Seeds (1968)

Een slecht geluid, bij vlagen een irritant 'trillend' beeld en grotendeels erg slecht acteerwerk zijn meteen een paar (niet geheel onverwachte) dompers op de cultvreugde. De steeds terugkerende intermezzo's van vintage erotics in close-up met een jazzy drumsolo dan wel een bluesy muziekje, een paar prima kills(waarvan eentje hilarisch; vrouw houdt een mes voor haar gezicht en iemand knalt de deur open...), de intieme verwikkelingen van een disfunctionele familie en af en toe zelfs een leuk stukje acteerwerk trekken een en ander weer richting een positieve beoordeling.

3,0*.

Ik was nooit van plan om deze film te kijken. Ik had een Amerikaanse dvd versie van Ghastly Ones, The (1968) (die trouwens een stuk beter is dan dit). Deze film zat daar toevallig ook bij omdat beide films gemaakt zijn door Milligan. Ik heb deze slaapverwekkende troep in stukken moeten bekijken. Als ik de film helemaal moest zien, dan wist ik misschien niet waar ik was, maar in ieder geval niet op aarde. Hoe de film alleen al begint met zo'n sex orgie . En de rest van de film is ook super saai.

Gaap. 0,5.

Aan de waardering te zien een slechte film, maar door het verhaal op zich lijkt me dit wel interessant..

Ik had beter moeten weten met Milligan. The Ghastly Ones was al bagger en deze Seeds is van een even belabberd niveau. Alweer begint de film met een scène die niets te doen heeft met de rest van de film. Eigenlijk is dit een gelijkaardig verhaal als The Ghastly Ones, in een huis met een erfenis en iemand die de erfgenamen vermoord op een nogal saaie manier. Focus is ook weer op saaie dialoog, geruzie en geschreeuw en redelijk veel seks die vaak in close-up wordt gefilmd en daardoor saai en smaakloos overkomt. Ach het was een heel klein beetje vermakelijker dan die andere.

Ik begon met het kijken van de Seeds of Sin versie van de film (een re-cut uit 1972 door een producer gemaakt met veel extra naakt, zoals dat gaat in sexploitation. Teruggevonden in de jaren 90 door SWV in tegenstelling tot vele andere nu verloren Milligan films). En die is redelijk vermakelijk. De demente hysterie van Milligan komt nog steeds duidelijk door de al bovenbeschreven slaapverwekkende en onlogische passages door. Daarna zag ik echter ook de soort van gerestaureerde re-cut die Vinegar Syndrome (met hulp van SWV) heeft kunnen maken. En toen werd duidelijk hóe zeer deze film was toegetakeld. Al die extra scenes zaten echt in de weg, en zoveel goede scenes waren verwijderd. Personages vallen op hun plek en het einde wordt nog hysterischer. Dit is melodrama op level11 dat doet denken aan alles van Fassbinder tot: (Waters, Brienen, Fukui, Tullio, Zulawski, Bergonzelli... je begrijpt vast wat ik bedoel). Een soort van closet-gay guerilla camp dat enorm schuurt. Ook de haat voor de moeder van de familie zal voor Milligan persoonlijk zijn geweest bijvoorbeeld. Maar voor de goede verstaander is ook de humor en (vast ook) compassie (of iig de liefde voor zijn werk) te vinden tussen al het amateurtoneel en hysterisch gekrijs.

Ik dacht dat Seeds of Sin ok zou zijn als curiosum uit de grindhouse tijd, maar die raad ik dus uiteindelijk toch enorm af (kijk ook naar de voorgaande waarderingen hier). Zoek in plaats daarvan de regiovrije bluray van Vinegar Syndrome op!