Beneath Hill 60 (2010)

Mooi en boeiend oorlogsdrama. Ook best wel indrukwekkend en soms aangrijpend. De voor mij onbekende acteurs deden het voortreffelijk. Veel mij wel op dat velen in de film niet echt een flinke snor of baard hadden terwijl day toch een uitzondering op de regel was in de eerste wereldoorlog.

Deze Australische film is me erg meegevallen. Op basis van de trailer verwachtte ik een oversentimenteel fiasco als Passchendaele, maar dan bleek niet het geval te zijn. De personages zijn goed uitgewerkt en de juiste acteurs zijn gekozen. Dat ook de Duitse zijde wordt belicht vond ik bewonderenswaardig

Beneath Hill 60 is met name erg spannend, bij vlagen zelfs claustrofobisch, en weet een prima sfeer te schetsen. Nadelig vond ik de te dik aangezette muziek, alsmede de langdradigheid. Wie daardoor heen bijt, treft een prima film die meer weg heeft van een thriller dan van een oorlogsfilm. Verplichte boodschappen als 'oorlog is waanzin' zitten er dan ook subtiel in en dat werkt veel beter dan in de Canadese WO-I-film uit 2008.

Onderhoudende oorlogsfilm over de ietwat vergeten idioterie in de eerste wereldoorlog, waar tunnels bouwen en daar enorme hoeveelheden springstof in samenpakken tot een hoge kunst verheven werd. Wat de film niet lukt is om de ongetwijfeld enorm claustrofobische omgeving van die tunnels over te brengen - wat in Das Boot wel echt indrukwekkend en angstaanjagend werd, blijft hier nogal abstract. Daar had toch echt meer in gezeten, lijkt me dan.

Verder is de opbouw van het verhaal met het romantische bijplot - bijna een verplicht cliche - maar dat komt op mij niet storend over.

Goed geacteerd, met nog een pluspuntje extra dat de Duitsers Duits spreken. Wel met een wat raar accent geloof ik...

''Hill 60, take a look.''
- ''Is that it?''
''What were you expecting, ...? F*cking Matterhorn?''

Uiteraard spreken oorlogsfilm mij aan en er zijn zat films die ik heb gezien over verschillende oorlogen. 1ste WO is niet echt iets wat ik een uiterst interessante thema vind, vergelijken met de 2de WO. Uiteindelijk viel dit reuze mee.

Een aangrijpend en realistische film over waargebeurde momenten temidden van het 1ste WO. Je volgt hier een groep Australische tunnelwerkers onder leiding van Woodward met een aantal zware, maar zeer belangrijke missies die moeten worden volbracht.

Het verhaal is interessant, mede dankzij dat het toen daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. De tunnels zien er goed uit, zowel Hill 60 als de loopgravennetwerk en verschillende Duitse en Engelse gevechtsposten.

De personages bestaan vrijwel uit jonge mannen, zo tussen de 16 tot misschien de 35. Ook de afwerking is goed in elkaar gedaan. Tijdens de gevechten tussendoor krijg je beelden van Woodward en zijn verloofde ongeveer een half jaar voor de oorlog. Dat is ook goed en duidelijk afgewerkt en stoorde gelukkig niet. Dat allemaal omdat het op een juiste moment begon en eindigde, om zo weer over te schakelen naar de gebeurtenissen die tijdens 1916 afspeelden.

Wat ook nog als extra is gedaan zijn toegevoegde beelden van de tegenpartij. Terwijl de geallieerden druk zijn met het graven, proberen Duitse tunnelbouwers te achterhalen wat hun positie is om zo een tegenaanval voor te bereiden. En gelukkig wordt er gewoon duidelijk Duits gesproken.

Camerawerk ziet er ook netjes uit. Je voelt gewoon wat de mannen daar meemaken en soms lijkt het net of je evenzwaar als hun - in zo'n snikhete, smalle maar vooral claustrofobische tunnels - ademt. Zelfde tijdens gevechten onderwater, moeten de mannen hier muisstil zijn, want elke harde geluid of knal kan je positie verraden aan de vijanden, die natuurlijk op verschillende plekken afluisteren.
Het gehele sfeer over zulk soort situatie's is duidelijk en goed op beeld overgekomen.

Je ziet niet superveel actie en grote gevechten. Het gaat immers over een eenheid tunnelwerkers die meer dan de helft van de dag enkele meters onder de grond bevinden. Dus dat is niet zo gek. Maar bij hun 1ste missie; het uitschakelen van een zware mitrailleursnest, was het best spannend. Want hun liepen recht op zo'n positie. Ook het einde, met hun grote aanval om Hill 60 in te nemen is spannend. Ik had nooit gedacht dat de explosie van toen de allerergste was, waar je in Engeland en Ierland wat schokken kon voelen. Indrukwekkend gedaan.

Een spannend en aangrijpende 1ste WO film met een feitelijk verhaal.

Beneath Hill 60 vertelt het waargebeurde verhaal over een groep Aussies die tijdens WOI naar het Westerse front worden geroepen om de loopgraven oorlog te beslissen door middel van tunnels te graven en zo de vijand te verrassen.

De film begint nogal stroef en als kijker voelde ik me weinig betrokken. Er is niet echt een doel, en het plotje in het thuisland Australië pakte me totaal niet. Er leek geen sprake van een duidelijke verhaallijn wat er voor zorgde dat de film een beetje op de achtergrond doorkabbelde.

Gelukkig veranderde dit nadat de groep naar België werd verplaatst om daar te vechten op de infameuze Hill 60. Dit is waar de film echt de goede richting in gaat!

Het laatste uur is dan ook zeker een fantastisch uurtje. Het is echt spannend aangezien de hoofdpersonages nu ook een doel hebben. Daarnaast vond ik het erg sterk dat de regisseur de vijand nu ook een gezicht gaf door ook de Duitse linies te belichten. Dit resulteerde in een spannend schaakspel van afluisteren en afgeluisterd worden. Het was dan ook tijdens dit uurtje dat ik de film echt op waarde kon schatten. Het acteerwerk is fantastisch, de muziek is echt heel goed en de decors en kostuums zijn veel redelijk authentiek niveau, wat de geloofwaardigheid en beleving onwijs ten goede komt.

Deze film is daarom zeker aan te raden, vooral als je fan bent van het genre. Het verplichte romantische plotje moet je dan maar even voor lief nemen, maar gelukkig neemt dat amper ruimte in.

Uitstekende film over Australische mijnwerkers die tunnels graven ten tijde van WOI. Komt wat moeizaam op gang en de flashbacks vormen meer een onderbreking van het eigenlijke verhaal. Maar als eenmaal het karwei onder heuvel 60 is begonnen, wordt het geheel wat spannender. De film ziet er goed uit en heeft zeker zijn momenten. Een ruime 3.5 sterren voor dit stukje WOI-geschiedenis.

Sterke oorlogsfilm, op ware gebeurtenissen gesteund en ons een bijzonder aspect van de strijd aan de Ijzer tijdens WO I bijbrengend.

Film is eigenlijk ondergewaard, vermoedelijk omwille van het niet vooraf gegaan zijn door barnumreclames waarvan Amerikaanse producties doorgaans van genieten.

Hoe dan ook, een indringend werk, menselijk en niet latend de onzin van de oorlog in zijn besluit te onderlijnen.

Goede acts. De flashbacks naar het thuisland verzachten de opeenvolging van de gruwel en geweld van de oorlogsvoering.

Een totaalverhaal van een vrij rustige, zelfs nietstorende langdradige, WO I waarin de aandacht vooral ging naar de loopgrachten en graven van de tunnels.

De sfeer tussen de soldaten van jong tot oud werd mooi opgebouwd.

Ook ging de aandacht naar de familie, tegenstand Frits-Duitsers, kledij...

Het plot geeft het dramatische weer van oorlogvoeren, waarin vooral de broederschap tussen de soldaten van jong tot oud, soldaat tot lagere officier worden belicht.

Vooral de actieve planwerkers op het terrein tegenover de theoretische denkers aan de top vormen een sterk contrast.

Het acteren liet wat te wensen over, het geluid soms overdreven.

Maar toch een aanrader van een gebeuren dat je zelden terugvind in de filmwereld: WO I.

Voor mij zeker een 4,5plus waard.

Een prachtig waargebeurd verhaal over soldaten (van zichzelf zijn ze mijnwerkers) tiidens de 1e Wereldoorlog. Een groot genot voor liefhebbers van oorlogsfilms met een verhaal.

Aardige australische oorlogsfilm, over de weinig bekende bijdrage van een groep australische tunnel-experts aan WOI. Visueel degelijk maar niet heel bijzonder; de film is duidelijk gemaakt met een klein budget maar weet dat aardig te verbloemen. Prima cast in ieder geval, met personages die je nu eens voor de verandering makkelijk uit elkaar kunt houden. Vlot gemaakt, spannend en overtuigend.

Behoorlijk sentimenteel in regie, plot en muziek. En daarom ook af en toe tenenkrommend dicht bij klassiekers als Het Bombardement.

Twee pluspuntjes: de hoofdrolspeler en het belichten van beide fronten. Maar dat is niet genoeg om de film te redden.

Eerste Wereldoorlog films zijn dun bezaaid, maar de laatste tijd komen er toch weer een paar bij. De klassieker aller tijde is natuurlijk Alle Quiet on the Western Front 1930, Paths of Glory 1957 in mindere mate Lawrence of Arabia 1962, Glory 1989, deze Beneath Hill 60 uit 2010 en de laatste 1917 van 2019. Van dit rijtje mogen Beneath Hill 60 in de top 3 zetten. Prachtig neergezet, technisch goed in elkaar verweven en dan heb ik het nog geen eens over het beeld (daarover later meer) maar de technieken die gebruikt werden vond ik boeiend om te zien. Wat deze film ook interessant maakt is dat we naast de bekende loopgraven ook de tunnels mooi in beeld krijgen. De film wekt niet dezelfde claustrofobische gedachten op als in Die Untergang of Das Boot, maar benaderd hem wel. Dat komt misschien, omdat de makers er enige luchtigheid aan wilde geven om zo nu en dan wat flashbacks te laten zien voordat "Woody" naar het front ging. Een goede keuze? Misschien niet, maar om het verhaal rond te krijgen (tenslotte is het een verhaal op true events) zal er denk ik voor gekozen zijn. Leuk , maar het voegt niks toe.

Zoals gezegd vond ik de technieken die er in de film gebruikt worden boeiend om te zien. De berekeningen de kleisoort blauw of ander kleurig. Het luisteren naar geluidjes (kloppende dan weer piepend) maakt de film heel interessant. Ook een dikke pluspunt is het gebruik van Duitsers die er lekker Duits uitzien en Duits spreken. Zoals Kenneth Spiteri (geboren in Melbourne, maar van Maltese ouders) . Zag er allemaal sterk uit!

Op het eind zagen we het hele gebeuren nog eens voorbij komen. Het hele bombardement was de grootste menselijke bom ooit gemaakt. Tot in Londen en Dublin voelbaar. Alsof het hier om een atoombom ging. De acteurs spelen over het algemeen goed. Sommigen met een iets te grote smile en te mooie witte tanden, maar goed. Om een idee te krijgen hoe het er daar aan toe ging, maar eens dit filmpje nog eens gezien.

https://www.bing.com/videos/search?q=eerste+wereldoorlog+in+kleur&cvid=b239010cc2264584ad0565be770500cd&PC=DCTE&ru=%2fsearch%3fq%3deerste%2bwereldoorlog%2bin%2bkleur%26cvid%3db239010cc2264584ad0565be770500cd%26FORM%3dANAB01%26PC%3dDCTE&view=detail&mmscn=vwrc&mid=21F6BFF5829704A683A121F6BFF5829704A683A1&FORM=WRVORC

Dat zijn toch hele mooie plaatjes en veel vrolijker, dan je zou verwachten.

Dan het beeld en geluid. Geluid komt prima door ook de kleine geluidjes zijn prima hoorbaar. Maar het beeld heeft twee kanten. An sich is het beeld prima. Mooie heldere kleuren al zien we hier en daar soms hele kleine stipjes voorbij komen. Dat is niet zo erg als de macroblocking in deze film. Twee lichte kleine blokjes (ja we spreken over een blu ray schijfje!!), maar ook een hele grote gekleurde blokken in beeld. Zover ik heb begrepen is deze film de te lang voor de MPEG en had deze film een VC-1 code moeten hebben om deze blokvorming te voorkomen. Helaas een smet in deze verder goede film.

Film 4.0

Beeld 4.5/2.0

Geluid 4.0

Op 7 juni 1917 om 3u.10 ontploffen 19 mijnen tussen Hill 60 en Ploegsteertbos. Deze mijnen (springladingen aan de uiteinden van tunnels) werden gedurende anderhalf jaar aangelegd door Britse "Tunnelers -compagnieën" onder de Duitse stellingen op de Wijtschateboog. Voor de mijnen Hill 60 en Caterpillar kregen ze in een later stadium hulp van de 1ste Australische Tunnelers -compagnie.

De film volgt wel vrij trouw de bekende elementen; het theatrale achtergrondverhaaltje over Woodwards geliefde een ethisch dilemma, het moeilijke leven van soldaten, en de onderlinge kameraadschap. Echter nieuw was dat de film het harde bestaan onder de grond toont. Het leven in de nauwe gangen van de mijnen, waar het even onveilig was als het bestaan in de loopgraven. Waarbij het camerawerk goed de claustrofobie overbrengt door erg dicht op de huid te zitten van de acteurs.

Daarbij heeft de film wel een ruime speeltijd en zodoende bereiken de mannen de titulaire Hill 60 niet voor minstens de 50 minuten. De cinematografie is tv-film degelijk en vooral de decors voelen redelijk authentiek aan. Ook spreken de Duitsers gewoon hun eigen taal, wat uiteraard de film ten goede komt! Technisch gezien was er een 'happy end' en was de strijd inderdaad één van de grootste overwinningen van de geallieerden. Al voelt dit erg dubbel door de tienduizenden Duitsers die sneuvelden. Tijdens de aftiteling was de film dan ook opgedragen aan zowel de geallieerden als de Duitsers.

De ondergrondse mijn-slagen van WO I werden (volgen mij) nog niet eerder verfilmd, en dat maakt deze boeiende film alleen al het kijken de moeite waard.

Heel wat jaartjes terug eens gezien en toen viel de film me nogal wat tegen. Niet dat het nu een hele slechte film was, ik verwachtte er gewoonweg meer van. Nu zoveel jaar later toch maar weer eens de kans gegrepen, vooral ook door de stevige voldoende die de film hier en op IMDb haalt.

Toch begint de film niet heel overtuigend, op een claustrofobisch moment na die tegelijk de complexiteit benadrukt van dergelijke operatie. De soundtrack is van het oubollige soort, met de scène in de beschoten loopgraaf lijkt de film geforceerd indruk te willen maken, zijn de geluidseffecten van neerkomen de granaten tenenkrommend slecht en voelt het geheel en de kennismaking met Woody stroef aan. Zo voelen de flashbacks naar Marjorie aan als verplicht, en vooral voor een bepaald evenwicht in de film. Veel toevoegen doet het niet.

Maar toch, Beneath Hill 60 slaagt als oorlogsfilm niet in het bijzonder. Maar wat mij betreft wel als drama die haar sterke momenten onder de grond terug vindt. Meer dan goed wordt het immense stelsel, het vele werk en de tegenslag meer dan goed gebracht. Het geheel is duister, claustrofobisch en de omstandigheden onvoorstelbaar. Goede en geloofwaardige details worden naar voren gebracht zoals de nagels van de kanarie, hoe het nachtzicht te behouden en hoe te gedragen wanneer verrast door een fakkel. De strijd onder de grond komt met afluisteren en elkaar via doorbraken aanvallen, niet heel erg naar voren maar wordt toch aardig gebracht. Op die manier woede een geheel eigen oorlog meters onder de grond. Voeg daar een paar formidabele shots van het beoogde doel en dan is zelfs de neppe eindexplosie overkomelijk. De laatste shots rond de trouwerij toont een stel fragiele en kwetsbare mannen waar uit de tol van de oorlog maar weer blijkt om te eindigen met een fraaie eindgeneriek met oude foto's.

Onvoorstelbaar is dat er heden ten dage nog altijd verschillende onontplofte mijnen in de omgeving van Ieper liggen. Boeren schijnen gewoon hun grond te bewerken en zijn van mening dat het meevalt. Dat dit niet het geval hoeft te zijn bleek in '55, toen om 4 uur in de nacht een mijn afging door een blikseminslag. Je schrikt je toch de tering lijkt me. Het is een overpeinzing die in die zin perfect bij de film hoort, een bizarre nalatenschap van een vergeten en onderkende strijd, en daarmee tevens een film die vanaf het stroeve begin naar het einde toe steeds meer indruk maakt en uiteindelijk een prima film blijkt.

Zeker een referentiefilm waard over de Eerste Wereldoorlog. Die zijn immers niet zo dik gezaaid. Vrij waarheidsgetrouwe benadering van de gebeurtenissen bij de slag bij Mesen in 1917. De site rondom Hill 60 te Zillebeke werd al bestreden sinds 1915 en veranderde regelmatig van bezitter gedurende de vele maanden dat daar strijd werd geleverd. Erg mooi om ook vandaag eens te bezoeken met eveneens nabijgelegen kraterput van de Caterpillar.

Een film die geregeld teruggrijpt naar flashbacks van het rustige leven van Woody. Het haalt je soms wat uit de sfeer van de film, maar stoort niet enorm omdat de sereniteit ten allen tijde wordt bewaakt. Kwaliteit en authenticiteit staan hier centraal in de film. De benepenheid en angsten komen goed naar voren. De Duitsers spreken Duits en worden niet gedemoniseerd.

Hier en daar een schoonheidsfoutje. Zo leken de loopgraven me iets te recht te zijn in plaats van de zigzag bewegingen om onder meer bominslagen te counteren. Voor de rest prima film. Knap!

Een Australische eenheid dient in 1916 aan het front in Frankrijk en krijgt de opdracht om een diepe tunnel te graven onder de Duitse fortificaties op Hill 60. Interessante invalshoek voor een WOII-drama, maar het zijn de scènes op het slagveld die dankzij het camerawerk van Toby Oliver en voortreffelijke geluidseffecten een onuitwisbare indruk maken. Cowell is jammer genoeg vrij kleurloos in de hoofdrol en de ondersteunende rollen zijn onvoldoende uitgewerkt om je emotioneel te betrekken bij de meest dramatische scènes.