No Impact Man: The Documentary (2009)

Er was eens.

Een meneer. En een verwende mevrouw en hun lieve kindje. Ze vormden samen een modern bovenmodaal gezinnetje. De meneer had het idee om een boek te schrijven over het hippe 'groene' onderwerp. Ofwel: hoe kunnen we nog meer doen voor het milieu dan alleen de glasbak en de roetfilter op onze automobiel?

We gaan het goede voorbeeld geven! Een heel jaar lang nog wel. Een leuk idee dacht de meneer. Gaan we leven zonder electriciteit, junkfood, verpakkingen en auto's of andere stinkende vervuilmachines. En gaan we voortaan onze bibsjes afvegen met elkaars onderbroek. Zet ik ook nog even een bak vol wormen in de woonkamer, kunnen die mooi alles opvreten wat ik niet schoon krijg met mijn zelf gebottelde azijn. Geen chemicaliën aan mijn lijf. Nog liever schurft dan dat!

De verwende mevrouw keek met een scheel oog naar de uitgerukte camera-ploeg van de lokale TV-zender en besloot het spelletje mee te spelen. Ze had altijd al geweten voor een hoger plan in de wieg te zijn gelegd. 'We moeten toch niet elkaars urine drinken?' vroeg ze nog even voor de zekerheid aan manlief.

Een echt leuk idee is natuurlijk hiervan een hele documentaire maken. Op film. Gaat het boek vast ook beter van verkopen, moet het gezin hebben gedacht. Al bleef de bio-vader volhouden dat de hoofdzaak het milieu was. En de 'awareness of human kind'. Want oh oh oh! Wat zijn we toch een stelletje Noordpool-smelters met zijn allen!

Zijn vrouw stond al tijdens de voorbereidingen van het project voor de etalage van Louis Vuitton. Bijna vergeten dat de camera al in haar nek hijgde. Wat stond daar een mooie tas, en die kleur had ze nog niet! Vol zelfmedelijden, want ze zou tijdens het project even geen nieuwe kleren meer kopen. En ook geen tassen. Het was haar eigen bijdrage vol zelfopoffering. Vandaar dat ze vlak voor de start van het project nog even voor een schamele 1000 dollars nog wat mode in huis haalde. Net nadat ze 3 ice-coffee's achterover sloeg. Want dat mocht ook niet meer strakjes. Manlief had immers uitgelegd dat de verpakking van de caffeïne-drank slecht was voor de natuur.

De mevrouw kreeg het tijdens het voortduren van het project steeds moeilijker. Vandaar dat ze soms even de kapper bezocht, stiekem toch nog koffie in plastic bekers kocht en met haar mobiele telefoon-verlichting trouw de kaarsjes zocht, alvorens ze aan te steken. En omdat ze het zo moeilijk had en zich ook wel een beetje schuldig voelde over al haar verraad, bedacht ze dat ze bezwangerd moest worden. Door manlief welteverstaan. Ook al wilde hij helemaal geen 2e kindje. Maar goed, voor haar 40e verjaardag gaf hij haar dan toch maar zijn russisch roulette met sperma. Ze hoefde geen pilletjes meer te slikken en de rubberen zakjes waren toch al slecht voor de oceaan. Per slot van rekening had hij zijn vrouw de TV ook al ontnomen.

Het verschrikkelijke gezin liet toch nog even toe dat de lokale tuinman zijn ongezouten mening over hun project mocht geven. Die tuin-meneer was waarschijnlijk niet erg slim, maar sprak meer wijsheid uit dan deze docu. Het was zoiets als: Jullie zijn hypocriet of gestoord. Helaas moet men zeggen dat na deze film beide kwalificaties juist bleken te zijn.

En het boek? Dat gebruikt de 'No Impact Man' heel stiekem als zijn privé-toiletpapier-stash in tijden van nostalgie. Wanneer hij zijn filmpje terug ziet bijvoorbeeld. En hij dan naarstig voorbij de brandende TL-spotjes boven de kaarsen en zijn zondige vrouw tracht heen te kijken. Hij had het toch maar mooi even gefixt. Ach en filmvolk let toch nooit goed op.

De denkbeeldige olifant wilde naast de kaarsjes in het huis, ook graag het verhaaltje uitblazen. Met een beetje spuug. Per ongeluk met de slurf gericht op de nare mama en suffe papa. Hij was echter bang dat hij daarmee het lieve kindje zou doen schrikken. Daarom liet hij de nare mama zichzelf nog een keertje tijdens de aftiteling voor schut zetten.

Wat een wijze olifant. Papa en mama vonden na afloop vast anders. Ze hadden hem liever dit tenenkrommend filmpje op een leuke manier zien afsluiten. Alsof hij het misselijk makende verhaaltje alsnog met rook in onze oogjes kon uitblazen. Dat wilde het pientere olifantje niet. Toen mama hem te lijf wilde gaan achter de coulissen, beet het olifantje de geschifte mevrouw toe: Ik weiger mee te werken aan deze film!

En gelijk dat het olifantje had..