L'Età di Cosimo de Medici (1973)

Ambitieus project van Rossellini, die in zijn nadagen werkte aan didactische films die niet snel genoemd worden als zijn beste films ter sprake komen, maar die ik toch wel knap vind, al zijn ze niet allemaal even geslaagd. Visueel is L'Età di Cosimo de Medici meer dan degelijk, met aandacht voor aankleding en gebruik makend van schilderingen voor de achtergronden, maar duidelijk gemaakt voor TV. De acteurs (waaronder een debuterende Fred Ward als bekeerde moslim) acteren vrijwel alleen middels teksten, er zit in de ruim 4 uur slechts een enkele scène die niet dialooggestuurd is.

Wat vooral fascineert is Rosellini's toewijding om de geschiedenis, in dit geval die van de de vroege Renaissance in Florence, te laten zien aan het televisiekijkend publiek. Daarbij wordt nogal wat verwacht van de kijker, behalve een flinke dosis interesse in het onderwerp, een minimale vereiste. De lengte laat ik even buiten beschouwing omdat het een televisieserie betreft, maar de filosofische en wetenschappelijke discussies vliegen om de oren. Vooral in het laatste deel, als de focus geheel verschuift van de Medici naar Leon Battista Alberti is het een komen en gaan van Florentijnse en Venetiaanse handelaren, kunstenaars, wetenschappers, ontdekkingsreizigers, geestelijken en politici, en het lijkt wel alsof elk gesprek de Renaissance verder omhoog stuwt: en passant komen doorbraken als het perspectief, de omtrek van de Aarde, vroege machines en het humanisme aan de orde. Geen lichte kost en alledrie de delen achter elkaar zien was misschien achteraf wat te veel van het goede, maar het bleef boeiend en vooral ook erg leerzaam. En daar was het RR uiteindelijk om te doen.