lisa Smit die wel natuurlijk overkwam.

Positief vind ik de manier hoe de personages van dichtbij mooi en breekbaar in beeld gebracht worden. Dit samen met de verschillende shots van de polder geven de film best een stijlvolle uitstraling.

Doordat het verhaaltechnisch hier en daar behoorlijk rammelt en er wel erg somber en matig geacteerd is dit wel een tegenvaller terwijl ik er toch wel iets van verwachtte had.

2,5*

Vond het zelf ook weer een zeer goede NL-jongerenfilm en in het begin verwacht je weer een soort Spetters/Wilde Mossels thema. Maar dat slaat natuurlijk al snel de andere richting in na dat ongeluk met Jacques. Vanaf dat moment krijgen we een beetje een Ken Park achtige thema over dat schuldgevoel dat aan Thomas knaagt. De jongens worden ook prachtig neergezet en ook Lisa Smit (uit TBS) is weer goed van de partij. Die meid kan wel zeker acteren zeg! Verder heeft de film weer veel typisch Nederlandse drama elementen maar het sfeertje is wel erg rauw.

Verder zijn de bollen/boerenstreken ook mooi geschoten en heeft zo zijn vele verrassingen. Het einde is ook hard.

Verder een geslaagde film.

3,5*

Ik vond dit wel een mooie film. In het begin was ik een beetje bang voor het acteerwerk want vaak komt dat bij piepjonge acteurs nogal nep over. Maar ik vind dat ze het drama wat er zich in deze film afspeelt heel goed gedragen hebben.

De sfeer in het begin van lekker jong zijn en nog nergens naar om kijken komt heel goed over. Lekker scheuren op de brommer, rondhangen op de kermis en wat dollen in het gras. Heerlijk om weer zo onbezorgd te zijn.

De toestand rond het ongeluk had van mij iets duidelijker uitgebeeld mogen worden. Niet het ongeluk zelf maar daarna bleef ik me toch even afvragen of Jacques het overleegd had of niet. Hierdoor raakte ik een beejte afgeleid omdat ik niet wist of Thomas nou in een een rouwproces zat of niet. Ik vind wel dat hij dit heel sterk heeft weergegeven.

De beelden van de kassen en de bloemvelden maakten het een mooi geheel met het dramatische verhaal. Een minpunt vind ik wel dat het scenario wel erg ongeloofwaardig was. De rol van de ouders bijvoorbeeld vond ik wel erg onwaarschijnlijk. Bijvoorbeeld: Zoonlief vertrekt uit huis en trekt in een kas maar niemand die een kijkje komt nemen. En af en toe was het niet helemaal te verstaan als er iets gezegd werd. Maar voor de rest een goede film.

Mooie film waarin De Cloe zijn belofte bevestigd maar nog lang niet uitgegroeid is. Fraai geschoten film over jongeren die de dood van een vriend verwerken en waarin Thomas dat wil doen door de rol van Jacques op zich te nemen, bevrijding volgt pas na de miskraam, het besef dat die rol niet gespeeld hoeft te worden en uiteindelijk komt de echte rouw los. Mooi klein qua verhaal ook. En wat een vooruitgang is vergeleken met Het Leven Uit Een Dag is dat in deze film emoties getoond worden en niet daarbij ook nog eens uitgesproken. Van Weelden en Smit zijn prima. Komt nog net een beetje tekort om echt heel sterk te zijn, ben niet echt kapot van de liedjessoundtrack bijvoorbeeld, maar een mooie film was dit zonder meer.

Dikke 3.5*

De belevingswereld van drie jongens: meisjes versieren, dollen met brommers, van een viaduct piesen en meer van dat soort kattenkwaad. Tot er een ongeluk gebeurt en één van de jongens het leven laat.

Dan volgen emoties en veranderingen in onderlinge relaties en het meer serieus drama.

Ik vond het boeiend om te volgen. Vlot aan elkaar gemonteerd, soms met sprongen, maar best te volgen.

Mooie beelden qua kleuren en gebruikte technieken en het Westland ziet er prachtig uit in deze film. Verder een aparte summiere soundtrack met slechts enkele songs, allen van de mij onbekende Bob Billy.

Het klonk prima.

Als tiener/jongeren film is het goed te doen. Prima geschikt voor de doelgroep.

Pure Hollandse film die het drama met Hollandse nuchterheid brengt. Niet onverschillig, maar met weinig woorden en zonder overdreven aanzwellende muziek. Een 'nuchter drama' dus. De prachtige camerabeelden brengen een ode aan het Hollandse landschap.

Goeie film over drie vrienden waarvan er één door een ongeval om het leven komt. Het eerste gedeelte, waarbij de onbevangenheid van de vriendschap/jeugd goed wordt neergezet, is het sterkst. Echter wordt dit niveau de rest van de film niet helemaal vast gehouden. Wel ziet het er allemaal mooi uit en het geheel is sfeervol en bijna poëtisch in beeld gebracht.

Vooral technisch zat de film in elkaar. Erg mooie beelden van de bollenstreek en het duinlandschap, goed gebruik van gekleurde uitgestrekte vlakten, mooie lange shots van brommerrijdende jongeren. De soundtrack was prima en paste goed bij de beelden. Verder mooie belichting, fijne editing en behoorlijk spel, zeker van Lisa Smit. Enkel het ongeluk zag er wat slordig en lachwekkend uit. Maar dit alles houdt je aandacht erbij, want inhoudelijk stelde het allemaal wat minder voor.

De Cloe zoomt op verkeerde momenten in, kiest voor nogal een vreemd verhaal. Niet zo gek, daar hij A.F.Th.'s roman Het leven uit een dag ook verfilmde. Dat was dan wel niet zijn verhaal, maar dat ging ook inhoudelijk volstrekt de verkeerde kant uit. Wat rest zijn scènes die op zichzelf best wel werken en oprecht overkomen, maar wat als geheel niet overtuigt. Je krijgt een nogal klinische film zonder echt de emotie te voelen. Het is niet dat het je niks uitmaakt wat er zal gebeuren, maar het is nogal bevreemdend en je zit eerder met de vraag: waar heb ik nu naar gekeken. En onderwijl heb je dus niet meegeleefd, terwijl me dat ergens wel de bedoeling lijkt.

Daarnaast, een vraag die in mij opkwam, waarom speelt AZ haar thuiswedstrijden in Nieuw Galgenwaard. Prima dat je de hoofdpersonen een seizoenskaart laat hebben, al is het niet per se nodig voor de film, maar laat ze dan in elk geval wel in het juiste stadion spelen. Zeker als de beelden van het stadion te duidelijk zijn.

Dus audiovisueel prima, mooie scènes maar geen overtuiging [i]over all[/i waardoor je uiteindelijk verveeld raakt tegen het einde. Wel een kleine voldoende: 2,5*.

Ik vind deze film ondergewaardeerd. Acteerwerk is goed en overtuigend, soms wat overdreven (vooral de moeder slaat wat mij betreft de plank mis door een 'typetje' neer te zetten. Deze verhaallijn voegt sowieso niet veel toe. De hoofdrolspelers dragen de film en doen dat goed. Deze film is geen allemans vriend, en dat zie je ook terug in de recensies. De film is traag en er wordt niet veel in gesproken. Emoties zijn er volop, maar deze worden niet uitgesproken. De film is daarmee absoluut niet saai, in tegendeel. Soms gaat het verhaal iets te snel. Ik zou het niet erg hebben gevonden als ze de film 15 - 20 minuten hadden verlengt om sommige overgangen iets meer gradaties te geven. De film ademt een echt Hollandse sfeer. Ik kon dat erg waarderen. De soundtrack heeft hier veel invloed hoe de film ervaren wordt. Deze versterkt de neerslachtige sfeer en ook wel de traagheid. Maar op zich past het bij de film. Kortom: als je van dit soort films houdt, zeker een aanrader. Voor mij 3,5 ster waard.