Sham Moh (2009)

Een paar jaar terug had het IFFR een programma over Zuidoost Azie waar met name Maleisie een rol in speelde. Ook in de jaren daarna waren er regelmatig Maleisische films te zien met allerlei regisseurs die weer cameraman bij een ander waren of bij weer een ander het script schreven of zelfs een rol speelden. Het leverde wat Tigers en vrij veel aandacht in Rotterdam op. Ho Yuhang duikt inmiddels ook al op in festivals als Toronto en Locarno en is uit die bescheiden Maleisische wave inmiddels het verst.

Van Ho Yuhang zie ik nu de derde film en hoewel het aan mijn scores niet is af te zien (3x 3.5*) zit er enorm veel ontwikkeling in hem. Van het heel ruwe en hermetische Sanctuary, naar het al veel opener en profressionelere Rain Dogs naar deze film, het zijn behoorlijke stappen.

At The End Of Daybreak is met veel meer zelfvertrouwen dan ooit gemaakt en heeft veruit het duidelijkste plot van al zijn films. Helaas is het plot niet het sterkst aan de film, erg nieuw voelt het allemaal niet. Toch is dit weer een goede film. Met typische Ho Yuhang zachtjes uitzoomende close-ups bijvoorbeeld. En met mooie kleine intieme scenes en mooie details. Vooral tegen het einde speelt Ho Yuhang bovendien met de sfeer van de film en komt er een licht surrealisme over de film heen. Vond ik mooi. En ook de popliedjes passen erg goed wanneer ze gebruikt werden. Daarbij komt de mooie hofdrol van de jongen die Chai speelt en er overtuigend een wat naïef 23-jarig kind van maakt.

Ook ontwikkeling zit er in Ho Yuhang zelf. Van de schuchtere debutant die zijn film voor een wel heel grote zaal stond te presenteren, naar de opener man bij Rain Dogs, nu stond hij bijna als een stand up comedian zijn film te presenteren.

Genoeg om me weer te melden bij de volgende lange film van Ho Yuhang.

3.5*

Zag helaas Sanctuary niet, maar vond Rain Dogs enkele jaren geleden één van de beste films van die editie. En ook At the End of Daybreak is weer een wonderlijke film.

Zoals SB hierboven al meld is het verhaal niet het meest bijzonder aspect van de film; het zijn vooral de kleine momenten binnen vele scènes die de film bijzonder maken. Bijzondere momenten gevangen door een bijzondere regisseur, die inderdaad zo als comedian het podium op kan. Laat die komedie -waar hij aan werkt- maar komen!

Dik 4*.

Mijn hemel, wat raakte ik hier door gedeprimeerd. Het begint natuurlijk met een onvervalst potje dierenmishandeling, dat al aangeeft hoe nihilistisch de film eigenlijk is. Werd echt misselijk van de neerwaartse spiraal, vond het eigenlijk ook echt slecht. Probleem is dat ik de film niet geheel slecht vond, want er zaten me wel wat mooie shots tussen en een paar erg goede edits (en dan vooral in combinatie met muziek). Maar iets in de sfeer stond me zo tegen dat ik voor het eerst echt heb zitten nadenken om de zaal maar te verlaten.

Heb mezelf wel kunnen vermaken met deze film,hoewel ik het einde wel at vond tegenvallen.

En ja het onnodig dierenleed vond ik verder nou niet echt iets toevoegen aan het verhaal.*zucht*

At the End of Daybreak vond ik nogal wisselvallig van toon en onevenwichtig van sfeer. Neem bijvoorbeeld de sfeervolle beelden in het paskamertje met de muziek daaronder, dat sloeg ook redelijk vaak over naar onvervalste dierenmishandeling of plotsklaps een brute moord. Het ene moment waardeer je de sfeer en op een ander moment doet regisseur Yuhang Ho iets onheilspellends dat helemaal niet in de film thuis hoort. De film was in dat opzicht totaal niet consequent. Dat merk je ook als Yuhang Ho alle losse eindjes op het eind van de film aan elkaar probeert te knopen. Toen de politie erbij kwam was het voor mij eigenlijk gedaan. Het werd me op het laatst gewoon te narratief voor een nihilistische film uit Maleisië.

Ook een koop DVD release in een box van jonge Maleisische cinema (met oa Rain Dogs, Love Conquers All). Ook alle los te verkrijgen. Dat IFFR-label brengt veel uit. Je zou bijna het festival gaan overslaan

Hoe verzinnen ze het. Na China en Latina nu een Malaysia box.

Daarvan heb ik My Daughter en At the End of Daybreak al gezien dit jaar op het IFFR en de filmbeurs. Maar wat een matige films zijn dat. Bij At the End of Daybreak staat dan nog wel drie sterren vanuit mijn kant maar daar kan eigenlijk nog wel een hele ster vanaf. Kan me alleen de beginscene met de rat en het barslechte einde herinneren.

Ik verwacht niet dat Rain Dogs en Love Conquers All veel beter zijn. Typische Hubert-Bals-Fund-Films. Vermijden die shit. En het festival zelfs onwaardig...

Ben het trouwens wel eens met de kanttekeningen van de heer Bakker (even doorscrollen).

De film begint goed, vulde me vol verwachting, de prachtige rol van de moeder, het kon alle kanten op. Na de moorden die niet echt passen, wordt het verhaal wat gewoontjes. De moeder blijft mooi in haar rol, maar kan de film niet redden.

De scene met de rat dat hij levendig wordt verbrand vond ik wel erg hard.

Kan ik me helemaal bij aansluiten. Ik was eerst verbaasd dat de film in Azië vier prijzen gewonnen had, maar dat blijkt in alle gevallen voor Karu Hui te zijn voor de rol van de moeder.

Erg sterke film waarin toch wel weer word duidelijk gemaakt dat liefde geen leeftijd kent, maar de preutse en de bemoeizuchtige maatschappij der heel anders over denkt.

De film gaat bijna alle kanten op. De sfeer is om te beginnen al best broeierig en rauw en het is ook de eerste Maleisische film die ik heb gezien. We maken kennis met Chai, een jongen van 23 die maar weinig vooruitzicht heeft met zijn alcoholistische moeder. Het enige hoop die hij ziet is van het 15 jarige schoolmeisje Ying, waar hij dan ook een relatie mee heeft, wat dus natuurlijk illegaal is in Maleisië (en in meeste landen) Het lijkt allemaal nog best wel een erg mooie en buitengewone lovestory te zijn, we nemen kijkjes in het saaie leventje van Chai en tegelijkertijd ook in het hectische schoolleven van Ying en haar dominante ouders. Wanneer ze achter de relatie komen, kapseist de boel onherroepelijk.

Vanaf dat moment lijkt alles, dat hele lovestory onderandere helemaal de afgrond in te storten en word het meer een erg deprimerende film. Ying is gedwongen om haar liefde opzij te schuiven en Chai staat een aangifte voor verkrachting te wachten. Met een wanhopige poging doet zijn moeder er alles aan om dat te voorkomen en koop de ouders om, maar of dat zin heeft.

Daarna zie je ook dat de relatie helemaal aan brokken is en dat het contact tussen Ying en Chai alles behalve leuk word. Wat misschien niet hoefde te gebeuren als de boel zo opgeblazen werd en als er zoveel bemoeienissen waren. De film kapseist echter voor de 2de keer wanneer Ying ook nog eens zwanger blijkt te zijn.

En vanaf dat moment krijgen we een soort van misdaadfilm voorgeschoteld, en besluit Chai Ying maar te vermoorden om zijn hachje te redden, (want ik neem aan dat je in landen als Maleisië niet voor zogenaamde ontucht of verkrachting in de bak wil zitten, ook de vriendinnen mochten het niet baten dat hele moord thema grijpt je wel heel erg naar je strot en de film lijkt ook echt maar met de moment rauwer, harder en depressiever te worden en aan de andere kant hoefde het in principe ook niet te gebeuren. Ik vond het echt zo raar. Het begint allemaal zo mooi, (ok hier en daar nog best een beetje deprimerend) maar met de laag lijkt de film ook steeds naarder te worden. Een liefdesverhaal waar dus flink roet in het eten word gegooid en het fataal afloopt. Het laatste minuut vond ik ook nog vrij donker en creepy eigenlijk.

Een film die laat zien dat niet elke liefde met iemand onder de 18 als verkrachting of schande hoeft worden te beschouwt. Maar ondertussen nog wel kijkt naar de concequensies bv dat ongewenste zwangerschap en, zoals gezegd, ervoor zorgt dat het wel meer is dan een gebroken harten film. Het heeft me in ieder geval flink naar de strot gegrepen en me opnieuw aan het denken gezet.

4,5*

Een goede dramafilm...

Wat een drama over haar leven en haar vriend...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Redelijk HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...