The Tales of Hoffmann (1951)

Ik heb zelden echt moeite met het uitzitten van films. Zelfs niet bij slechte films. The Tales of Hoffman is in principe geen slechte film, maar wel eentje die ik na een kwartier maar al te graag uit wou zetten. Als brave filmkijker met principes heb ik dat niet gedaan, maar ik heb er hier voor de verandering eens echt spijt van. De film houdt namelijk de gehele speelduur dezelfde toon aan en elk 'Verhaal van Hoffman' is weer een variatie op de vorige. Opmerkelijk ook dat ieder nieuw muziekstuk weer hetzelfde klinkt, maar wellicht ken ik te weinig van opera om daar nuanceverschillen in te kunnen opmerken.

Dat ik niet van opera hou, evenals niet van ballet, is ook gewoon mijn probleem voor deze film. Technisch is het allemaal heel erg verzorgd en je kunt zien dat Powell en Pressburger veel aandacht aan de stijl besteed hebben. Maar het is gewoon mijn smaak niet. Op wat leuke details na vind ik het net een stapje teveel kitsch. De muziek staat me eveneens niet aan en die balletdansjes vervelen me snel. En laat ik over de oninteressante personages maar zwijgen! Voor de operaliefhebber kan ik begrijpen dat dit een meesterwerk is, maar voor mij was dit gewoon een aanslag.

In alle andere Powell en Pressburgers die ik zag kon ik altijd wel wat vinden dat me aansprak en A Matter of Life and Death en Black Narcissus vind ik zelfs meesterlijk. Ik hoop echter niet dat ik mijn verwachtingen voor The Red Shoes moet verlagen na The Tales of Hoffman.

Opmerkelijk dat dit de favoriete film van George A. Romero is. Zoiets verwacht je niet meteen bij een zombieregisseur.

1,5*

Kan me heel goed voorstellen dat je dit niets vindt. Had ik de eerste 20 minuten namelijk ook last van. Na het leuke liedje krik krak en vooral het eerste verhaal over de liefde met een opwindbare pop, pakte de film me volledig. Vond het eerste verhaal zelfs redelijk briljant. Het tweede verhaal is ook goed, het derde verhaal een stuk minder, maar het eind dan weer best mooi. En dat de film er waanzinnig uit ziet en erg knap gemaakt is, daar kunnen we het gelukkig allemaal wel over eens zijn.

Ook ik moest er even inkomen en wist ook niet goed waaraan ik begon, maar toen ik er inzat heb ik genoten van de totale uitzinnigheid van het geheel. Alsof alle limieten los gingen. Een feest voor de zintuigen. Zoals meerdere voorgangers zag ik dat film in het begin van het derde verhaal een dipje heeft, vooral omdat hij dan een aardig stuk gewoner wordt, maar dat wordt in het laatste kwartier behoorlijk goed gemaakt. Unieke film, one of kind en waarschijnlijk mijn favoriete Powell/Pressburger die ik tot nu toe zag,