Hadaka no Jukyu-sai (1970)

Winnaar van de Moscow International Film Festival.

Zeer genietbare film die doet denken aan de latere films Vengeance Is Mine van Imamura en Tracked van Gosha. Shindô snijdt een onderwerp aan dat nog steeds actueel is en volgens mij in de toekomst alleen nog maar actueler gaat worden: jongeren zonder opleiding en toekomst die, zelfs als - of eerder juist als- ze hard en eerlijk werk doen, nooit zullen krijgen en bereiken wat anderen wel hebben. Het werk dat dit soort jongeren kan uitvoeren wordt wegbezuinigd of door machinerie vervangen. Het is vaak saai en weinig uitdagend en wordt zelfs bij goede uitvoering ondergewaardeerd door de massa. En voor jou tien anderen als je piept. Geen wonder dat velen opwinding zoeken in rottigheid uithalen, drugs en andere ongewenste activiteiten.

De film is gebaseerd op het leven van een echte moordenaar die in 1968 vier mensen vermoordde. Shindô laat zien wat hem - of in dit geval Michio Yamada- zou kunnen hebben bewogen tot het plegen van zijn wandaden. De groeiende frustratie van Michio maakt hij wel begrijpelijk en als hij per ongeluk iemand vermoordt en er mee wegkomt is het hek van de dam.

Hij vertoont geen enkele wroeging, wat te verklaren valt doordat andere wandaden in zijn verleden (de massaverkrachting van zijn zuster) óók straffeloos bleven.

Shindô schampt in deze film langs rebellerende-jongerenfilms als die van Oshima, Wakamatsu, Fukasaku en Imamura van die tijd, maar focust meer op de sociale achtergrond van hen dan die cineasten en vormt daarmee dus een interessante variant.