Stamping Ground (1971)

Deze film, die overigens gewoon Stamping Ground heet (Love and Music is een naam waaronder hij ooit in Duitsland is uitgegeven, het is bovendien een NL productie) is werkelijk geweldig. Sluizer legt het hippie-gevoel op een geweldige manier vast en weet de bands vanuit prachtige hoeken te filmen. Er is ook een goeie balans tussen welke acts er gedraaid worden en er zijn prachtige veelzeggende beelden van de festivalgangers. Bovendien klinkt het geheel behoorlijk goed.

De documentaire bestaat praktisch alleen maar uit optredens van de artiesten met een enkele keer een kort interview met een muzikant ertussen door. De meeste aandacht is er voor de ‘top of the bill’-bands Santana, Jefferson Airplane en Pink Floyd. De registreerde muziek bestaat vooral uit experimentele, langgerekte (door de free jazz geïnspireerde?) improvisaties dus is weinig toegankelijk; zelfs ik die wel van een potje herrie houd vond de heldere, toegankelijke muziek van The Byrds een verademing tussen alle psychedelische rock. Maar tegelijk biedt de film leuke beelden van het publiek van Nederlandse hippies met daarbij veel blote mensen en drugsgebruik (cannabis). Al met al een prima tijdsdocument.

Na de docu gezien te hebben over het ontstaan, ook de concertfilm van toen zelf maar gezien. Een soort Woodstock, maar veel korter en minder boeiend. Deels komt dat doordat deze docu eigenlijk enkel een concertfilm is waar Woodstock ook veel meer geïnteresseerd was in het publiek en alle omstandigheden. Daarnaast is de kwaliteit erg pover waardoor de optredens zelf nooit echt lekker uit de verf komen. En een en ander is wat saai in beeld gezet. De muziek is wel oké nog. 2,0*.