A Face in the Crowd (1957)

Ondergewaardeerde film van Kazan over macht en corruptie die tevens een kritische kijk biedt op de domheid en het kuddegedrag van de massa. Uitstekend plot en mooie rollen van Andy Griffith, Patricia Neal en Walther Matthau (in volgens mij zijn eerste grote rol). Vooral de conversaties tussen de laatste twee zijn memorabel. 4/5

Inhoudelijk goede en kritische film. Helaas vond ik het naar het einde toe een beetje een vermoeiende zit worden. Dat komt vooral door de intensiteit van het eerste gedeelte, dat veel indruk maakt met scherpe, soms literaire teksten en snelle scènes.

Hier en daar ook wat aparte en experimentele stukken, zoals die spotjes voor Vitajax

Schitterende film, heel erg duidelijk Elia Kazan signatuur ook.

Ik weet niet of Andy Griffith al bekend was ten tijde van deze film, maar het was wel een geniale cast. Dat is toch het voordeel van zo'n acteur die je bijna nooit ziet, hij IS hier gewoon Lonesome Rhodes.

Leuk vroeg rolletje ook van Lee Remick als 17-jarig majorettevriendinnetje.

Uitstekende film waarin een zwerver uit de gevangenis een nationale held wordt als hij op radio en tv komt. Een kritische, maar ook vermakelijke film, over de invloed van televisie (deze film was er dus al vroeg bij in het televisie-tijdperk). Ruim 50 jaar na dato nog steeds actueel. Andy Griffith is hier sterk in zijn debuut als een man wiens succes hem naar het hoofd stijgt.

Dit werk van Elia Kazan is niet heel bekend, maar het mag er zijn! A Face in the Crowd is een kruising tussen Network (wat betreft invloed van de media) en Being There (wat betreft omhoogvallende personages). Lonesome Rhodes is een klaploper die per toeval ontdekt wordt door een radiopresentatrice. Hij is een onbevangen kerel die recht voor zijn raap is en vol humor zit. Dit zorgt ervoor dat hij een geliefd bekend figuur wordt door heel Amerika.

Dit kan natuurlijk niet goed gaan en het tweede deel vond ik dan ook het beste deel van de film. Prachtig hoe maniakaal Andy Griffith zijn personage laat worden, echt een wereldrol. Qua pluspunten blijft het daar niet bij, want de dialogen zijn ook hip en vlot. Tot slot verrast Kazan de kijker met toffe scenes, waarbij een reclame waarin Rhodes een rol speelt van een of andere energiepil hilarisch gaaf is.

Elia Kazan lijkt bij mij de ultieme 3.5* regisseur te worden. Valt eigenlijk nooit tegen, maar ik struikel altijd wel over iets of vind het net niet goed genoeg voor een 4.0*. A Face in the Crowd heeft twee dingen een beetje tegen. Het is nogal moralistisch en met name tegen het einde wel erg groots en weinig subtiel. En dat komt ook door Griffith. Ik hoor bij degenen die de eerste helft van de film beter vinden.

Maar voor dat einde krijgen we een verhaal dat zijn tijd opmerkelijk vooruit is (het thema verwacht je eerder in een seventies-film al grenst Billy Wilders Ace in the Hole, nog eerder gemaakt ook aan deze film), zoals altijd bij Kazan intelligent ook. Dat dynamisch verfilmd is.

Maar toch weer een 3.5* (op zes Kazan-films al de vijfde 3.5*)

Behoorlijk sterke aanval op roem, massa-media en de mensen erachter en er lijkt weinig veranderd sinds 1957. Natuurlijk is de val vele malen mooier dan de opkomst en die had wat mij betreft iets meer screen-time mogen krijgen.
Één onderdeel houdt me er van af de film nog hoger te beoordelen en dat is het uitermate schreeuwerige karakter Lonesome Rhodes, al doet ie daarmee wel denken aan een handvol BN-ers die we zo van het scherm zouden willen lazeren.

Verrassend actuele film over manipulatie en massapsychose. Zou zo maar in Nederland anno 2014 kunnen spelen. Eerst roepen wat veel mensen denken, dan gaan mensen op den duur vanzelf denken wat je roept.

Pittig debuut van Lee Remick, dat het pad effende voor een flitsende carrière met een aantal erg mooie films. Jammer genoeg is daarin veel te snel de klad gekomen.

Populariteit en succes worden onvermijdelijk uitgebuit en leiden naar verval indien het individu niet de nodige beheersing opbrengt.

Eigenlijk een klassiek verhaal uit de wereld van sterren en idolen, hier op sterke wijze in beeld gebracht door Elia Kazan, de sociale en humane inslag in zijn films getrouw.

Andy Griffith vertolkt uitstekend de rol van de lolmakende mooiprater (eigenlijk mooibruller) die de kortzichtige massa aan zijn zijde krijgt.

Mij niet zo bekende Patricia Neal speelt minstens even sterk en Walter Matthau lijkt nog erg jong maar zijn typisch gepraat en manier van bewegen zit er al dik in.

Ondanks dat het gemaakte gebrul en geschater van "lonesome" me van begin tot einde blééf storen vond ik het uiteindelijk geen gekke film. De aanloop duurde erg lang, terwijl de periode van neergang meer aandacht had verdiend: hier werd de film namelijk steeds boeiender.

Obnoxious Rhodes inderdaad, maar dat was ook een beetje de bedoeling lijkt me? Een schreeuwlelijk zonder veel kennis van zaken "die zegt waar het op staat" en daardoor goed valt bij het grote publiek- er zijn genoeg voorbeelden te bedenken van Lonesome's in onze tijd. Daardoor is deze film nog steeds bijzonder actueel. Hij noemt zichzelf ergens al een influence(r). Het begin vond ik wel vrij zwak, maar het werd werd wel snel beter, zeker nadat Matthau zijn intrede doet, om in het laatste deel dan weer door te slaan. Het werd wat te grotesk en ongeloofwaardig, al vond ik de allerlaatste scène waarin de gevallen held uit zijn raam aan het jammeren is terwijl Matthau opmerkt dat het vast geen zelfmoord wordt, wel weer sterk. Ze nemen trouwens niet het zekere voor het onzekere, want ze weten ook dat een wereld zonder Rhodes er niet per se slechter op wordt.

Heel apart , ik had de nog jonge Lee remick hier niet herkend ook al kwam haar gezicht me bekend voor .

Een sterke film over media hype en beinvloeding van de massa DMV het medium tv , tegenwoordig nog steeds even relevant ( mischien nog wel meer dan het toen al was) .

Edward Burneys , de grondlegger van PR zei het meermaals : de massa is dom en dat zie je hier en dat zie je hier

( in een wat simpele vorm wellicht ) bewezen worden .

Andy Griffith zet zijn rol overtuigend neer maar de roem stijgt hem zo naar het hoofd dat het uiteindelijk wel fout moet gaan .

Het filmdebuut van Andy Griffith, Lee Rimick, Rod Brasfield, Charles Irving en Anthony Franciosa. Laatstgenoemde had speciaal voor deze film een lucratiever aanbod om in The Vintage te verschijnen afgewezen. Voor Alexander Kirkland, Marshall Neilan en Percy Waram was dit de laatste film. In 2008 werd “A Face in the Crowd” door de United States Library of Congress toegevoegd aan de National Film Registry van de Verenigde Staten.

Na een afwezigheid van vier jaar, maakte Patricia Neal een comeback in Hollywood. Haar veelbesproken affaire met de destijds getrouwde Gary Cooper, zorgde voor een stroomversnelling. Evenals haar daaropvolgende zenuwinzinking. Ze werd door Elia Kazan gecast, nadat hij haar in een productie van “Cat on a Hot Tin Roof” had gezien. Dit toneelstuk regisseerde hij oorspronkelijk op Broadway. Als het op de casting aankwam, selecteerde Kazan mensen uit Nashville. In zijn optiek was Griffith een echte Indiaanse plattelandsjongen, en wordt dat in deze film duidelijk in beeld gebracht. Tijdens de laatste grote scène werd Griffith dronken gevoerd, omdat dit de enige manier was om zijn gewelddadige kant te tonen. Dit in combinatie met een paar afgedankte stoelen om te vernietigen, en de woede in hem omhoog te brengen. In het echte leven wilde hij met iedereen bevriend zijn. Alvorens de regisseur Griffith ontmoette, had hij zijn komische monoloogplaten beluisterd. De bekendste was “What It Was, Was Football”, die begin jaren ’50 constant op zuidelijke radiostations werd uitgezonden. Marlon Brando werd als eerste benaderd voor de rol van Lonesome Rhodes, maar hij wees het aanbod af. Het personage van Lonesome Rhodes was gebaseerd op diverse echte persoonlijkheden, waaronder Arthur Godfrey, Huey Long, Will Rogers en Billy Graham. Om de heerschappij van televisiemedia in Amerika te onderstrepen, nam Kazan verschillende cameo’s op van bekende mediapersoonlijkheden. De bekendste zijn Sam Levenson, John Cameron Swayze, Mike Wallace, Earl Wilson, Walter Winchell en acteur en muzikant Burl Ives.

Elia Kazan en Budd Schulberg deden maandenlang onderzoek in de reclamewereld, en kregen zelfs toegang tot bijeenkomsten van reclamebureaus. Dit om te begrijpen hoe Madison Avenue het denken van het Amerikaanse publiek benadert en vormgeeft. Ze observeerden de politieke arena door naar Washington, DC te gaan. Daar hadden ze de toekomstige president Lyndon Johnson geïnterviewd, en bestudeerden zijn manier van lopen, praten en hoe hij in het openbaar verscheen. Voor Kazan was het filmen op locatie een geweldige ervaring. Hij kreeg de kans om kennis te maken met een gemeenschap van vreemden. Het was een levenservaring in plaats van een werkervaring. Ze ontmoetten de gouverneur van Arkansas, en de burgemeester van deze stad. Overal waar hij in Piggott liep, werd hij gevolgd door een grote menigte. Het was net alsof ze de hele stad hadden bevrijd. Volgens Patricia Neal was de productie te duur om in Hollywood te filmen, waardoor opnames op locatie nodig waren. Het grootste deel van de film werd in Biograph Studio’s opgenomen. Dit gebouw werd in 1912 door het American Mutoscope & Biograph Company gebouwd. De studio werd door de jaren heen diverse keren verkocht, en brandde in 1980 volledig af. Schrijver François Truffaut was een groot liefhebber van deze film. Voor hem was de onaantastbare geest en de kracht belangrijker dan de structuur. In zijn optiek was zachtheid, verlegenheid en verdovende neutraliteit de meest gebruikelijke fout in ‘eerlijke’ films. Volgens Truffaut is “A Face in the Crowd” gepassioneerd, verheven, fel en even onverbiddelijk als “Mythologies” van Roland Barthes.

Anno 2023 nog steeds een actueel thema, die een kritische blik werpt op het manipulatief gedrag van de media. Een sterke film, die zijn tijd ver vooruit was. Mooie rollen vertolkt door Andy Griffith en Patricia Neal. Daarnaast uiteraard professioneel in beeld gebracht door regisseur Elia Kazan.

3,5 *