Okraina (1933)

De Engelse titel is dus wat misleidend,het speelt niet in een buitenwijk maar een of ander groezelig,onbestemd provinciestadje,waar de jeugd aanvankelijk de oorlog verwelkomt als een leuke afwisseling(vgl. AQOTWF).

Hoe dat dan ook zij,de vooral van komedies bekende Barnet komt hier met een humanitair drama,waarvan we de boodschap wel kunnen dromen,al heeft hij weinig effect gehad.Dat betekent overigens niet dat het komische aspect afwezig zou zijn,integendeel,al is het vaak bizar.

Behalve de eerste dramatische,was dit naar het schijnt ook de eerste geluidsfilm van onze vriend,en de geluidseffecten zijn dusdanig vreemd dat je zou zweren dat Godard hierdoor is beinvloed.Barnet was nogal een poulaire jongen bij de nouvelle vague bent,na het zien van dit werk is duidelijker waarom.Barnet gebruikt een soort vignet-vorm die erg ongedwongen overkomt en wat minder experimenteel-geforceerd lijkt dan bij andere sovjet-school werken.Montage is ook hier de sleutel,en de invloed vd bekende grootmeesters,vooral Dovzhenko,doet zich overal gevoelen.

De battlefield scènes lijken overigens wel hommages/rip-offs te zijn van Arsenal van laatstgenoemde regisseur.Verder is de thematiek van de frontsoldaat die het Rode Licht ziet overbekend uit andere,bekendere sovjet-werken.

Barnet heeft weinig origineel de human interest thematiek gekoppeld aan een love story die wat al te zoetig overkomt,en die Duitsers waren wel erg...Duits.

Maar enfin,dit is een van de laatste films die zo gemaakt kon worden voor vadertje Stalin besloot dat het uit moest zijn met arty farty gedoe en universalistische boodschappen over de broederschap van alle volken.

9 maart in EYE/NFM in het kader van een filmprogramma over de Eerste Wereldoorlog: Okraina | EYE, het nieuwe filmmuseum - eyefilm.nl

Wat een wonder van een film. Derde keer Barnet, derde keer prachtig. Ik wil niet al te veel overdrijven, maar toch wel een behoorlijk unieke stijl - nooit bij iemand anders ook ooit maar gezien. Het is een oorlogsfilm die zich ergens in de driehoek bevindt tussen het anarchisme van de Marx Brothers, de visuele finesse van Jacques Tati en het droogkloterige van vroege Ozu. Humor dus.

Het unieke geluidspalet en innemende personages vervolmaken de film. O ja en romantiek, de bekende Russische romantiek, want het is en blijft ook een typisch Russische film van rond de Jaren 30. De naam Dovzhenko viel al.

De DVD van Mr Bongo heeft geen geweldige audio en de kwaliteit van het beeld ook niet geweldig, maar het zal het beste zijn dat voor handen is. Ik denk dat we het opperwezen op onze blote knieën mogen danken dat de film überhaupt bewaard is gebleven.

Wat een zeikerd ben ik af en toe. Ik heb het in mijn eigen stukje nota bene over 'unieke cinema'. Halfje er bij. Minstens.