Shocking Blue (2010)

Er zit weinig verhaal in. En dat stukje van die weggelopen moeder hoeft er eigenlijk niet in.. Het ongeluk vond ik best voorspelbaar.. Ook heel raar dat het op het einde weer normaal is, net of die miskraam ze niks doet.

Mooi gefilmd maar de dialogen waren tenenkrommend saai. En het script rammelde aan alle kanten.

Mooie film waarin De Cloe zijn belofte bevestigd maar nog lang niet uitgegroeid is. Fraai geschoten film over jongeren die de dood van een vriend verwerken en waarin Thomas dat wil doen door de rol van Jacques op zich te nemen, bevrijding volgt pas na de miskraam, het besef dat die rol niet gespeeld hoeft te worden en uiteindelijk komt de echte rouw los. Mooi klein qua verhaal ook. En wat een vooruitgang is vergeleken met Het Leven Uit Een Dag is dat in deze film emoties getoond worden en niet daarbij ook nog eens uitgesproken. Van Weelden en Smit zijn prima. Komt nog net een beetje tekort om echt heel sterk te zijn, ben niet echt kapot van de liedjessoundtrack bijvoorbeeld, maar een mooie film was dit zonder meer.

Dikke 3.5*

Komt totaal niet op gang zeer lange dialogen en halverwege maar uitgezet

welke tijd proberen ze hier weer te geven? 1960? Maar de scooters zijn wel van deze tijd.

goed geacteerd. we weten waar het verhaal om gaat en niet iedereen kan z'n emotie makkelijk uiten.

Vreselijke film. En dat ligt niet aan de spelers. Deze jongens zetten best wel een goede acteer prestatie neer, maar het zit hem in de dialogen. Er wordt vaak niks gezegd of heel weinig. Daardoor heb je het idee dat er totaal geen emoties worden getoond. Ook is de film niet duidelijk. Na het ongeval weet je heel lang niet hoe het nu gaat met iedereen en het slachtoffer. Nee, dit is zeker geen aanrader. Jammer, want de locaties enzo zien er wel goed uit.

Verkeerde regisseur voor de verkeerde film, dat is wat ik denk vlak voordat de aftiteling begint. En het had zo mooi kunnen zijn. De beelden zijn mooi. Er wordt prima geacteerd. En vooral de sfeer die de film uitstraalt spreekt me zeker aan, net als de jongeren zelf. Het verhaal is boeiend en mooi. Maar het is ook een heel indringend en erg emotioneel verhaal. En daar slaat Marc de Cloe volledig de plank mis. Er gebeuren allemaal vreselijke dingen, maar het doet me allemaal helemaal niets zoals het gefilmd is. Het is allemaal heel afstandelijk. Ondanks dat de jongeren me op zich wel aanspreken weet je aan het eind van de film nog steeds helemaal niets van ze. Behalve wat uiterlijke zaken. Het zijn waarschijnlijk goede vrienden. Ze zijn net van school af en werken in de bloembollen. Ze hebben interesse voor meisjes en de meisjes ook wel voor hen.

Maar dan heb je het ook verder wel zo'n beetje gehad. Je bent zelfs hun namen al weer snel vergeten. En dat staat zo haaks op het verhaal met zoveel erg emotionele gebeurtenissen, dat dit gewoon niet kan in deze film. En dat is verschrikkelijk jammer, want als het met de emotie van de acteurs ook goed had gezeten, was het waarschijnlijk een juweeltje van een film geweest. En toch is Marc de Cloe echt niet zo'n slechte regisseur, maar dus wel wel voor deze film.

Behoorlijk goed geslaagde film. Acteerwerk is onverwacht hoog en het verhaal is redelijk onderhoudend. Er zijn soms wel lange shots gemaakt, maar dankzij het goede camerawerk wordt dat niet vervelend. Zelf vond ik het jammer dat de druk op de vriendschap en de rouwverwerking wat ondergesneeuwd raken onder de zwangerschap.

3*

Alles is redelijk. Het verhaal, niet super diepzinnig. Zit meer in naar mijn gevoel maar zeker niet slecht. Ook het acteerwerk is af en toe verrassend goed. De film kijkt makkelijk weg en is goed onderhouden. Prima om een keer te kijken

De belevingswereld van drie jongens: meisjes versieren, dollen met brommers, van een viaduct piesen en meer van dat soort kattenkwaad. Tot er een ongeluk gebeurt en één van de jongens het leven laat.

Dan volgen emoties en veranderingen in onderlinge relaties en het meer serieus drama.

Ik vond het boeiend om te volgen. Vlot aan elkaar gemonteerd, soms met sprongen, maar best te volgen.

Mooie beelden qua kleuren en gebruikte technieken en het Westland ziet er prachtig uit in deze film. Verder een aparte summiere soundtrack met slechts enkele songs, allen van de mij onbekende Bob Billy.

Het klonk prima.

Als tiener/jongeren film is het goed te doen. Prima geschikt voor de doelgroep.

Pure Hollandse film die het drama met Hollandse nuchterheid brengt. Niet onverschillig, maar met weinig woorden en zonder overdreven aanzwellende muziek. Een 'nuchter drama' dus. De prachtige camerabeelden brengen een ode aan het Hollandse landschap.

O, ik dacht Westland maar het is Bollenstreek, sorry

Bij deze 3.5*, ik zal voortaan even wachten met oordelen vooral midden in de nacht.

Goeie film over drie vrienden waarvan er één door een ongeval om het leven komt. Het eerste gedeelte, waarbij de onbevangenheid van de vriendschap/jeugd goed wordt neergezet, is het sterkst. Echter wordt dit niveau de rest van de film niet helemaal vast gehouden. Wel ziet het er allemaal mooi uit en het geheel is sfeervol en bijna poëtisch in beeld gebracht.

Schitterend psychologisch drama over postpubers, en prachtig geacteerd.

Ik kan me wel voorstellen dat mensen, en dan vooral jonge mensen, totaal geen hol met deze film kunnen aanvangen, want wat is ie heerlijk traag!

Ik kon me perfect in de belevingswereld van de postpubers inleven, en nee; die zijn inderdaad niet altijd heel diepzinnig bezig, maar dat viel hier eigenlijk juist wel mee, erg oppervlakkig waren ze zeker niet.

Vooral technisch zat de film in elkaar. Erg mooie beelden van de bollenstreek en het duinlandschap, goed gebruik van gekleurde uitgestrekte vlakten, mooie lange shots van brommerrijdende jongeren. De soundtrack was prima en paste goed bij de beelden. Verder mooie belichting, fijne editing en behoorlijk spel, zeker van Lisa Smit. Enkel het ongeluk zag er wat slordig en lachwekkend uit. Maar dit alles houdt je aandacht erbij, want inhoudelijk stelde het allemaal wat minder voor.

De Cloe zoomt op verkeerde momenten in, kiest voor nogal een vreemd verhaal. Niet zo gek, daar hij A.F.Th.'s roman Het leven uit een dag ook verfilmde. Dat was dan wel niet zijn verhaal, maar dat ging ook inhoudelijk volstrekt de verkeerde kant uit. Wat rest zijn scènes die op zichzelf best wel werken en oprecht overkomen, maar wat als geheel niet overtuigt. Je krijgt een nogal klinische film zonder echt de emotie te voelen. Het is niet dat het je niks uitmaakt wat er zal gebeuren, maar het is nogal bevreemdend en je zit eerder met de vraag: waar heb ik nu naar gekeken. En onderwijl heb je dus niet meegeleefd, terwijl me dat ergens wel de bedoeling lijkt.

Daarnaast, een vraag die in mij opkwam, waarom speelt AZ haar thuiswedstrijden in Nieuw Galgenwaard. Prima dat je de hoofdpersonen een seizoenskaart laat hebben, al is het niet per se nodig voor de film, maar laat ze dan in elk geval wel in het juiste stadion spelen. Zeker als de beelden van het stadion te duidelijk zijn.

Dus audiovisueel prima, mooie scènes maar geen overtuiging [i]over all[/i waardoor je uiteindelijk verveeld raakt tegen het einde. Wel een kleine voldoende: 2,5*.

DVD is nu 2,99 bij Blokker.

Shocking slecht. Waar velen hier het acteerwerk goed vinden, vind ik dat het tegenovergestelde. Voor écht goed acteerwerk, zet 'Komt een vrouw bij de dokter' maar eens op, daar kreeg ik een brok in m'n keel op het einde...hier was de miskraamscène op het einde eerder lachwekkend. De mooie camerabeelden verbloemen de ongeloofwaardigheid van de acteurs....Lisa Smit zette haar rol in TBS iig een stuk beter neer...

Waardeloos, hier moet je van houden, er gebeurt niet echt veel in.

Waarom hebben ze deze film eigenlijk Shocking Blue genoemd? Wat is de link met de band uit de seventies? Wordt hun muziek erin gedraaid?

Thomas, de meest timide van het stel, wil iets heel anders.

Iets onmogelijks: een blauwe tulp kweken. "Echt shocking blue, weet je."

Ik vind deze film ondergewaardeerd. Acteerwerk is goed en overtuigend, soms wat overdreven (vooral de moeder slaat wat mij betreft de plank mis door een 'typetje' neer te zetten. Deze verhaallijn voegt sowieso niet veel toe. De hoofdrolspelers dragen de film en doen dat goed. Deze film is geen allemans vriend, en dat zie je ook terug in de recensies. De film is traag en er wordt niet veel in gesproken. Emoties zijn er volop, maar deze worden niet uitgesproken. De film is daarmee absoluut niet saai, in tegendeel. Soms gaat het verhaal iets te snel. Ik zou het niet erg hebben gevonden als ze de film 15 - 20 minuten hadden verlengt om sommige overgangen iets meer gradaties te geven. De film ademt een echt Hollandse sfeer. Ik kon dat erg waarderen. De soundtrack heeft hier veel invloed hoe de film ervaren wordt. Deze versterkt de neerslachtige sfeer en ook wel de traagheid. Maar op zich past het bij de film. Kortom: als je van dit soort films houdt, zeker een aanrader. Voor mij 3,5 ster waard.