Je L'ai Été Trois Fois (1952)

Er bestaan er meerdere van : films van Sacha Guitry waarin Louis de Funès een bijrolletje heeft...hier niet meer dan een cameo zelfs, zwijgend en uitgedost met tulband. Maar hij was toen nog tamelijk ongekend. Dat geldt niet bepaald voor Guitry die uiteraard zichzelf- hoe onwaarschijnlijk ook- castte als de hoorntjes opzettende vrouwenverslinder, en wat waarschijnlijker als de ouder wordende steracteur Renneval. Cocu van dienst is weer eens de brave Blier als opvolger van Simon voor dit soort rollen, en Guitry's irl echtgenote- de veel jongere Marconi- is degene die met hem de arme Blier voor de derde keer zal cocuficeren, vandaar de titel.

Het betreft hier duidelijk een tussendoortje, sterk herinnerend aan de toneelverfilmingen die Guitry voor de oorlog maakte, meer dan aan zijn na- oorlogse werk met vaker origineel script. Gemakshalve voegde Guitry 2 van zijn stukken samen tot 1 scenario, de inhoud ervan is zoals u reeds had begrepen gedateerd te noemen : typische boulevardkluchtstof, met zelfs oeroude "grappen "als de dubbelganger. Altijd geestig..NOT.

Vooral halverwege is het tamelijk slaapverwekkend als Blier in flashback uitweidt over zijn eerdere cocu ervaringen, tijdens de tweede zien we dan even de Funès als tolk van een sultan. Best zijn begin en eind : als gebruikelijk reserveert Guitry zijn originaliteit voor de openingscredits, hier worden cast en crew voorgesteld terwijl ze op weg zijn naar de première, ieder met zijn eigen vervoersmiddel, de componist als dirigent van de fanfare. Op het eind moest ik toch wel even serieus lachen : Guitry cocuficeert Blier namelijk als Kardinaal verkleed, en geeft de verblufte Blier die hem betrapt een zedenpreek, legt hem als boetedoening een langer verblijf in Parijs op. Een beetje als in een Decamerotico. Klinkt flauw op papier, maar briljant uitgevoerd.

Is niet uitgebracht met anderstalige onderschriften bij mijn weten, de Guitry buffs zullen die ook niet nodig hebben.