Le Père de Mes Enfants (2009)

Een redelijke Franse dramafilm...

Franse film is mijn type niet...

Langdradige verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Zeker de meisjes spelen wel goed...

Geen aanrader...

Pfff, nou ik vond het wel een heel indrukwekkende film. Zo tragisch om te zien .Gregoire had gewoon een dubbelleven. Een leven met zijn vrouw en kinderen. Naar mijn idee genoot hij er juist heel erg van op de momenten dat hij er was maar aan de andere kant kon hij zijn werk en passie voor film gewoon niet loslaten. En uiteindelijk verkoos hij toch zijn werk voor zijn gezin. Zelfs op het einde. Het verdriet dat hij achterliet ging bij mij best wel door merg en been. Het verdriet van die meisjes. Vooral de middelste kwam heel indrukwekkend over in haar verdriet.

Wat Norma hierboven zegt, dat alles heel realistisch overkomt, vind ik ook. Bij sommige shots van Parijs lijkt het wel of je er zelf ook tussenloopt. Heel knap gedaan.

Misschien kwam de zelfmoord wel wat te vroeg Ik had nog net iets meer van Gregoire willen weten. Maar toch heeft deze film mij best wel geraakt !

Goeie film over een vader van drie dochtertjes en tevens filmproducent wiens bedrijf over de kop gaat. Het gezinsleven komt bijzonder naturel en levensecht over. Ook biedt de film een boeiend kijkje in het productieproces van films. De zelfmoord is nogal abrupt/verrassend en wellicht hierdoor ook wat ongeloofwaardig. Hierna wordt de film ook wat onevenwichtiger. De film kan in eerste instantie wat saai overkomen, maar is uiteindelijk een mooie doch trieste slice-of-life film. Dik verdiende 3.5 sterren.

Ik zag de zelfmoord echt totaal niet aankomen, het was al weer een tijdje terug dat ik zo verrast werd door iets in het plot van een film. Het verandert de hele film. Tot dan toe lijkt het een realistisch drama over een man die een evenwicht zoekt tussen zijn gezin en zijn langzaam instortende bedrijf, daarna is een een rouwverwerkingsdrama. Het sterkste is het mysterie. Het waren niet mensen die dichtbij me stonden, maar ik ben een aantal keer geconfronteerd met zelfmoord en vaak is de overeenkomst dat het niet te begrijpen is. En dat is het voor de nabestaanden hier ook. Verder wordt het verdriet zonder al te grote gebaren voelbaar gemaakt. Er zijn betere films met een vergelijkbaar thema en de film legt soms wat teveel nadruk op al het zakelijk gedoe, maar goed was het wel.

3.5*

In het begin lijkt het er nogal op dat dit dan een Franse film wordt zonder dat certaine je ne sais quoi. De introductie is dan ook wel erg lang. Maar de dramatische tint, de tristesse, de verbinding met het echte leven komt na een half uur volledig uit de verf. En dat tegen de achtergrond van de Franse filmindustrie. Gelukkig wordt het afgekloven stereotype van de film in een film daarbij vermeden. Wel is het wat erg stereotype dat het allemaal wat erg 'que sera sera' is, als alles verteld is. Maar misschien is dat dan ook wel zo. Het leven is stereotype, en hangt van clichés aan elkaar.

Treffend is wel dat er - zoals eigenlijk best vaak in dit soort films uit Frankrijk - echt steengoed gespeeld wordt. In de regie en cinematografie komt dat nog eens sterker uit - helemaal in lijn met hoe ik de Fransen ken, komen de emoties er vooral uit als ze alleen zijn - of en famille, wat ongeveer hetzelfde is eigenlijk.

Toch is het eigenlijk een vrij onbevredigend verhaal. Met de irritante soundtrack, en als nagelkrassend hoogtepunt het liedje van Doris Day als illustratie, wordt de simpele boodschap gebracht. Dat doet daarmee geen recht aan de ondraaglijke lichtheid van het bestaan, de zwaarte van het lot.

Film met twee gezichten. Het eerste deel gaat over een balsturige filmproducer, die door een opeenstapeling van tegenvallers van lieverlee helemaal aan de grond komt te zitten, geen uitweg meer ziet en zonder iemand ook maar een aanwijzing te geven uit het leven stapt. Het tweede en veel betere deel toont de wijze waarop zijn gezinsgenoten omgaan met zijn plotselinge heengaan. Daarbij komt de focus vooral te liggen bij de puberende dochter.
De eerste helft van de film kon mij op geen enkele wijze bekoren. Het tweede deel vond ik een stuk interessanter, mede vanwege de fraaie rol van Alice de Lencquesaing als de oudste dochter.

Tegen het eind zegt de half-Italiaanse dochter (in het echt ook dochter van) dat haar ziel wel Frans is. Zoiets kan je ook over Franse film zeggen, dat ze en bepaalde ziel hebben. Direct te herkennen en erg fijn kijkmateriaal. Altijd zonnig en zomers, met soms zwaar drama maar relatief licht van toon waardoor kijkplezier fier overeind blijft en misschien daardoor ook vrij indrukwekkend. En papa altijd met een frisse wind door het overhemd, de bovenste knoopjes los en niet zo'n lelijk wit shirt eronder. Frans dus, met zin in rode wijn.
Deze film is als een boom, met een sterke stam (en een steeds slechter uitziende vader De Lencquesaing) en halverwege (na de zelfmoord) iets dat alle kanten vertakt. Dat maakt dat de film geen focus meer heeft, en veel verhalen maar half worden uitgewerkt, maar als geheel is het nog steeds prima en vooral de pacing is uitstekend. Mooi ingetogen geacteerd ook. Dat laatste uur had allicht beter gekund om nog meer indruk te maken, maar als geheel is de film nog steeds dik in orde. 4,0*.