Les Perles de la Couronne (1937)

De synopsis klopt niet echt,maar toegegeven dient te worden dat het navertellen van de intrige hier net zo moeilijk is als bij b.v. het Zaragoza manuscript,een film waar deze qua narratieve structuur wel mee te vergelijken valt.Dus raamvertellingen,raamvertellingen in raamvertellingen enz. en een hoeveelheid aan personages die wel eens groter zou kunnen zijn dan in oorlog&vrede.
Guitry neemt zelf een bescheiden 5 rollen op zich,en deze boulevardauteur die films maakte als extra bron van inkomsten mogen we gerust een van de grootste egomanen uit de filmgeschiedenis noemen.De zelfgenoegzaamheid druipt gewoon van de man af,maar toch is deze eerder vermakelijk dan irritant,vreemd genoeg.Als je hem zo bezig ziet en hoort zou je denken dat hij zo" romantisch" was als een sound of music karaoke,maar het blijkt dat hij het gewoon deed(al dan niet anaal als die 11 minuten verkrachting met Bellucci in irreversible,er wordt iig niets over gezegd) met de toch behoorlijk lekkere Delubac,die ook een rolletje of 5 voor haar rekenig neemt.
Barrault en Arletty maakten idd.ook deel uit van de cast,maar de rol van de eerste is kwantitatief uiterst bescheiden,al speelt hij dan niemand minder dan NB,op wie hij trouwens wel lijkt hier.Wat Arletty betreft:die is alleen herkenbaar aan het spleetje tussen haar tanden,want ze heeft hier een groteske blackface rol.Ook duikt Raimu nog even op in een bescheiden rolletje.
De humor van Guitry-en geestig is dit oudje regelmatig-doet toch wel denken aan die van Godard,zeker de beeldgrappen.
Cinematografisch is het allemaal niet bijzonder:toneelman Guitry geeft alle scènes een nogal tableau -achtig karakter mee.
Bijzonder is wel dat grote delen van de film in Italiaans en Engels zijn gesproken,moet toch een verrassing zijn geweest voor het Franse publiek.