Oretachi ni Asu wa Naissu (2008)

Deze samen met Tanada's vier jaar oudere Moon & Cherry gezien. Beide hebben coming-of-age als thema, maar anders dan sommige mannelijke collega's die een meer geïdealiseerd beeld van jeugd geven, concentreert Tanada zich volledig op seksualiteit en is in haar aanpak behoorlijk direct. Veel komische situaties met steeds een serieuze ondertoon die in het verloop van de film soms (verrassende) diepgang krijgen. Tanada speelt met clichés en draait die soms op hilarische wijze om. Ook het groteske wordt niet geschuwd, maar net gebracht alsof het de gewoonste zaak van de wereld betrof. Erg sterk met name haar aparte, vrouwelijke karakters en ook kleine details (zoals in deze het simpele verwisselen van schoeisel, of het tegen de benen bengelen van een tas) kon ik erg waarderen.

Beide films voelen tegelijk vertrouwd en fris aan. Grappig, beetje tragisch, ontroerend en soms best intens, maar ook steeds met veel warmte voor de personages.

Goed.

Al vond ik Tanada's vorige toch net iets beter. Ain't No Tomorrow's is een leuk schooldrama geworden, maar weet zich net niet genoeg te onderscheiden van een hoop andere (ook goede) Japanse dramas.

Wel iets specifieker en gedurfder, ook typische een benadering van het thema seksualiteit zoals alleen vrouwelijke regisseurs dat durven. Net dat ietsje directer en opener. Het levert een aantal leuke en eerlijke scenes op, drama afgewisseld met een vleugje humor, nooit echt opvallend of overheersend, maar wel aangenaam aanwezig.

Acteerwerk is goed, visueel had het iets mooier gemogen. Ook de soundtrack is net iets teveel behang. Qua stilering ook best klassiek allemaal. Zo'n shot van een wolkenhemel om twee scenes aan elkaar te binden komt hier een beetje geforceerd over.

Maar verder makkelijk en vlot kijkvoer. Een mooi drama, net niet opvallend genoeg maar verder wel kwalitatief. Indien mogelijk komen de andere twee Tanada's ook nog wel aan de beurt.

3.5*

Geinige tragikomedie waarin jongeren op weg naar volwassenheid op seksueel gebied geconfronteerd worden met niet alledaagse situaties. Bij een onderlinge vergelijking van de drie verhaallijnen springt de relatie tussen Yūya Endō en Sakura Andō eruit. Andō, niet de knapste van het stel maar qua acteerwerk de meest getalenteerde, weet op overtuigende wijze haar onwetendheid en kinderlijke naïviteit over het voetlicht te brengen. Ze krijgt maar weinig screentijd. Dat is jammer, want bij haar vertolking verbleekt het werk van de rest van de cast.