The Player (2009)

Zaterdagavond 21 november vindt in Tuschinski 1 tijdens het 22e International Documentary Film Festival Amsterdam (IDFA) de wereldpremière plaats van The Player, de nieuwe film van John Appel (André Hazes - Zij gelooft in mij, The Last Victory).

De film is officieel geselecteerd voor de IDFA Competition for Feature-Length Documentary en de Premieres from the Lowlands.

Interessante en behoorlijk persoonlijke documentaire waar Appel zijn eigen levensverhaal -en dan met name dat van zijn vader- spiegelt aan enkele gokkers die hij vandaag de dag volgt. En Appel maakt het waar; hij maakt een bizarre en nauwelijks begrijpbare wereld toegankelijk voor de kijker. Knap.

3,5*

De slechts twee sterren die de Veronicagids overheeft voor deze documentaire begrijp ik niet helemaal. Zelf vind ik het namelijk een mooie en vooral interessante documentaire. Aan de hand van de levensloop van John Appel's vader wordt een aardig inkijkje gegeven in de persoonlijkheid en belevingswereld van verschillende gokkers en hun vermogen om om te gaan met de hoogte- en onvermijdelijke dieptepunten. Boeiend. 3*

De drie andere 'spelers' hadden van mij wel achterwege mogen blijven, zodat het verhaal van Appel en z'n vader de volledige spotlight had kunnen krijgen - verreweg het meest interessante 'onderdeel'.

De fragmenten over de drie anderen zitten het verhaal over Appels vader eigenlijk vooral in de weg. Het is wel aardig om die wereldjes te zien maar de bookmaker begon op m'n zenuwen te werken, wat een narcistisch figuur. Jammer want het verhaal over Appels vader is boeiend en redelijk tragisch. In echt álles een bepaalde thrill zoeken; parkeerboetes, verzekeren, met je ogen dicht rijden met je zoontje naast je, best heftig.

Het "Ei van Columbus" is trouwens best slim. Althans niet als tactiek maar als ultieme blijk van gokverslaving waarbij de inzet meer en meer wordt, steeds wanhopiger (terwijl de kans op winst even klein blijft en de uitbetaling ongunstiger is dan de normale kansverdeling). Bij pokeren heb je het voor een groot deel tenminste nog zelf in de hand, snap niet dat mensen verslingerd raken aan iets als roulette. Ja oké, de thrill... en de misvatting dat het lot hen gunstiger gezind is.

Helemaal eens met bottleneck. Ik zat me ook vooral te ergeren aan die bookmaker op het laatst. Ik denk dat de ingekorte versie beter te pruimen is. Gebeurd wel vaker dat er persé de speelfilmlengte gehaald moet worden terwijl het materiaal dat niet rechtvaardigt, zoals ook hier.

Appel slaagt er niet in om tot een soort synthese te komen over zijn onderwerp, het blijven losstaande portretjes over gokkers die aan elkaar geplakt zijn, waar het verhaal van zijn vader er gewoon één van is, ipv dat het dat verhaal verheldert.

John Appel’s The Player vertrekt vanuit jeugdherinneringen van de regisser aan zijn vader, die gek was op spelletjes. Zo vroeg hij ooit zijn zoon en diens vriendjes, terwijl hij op een slingerende weg reed, of een in de verte zichtbare watertoren links of rechts van de weg stond. Door de kromming van de weg leek de watertoren dan weer links, en vervolgens weer rechts van de weg te staan …

Appel toont in het begin van de film ook de enige brief die zijn vader ooit aan hem schreef. In deze brief schrijft zijn vader, zo vertelt de filmmaker middels een voice-over, dat hij het Ei van Columbus heeft gevonden. Wat dat Ei precies is, bewaart de regisseur natuurlijk voor later in de film.

Na deze intro worden drie andere mensen ten tonele gevoerd: bookmaker en entertainer Harry Engels, gokker en oplichter Harry Hofland en pokerspeler Ted Stolzenbach. Zij vertegenwoordigen elk een verschillend aspect van het ‘gokker zijn’. Gaandeweg, tussen de interviews met de drie door, wordt duidelijk dat ook vader Appel een gokker was. Het verging hem van kwaad tot erger. Uiteindelijk zette hij zelfs zijn gezinsleven op het spel en belandde hij door fraude in de gevangenis. Helaas overschaduwen de boeiende verhalen van met name die van Harry Engels en Harry Hofland de herinneringen aan (het gokgedrag van) Appels vader, waardoor dit eigenlijke onderwerp van de film onder druk komt te staan.

De herinneringen van de filmmaker aan zijn vader komen natuurlijk wel geregeld aan bod, maar als dat dan steeds middels een voice-over bij tamelijk saaie en monotone beelden gebeurt, verlangt men al snel weer naar de veel interessantere Harry en Harry en zij krijgen gelukkig veel tijd toegekend. Daarin toont zich echter meteen de zwakke plek van de documentaire. De film wordt duidelijk ingezet als een persoonlijk relaas, maar Appel dwaalt hier gaandeweg teveel vanaf naar een ruimere kijk. Hij lijkt geen keuze te kunnen maken tussen het verhaal over zijn vader en het verhaal over de drie gokkers. De twee verhalen samen bieden onvoldoende samenhang en dat is de film niet ten goede gekomen.

Om in de sfeer van de film te blijven: het wedden op twee paarden levert hier helaas geen winst op.