Min Dit: The Children of Diyarbakir (2009)

Een redelijk drama film...

Prima verhaal...

Wat een drama als kinderen zwerver worden...

Zonder zijn/haar ouders verloren, geen geld...

Het is wel raar omgeving in Turkije...

Redelijk acteerwerk...

Geen echte HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Mooi drama , heel iets anders dan het opgroeien in een warm nest.

De film wijdt niet uit over politieke achtergronden van het gebeuren maar legt het accent op de sociale achtergesteldheid van de regio en de daaruit voortvloeiende triestige leefwereld van kinderen die noodgedwongen grijpen naar weinig correcte middelen om in leven te blijven en uiteindelijk zullen afglijden naar misdadigheid. Het slot van de film, die trouwens kan rekenen op schitterende acts van de kinderen, maakt dit laatste overduidelijk. Angst, hulploosheid en weemoed worden prachtig weergegeven en door mooie, passende muziek begeleid.

Aanbevolen, zou ik zeggen.

De regisseur heeft door een documentairachtige aanpak een indringend, discreet, subtiel en ingetogen portret willen maken. De politieke terreur zie je door de ogen van de kinderen. Hij kiest voor hoop, vertrouwen, de wil om te leven (wanneer dat aan een zijden draad hangt) en hartstocht. Daarvoor maakt hij echter gebruik van enkele vrijheden, kiest hij voor oplossingen zonder geweld. De geleidelijke verwaarlozing bijvoorbeeld is de kinderen niet aan te zien. Door gebruikt te maken van amateurs krijg je een wat stuntelige wijze van spelen.

Geweldige film over de politieke terreur gezien uit het perspectief van de kinderen je wordt langzaam maar zeker mee gezogen door deze mooie film en je leeft echt met de kinderen mee vooral het zusje en het broertje.

De film begint met allerlei zeer dramatische gebeurtenissen. Het zijn er echter zoveel dat het uiteindelijk wel allemaal erg ongeloofwaardig overkomt. Ook zitten er sowieso een hoop onduidelijkheden in het verhaal die een hoop vragen oproepen. Gaandeweg de film ga je dan wel begrijpen dat de film een politieke achtergrond heeft en waarschijnlijk het Koerdische probleem aan de kaak stelt. Maar als je daar verder weinig van af weet, zoals ik, moet je maar een hoop gissen en veronderstellen. En dan blijft de ongeloofwaardigheid van deze film helaas toch overheersen. Ook al acteren de kinderen nog zo goed. Aan het einde van de film wordt een Turkse rap gezongen. Deze werd echter niet vertaald om voor mij onduidelijke reden. Ik had namelijk sterk het gevoel dat deze rap met de bijbehorende beelden van kinderen met wapens een hoop verklaarde van deze film. Helaas, ik versta geen Turks of was het Koerdisch?

Schitterende en aangrijpende film.

Met een waar natuurtalent als vrouwelijke hoofdrolspeelster.

Zo is het maar net!

De frêle Senay Orak tilt deze film zonder meer naar een hoger niveau. Zelden zo'n indrukwekkende rol (want volkomen naturel) van een kindactrice gezien.

Neem daarbij het aangrijpende verhaal en je hebt een buitengewone film, die je van begin tot eind aan je stoel kluistert. Kippenvel.

En dan niet te vergeten het fraaie camerawerk. De prachtige openingsscène met de bejaarde straatverkoper is alleen al goud waard. Subliem!

Mooie aangrijpende film.

Het moment dat de ouders worden afgeslacht - ik kan er geen ander woord voor vinden, deed me heel veel.
Zo oneerlijk als bepaalde dingen kunnen zijn. Het meisje is inderdaad fenomenaal, het jongetje doet evenwel niet voor haar onder. Er zitten zulke schrijnende stukjes beeld in. Kreeg het er koud van. Het hoort niet te gaan zoals het gaat in bepaalde (alle) situaties. Zoals veel dingen niet horen te zijn en niet te bestaan in mijn wereld en mijn beleving. Je kunt er alleen niets aan veranderen, iedereen heeft zijn kruis te dragen. Maar soms zou ik het wel echt anders willen zien. Sommige mensen verdienen echt zoveel beter dan wat ze hier op aarde te dragen hebben. Dat lijkt mij dan.
Al is het niet echt en wordt ons door middel van de(ze) film iets voorgehouden, ik ging dood van binnen om wat ik zag gebeuren. Ik kan het hier niet begrijpen. Ik ben geraakt door dit alles, ik lijd hierdoor aan zulke onvoorstelbare pijn. Ik kan het niet eens onder woorden brengen. Laat ik dan maar volstaan met te zeggen dat het weer eens gedaan heeft, wat het had moeten doen. Stof tot nadenken geven, wat mij betreft lenen bepaalde films zich daar best voor. Stilte, nadenken, en laten bezinken. Wat vond ik de laatste paar beelden mooi.