No Impact Man: The Documentary (2009)

Er was eens.

Een meneer. En een verwende mevrouw en hun lieve kindje. Ze vormden samen een modern bovenmodaal gezinnetje. De meneer had het idee om een boek te schrijven over het hippe 'groene' onderwerp. Ofwel: hoe kunnen we nog meer doen voor het milieu dan alleen de glasbak en de roetfilter op onze automobiel?

We gaan het goede voorbeeld geven! Een heel jaar lang nog wel. Een leuk idee dacht de meneer. Gaan we leven zonder electriciteit, junkfood, verpakkingen en auto's of andere stinkende vervuilmachines. En gaan we voortaan onze bibsjes afvegen met elkaars onderbroek. Zet ik ook nog even een bak vol wormen in de woonkamer, kunnen die mooi alles opvreten wat ik niet schoon krijg met mijn zelf gebottelde azijn. Geen chemicaliën aan mijn lijf. Nog liever schurft dan dat!

De verwende mevrouw keek met een scheel oog naar de uitgerukte camera-ploeg van de lokale TV-zender en besloot het spelletje mee te spelen. Ze had altijd al geweten voor een hoger plan in de wieg te zijn gelegd. 'We moeten toch niet elkaars urine drinken?' vroeg ze nog even voor de zekerheid aan manlief.

Een echt leuk idee is natuurlijk hiervan een hele documentaire maken. Op film. Gaat het boek vast ook beter van verkopen, moet het gezin hebben gedacht. Al bleef de bio-vader volhouden dat de hoofdzaak het milieu was. En de 'awareness of human kind'. Want oh oh oh! Wat zijn we toch een stelletje Noordpool-smelters met zijn allen!

Zijn vrouw stond al tijdens de voorbereidingen van het project voor de etalage van Louis Vuitton. Bijna vergeten dat de camera al in haar nek hijgde. Wat stond daar een mooie tas, en die kleur had ze nog niet! Vol zelfmedelijden, want ze zou tijdens het project even geen nieuwe kleren meer kopen. En ook geen tassen. Het was haar eigen bijdrage vol zelfopoffering. Vandaar dat ze vlak voor de start van het project nog even voor een schamele 1000 dollars nog wat mode in huis haalde. Net nadat ze 3 ice-coffee's achterover sloeg. Want dat mocht ook niet meer strakjes. Manlief had immers uitgelegd dat de verpakking van de caffeïne-drank slecht was voor de natuur.

De mevrouw kreeg het tijdens het voortduren van het project steeds moeilijker. Vandaar dat ze soms even de kapper bezocht, stiekem toch nog koffie in plastic bekers kocht en met haar mobiele telefoon-verlichting trouw de kaarsjes zocht, alvorens ze aan te steken. En omdat ze het zo moeilijk had en zich ook wel een beetje schuldig voelde over al haar verraad, bedacht ze dat ze bezwangerd moest worden. Door manlief welteverstaan. Ook al wilde hij helemaal geen 2e kindje. Maar goed, voor haar 40e verjaardag gaf hij haar dan toch maar zijn russisch roulette met sperma. Ze hoefde geen pilletjes meer te slikken en de rubberen zakjes waren toch al slecht voor de oceaan. Per slot van rekening had hij zijn vrouw de TV ook al ontnomen.

Het verschrikkelijke gezin liet toch nog even toe dat de lokale tuinman zijn ongezouten mening over hun project mocht geven. Die tuin-meneer was waarschijnlijk niet erg slim, maar sprak meer wijsheid uit dan deze docu. Het was zoiets als: Jullie zijn hypocriet of gestoord. Helaas moet men zeggen dat na deze film beide kwalificaties juist bleken te zijn.

En het boek? Dat gebruikt de 'No Impact Man' heel stiekem als zijn privé-toiletpapier-stash in tijden van nostalgie. Wanneer hij zijn filmpje terug ziet bijvoorbeeld. En hij dan naarstig voorbij de brandende TL-spotjes boven de kaarsen en zijn zondige vrouw tracht heen te kijken. Hij had het toch maar mooi even gefixt. Ach en filmvolk let toch nooit goed op.

De denkbeeldige olifant wilde naast de kaarsjes in het huis, ook graag het verhaaltje uitblazen. Met een beetje spuug. Per ongeluk met de slurf gericht op de nare mama en suffe papa. Hij was echter bang dat hij daarmee het lieve kindje zou doen schrikken. Daarom liet hij de nare mama zichzelf nog een keertje tijdens de aftiteling voor schut zetten.

Wat een wijze olifant. Papa en mama vonden na afloop vast anders. Ze hadden hem liever dit tenenkrommend filmpje op een leuke manier zien afsluiten. Alsof hij het misselijk makende verhaaltje alsnog met rook in onze oogjes kon uitblazen. Dat wilde het pientere olifantje niet. Toen mama hem te lijf wilde gaan achter de coulissen, beet het olifantje de geschifte mevrouw toe: Ik weiger mee te werken aan deze film!

En gelijk dat het olifantje had..

Volgens mij voelde deze film als een kritische noot op je eigen consumptiepatroon meneer Zinema, maar door de hoofdpersonen in deze docu aan te vallen op hun tekortkomingen als persoonlijkheid praat je je eigen overconsumptie toch echt niet goed hoor.

Omdat we helemaal geen Noordpool-smelters zijn begin jij gewoon je eigen project om de vorige docu te compenseren: ''Maximum impact man''. Zet de thermostaat op standje tien alvorens je de deur uit stapt om naar je favoriete all inclusive resort te vliegen, elke sperzieboon die je in de supermarkt koopt doe je in een apart plastic zakje, iedere dag koop je een nieuw kledingsetje en het vorige gooi je weg, eet zowel je ontbijt, lunch als diner in 'all you can eat' restaurants en loop voldaan weg van je tafel nadat je nog net even een bord vol hebt geschept waar je maar één hapje van neemt. Gooi je lege batterijen in de GFT-bak, vervoer jezelf met de auto als je op visite gaat bij de buren enzovoorts.

Het geschetste beeld van een dergelijk afwijkend consumptiepatroon moet wel interessante vragen oproepen over de levenswijze van mensen die de impact van hun consumptie (nog) niet proberen te maximaliseren denk je niet?

Ik schrijf hier op moviemeter vervolgens wel de recensie van je persoonlijkheid.

Als je graag bewust wilt leven is deze documentaire zeker een aanrader!

Mooi om te zien hoe mensen, door radicaal anders te gaan leven, een indruk achterlaten waardoor weer andere mensen over consumptie gaan discussiëren. Het is een feit dat we in het westen gigantisch veel afval produceren en dat het anders moet. Deze documentaire laat mooi zien dat er mensen zijn die dat willen en die daarvoor gaan. Uiteraard is ook duidelijk te zien dat het hier gaat om een gezin met een vrij hoog inkomen die dure voedingsproducten kunnen kopen. Dat betekent alleen niet dat je met een laag inkomen een excuus hebt om helemaal niets te doen voor een milieu-vriendelijkere samenleving.

Een paar kleine stapjes naar een betere consumptie zijn bijvoorbeeld:

-Tweedehandswinkels bezoeken voor kleding, bestek, meubels etc.

-Gebruik milieu vriendelijke schoonmaakmiddelen (natuur azijn en baking soda zijn erg goedkoop en hier kan je veel mee schoonmaken)

-Gebruik geen auto meer, maar ga altijd met de fiets of de trein.

-Vaker dingen repareren ipv. weggooien. (Kan je het zelf niet, ga dan naar de naaiwinkel, repair café, buren, familie etc.)

Ik gok trouwens dat de familie in de zes maanden dat ze geen stroom gebruikten flink heeft bespaard op de energierekening. Ook zag ik erg goedkope schoonmaakmiddelen voorbij komen. Het is mogelijk dat de kosten die op dat soort normale alledaagse dingen bespaard kunnen worden weer geïnvesteerd kunnen worden in duurzame voeding.

Het is mooi om te zien hoe mensen initiatieven opzetten en in gemeenschappen werken om discussie en bewustwording omtrent het milieu en consumptie te stimuleren.

Oei, wat heb jij het mis. Hoe knap ook dat je mijn zogenaamde consumptiegedrag kent. Of kunt ontlenen aan mijn recensie.

Wel een beetje naar om zaken te verdraaien en te doen alsof ik het smelten van de ijskappen ontken. Dat vergt toch iets meer dan enkel verkeerd lezen of domheid.