Istanbul (1985)

Mijn kennismaking met Marc Didden is toch wel geslaagd, Ik zou het bijna de Vlaamse On the Road kunnen noemen.

Met name het typisch Belgische sfeertje dat doorgaans heel de film in de lucht hangt (Het is realistisch en ben ik nog niet zo heel vaak in een Belgische film tegengekomen.) en de dialogen zijn erg fijn en doeltreffend.

Die dialogen deden me trouwens aan die van My Own Private Idaho (1991) denken, ookal weet ik niet hoe dat komt.

Zeker een aanrader voor wie de 2 films die ik hierboven heb vermeld goed vinden.

Dominique Deruddere als acteur in een film van Marc Didden die toch niet erg overtuigt.

Vond het plot rond die ontvoering nogal onprecies (Arlon, Laroche, Seraing, Luxemburg....en dan die vrouw die plots als lumineus idee van "Willy" de fout van "John" moet rechtzetten, de houding van de vader...allemaal erg wazig)

Middelmatig.

Knappe roadmovie van Marc Didden waarin een in Oostende aangespoelde Oostduitser, Martin Klamski (Brad Dourif) en local Willy (Dominique Deruddere) vertrekken naar - een mythische proporties aannemend - Istanbul. De hele film speelt zich weliswaar af in alle landsdelen van België. Achtereenvolgens zien we plaatjes van Oostende, Gent, Brussel, Seraing en eindstation Luxemburg. Het gaat om een drama, af en toe gekruid met goeie humor die het geheel vlot kijkbaar maakt. Istanbul bevat een gewaagde subcontext. Klamski blijkt na verloop van tijd een internationaal geseinde moordenaar en pedoseksueel te zijn. Hoogtepunt is dan ook de ontvoering van het jonge meisje Corinne, die het duo in opdracht van haar gescheiden vader - die ze toevallig ontmoet hebben op hun roadtrip - uitvoert, en wat aanleiding geeft tot spanningen tussen Willy en Martin. De ontvoering gebeurt dan ook nog eens in hartje Ardennen, wat achteraf gezien een belletje doet rinkelen.

Op vlak van scenario kan je je hier en daar wat vragen stellen bij bepaalde wendingen en toevalligheden, maar in het geheel zijn deze niet storend. Boeiende film van begin tot eind wat mij betreft. Deruddere en vooral Dourif zijn geweldig op dreef. Voor de muziekliefhebbers zit er ook een cameo in van de toen nog piepjonge rockband The Scabs die in de jaren negentig wereldberoemd zou worden (in Vlaanderen).

De reacties zijn overwegend positief, maar ik begrijp het gemiddelde evenzeer. Ik bleef ook wat op mijn honger zitten en was eerlijk gezegd ontgoocheld in het plotverloop. Ik vond het allemaal iets te makkelijk en simpel die gemaakte contacten.

In de eerste plaats tussen Willy en de vreemde Martin zelf. Waarom in godsnaam verbindt Willy zijn lot aan de geheimzinnige onvoorspelbare Martin. Na een zatte nacht OK, maar na een tijdje heb je wel door dat je écht wel met een mafkees te maken hebt. Maar ook de andere contacten zijn vluchtig (letterlijk zelf) en meegaand zoals met die vrouw en wat later met die vader en het kind. Alsof het allemaal zo vanzelfsprekend is. Die trommelaar die te pas en te onpas in beeld kwam, was wel een grappig gegeven.

Verveeld heb ik me zeker niet. Doe je overigens nooit met de eigenzinnige Marc Didden. Matig plot alvast, maar wel onderhoudend genoeg om anderhalf uur te vullen.