Salomè (1972)

Archetypische hippie/underground cinema waarbij vergeleken de werken van Jodorowsky het toonbeeld zijn van normaliteit.De film is een soort langgerekte intellectuele montage,die oppervlakkig gezien niets meer is dan een trip.Schijn bedriegt echter:Bene houdt zich keurig aan zijn bronnen en gaat textgetrouw te werk.Nog sterker,bijna alle zinnen die worden uitgesproken zijn citaten/parafrases uit het bijbelverhaal(Marcus 6:21-29) en de decadente klassieken van Wilde en Mallarmé(Hérodiade).

Ook visueel kunnen we spreken van een soort postmoderne collage,zo wordt b.v. de befaamde dans van Loren uit ieri,oggi,domani geciteerd terwijl de invloed van Fellini's Satyricon overal bespeurbaar is.De casting van Johannes als achterlijk,Siciliaans boertje zou een sneer kunnen zijn naar de proletarische helden uit IVSM van Pasolini.Tevens zijn de verwijzingen naar de befaamde schilderijen van Moreau duidelijk.

Ook de andere figuren zijn opmerkelijk:zo maakt het toendertijd blijkbaar bekende modelletje Veruschka haar opwachting,wordt de eponieme heldin gespeeld door een kale,uitgemergelde negerin die met een Amerikaans-engels accent praat en heeft Bene zichzelf gecast als Herodes Antipas,waarbij hij zichzelf wel erg vaak en in close-up in beeld brengt.

De trippy sfeer wordt nog versterkt door de alomtegenwoordige kekke seventies kleurtjes en kitscherige sieraden,maar nog het meest door de animatiesequentie met een kameel die door meerder hoepels springt .

Ook de soundtrack zouden we als postmoderne collage kunnen omschrijven:een mix van klassieke evergreens waaronder de onvermijdelijke dans van de 7 sluiers uit Salomé van R. Strauss,afgewisseld met schlagers uit de sixties en fifties.Alles wordt trouwens op de meest ontoepasselijke momenten afgekapt.

WAARSCHUWING:devote gristenen zouden zich gekwetst kunnen voelen door e.g. de voorstelling van Christus als Dracula,de apostelen als melaatsen of de gozer die het voor mekaar krijgt om zichzelf aan het kruis te nagelen