Le Comédien (1948)

Ze bestaan ook maar zijn zeldzaam : non komedies van auteur Sacha Guitry...dit is er wat mij betreft een, zo veel komische noten vallen hier niet te bespeuren zou ik denken. Eerder vergelijkbaar met Deburau wat zijn strekking betreft, een wat melancholische overpeinzing derhalve omtrent het wezen van het acteurschap en de au fond zinloosheid ervan. Motto - à peu près - : "het is niet moeilijk een goede acteur te zijn, het is onmogelijk " .

Net als in Deburau handelt het zich hier om een vader/ zoon relatie, en wel een autobiografisch getinte : de verhouding tussen papa Lucien en zoon Sacha derhalve. Hoewel de film is opgezet als een zgn. eerbetoon aan de vader van de regisseur en schrijver, betreft het hier in feite een monument dat Guitry jr. voor zichzelf opricht. Niet verrassend van deze egomaan, die na het eerste kwartier continu in beeld en vooral aan het woord is.

Als meestal verfilmde Guitry hier 1 van zijn eigen stukken, en komt het geheel over als verfilmd toneel, benadrukt dit zelfs continu. De gekende visuele geintjes ontbreken hier practisch volledig, zou ook niet passen bij de toonaard van de film die tamelijk somber valt te noemen. De nadruk ligt geheel op de dialogen die het hier echter minder van de bon mots moeten hebben en vooral bespiegelingen zijn over het verstrijken van de tijd en de zinloosheid van alles. Past geheel bij Guitry's stemming na ww 2 wat dat betreft.

Het leek nog te beginnen als een typische Guitry kostuumkomedie, maar deze joligheid wordt al snel verlaten en ingewisseld voor wat uiteindelijk een tamelijk saaie ( auto ) biografie blijkt te zijn die me al vrij vroeg niet meer overdreven vermocht te interesseren. Vooral dan de heel langgerekte episode waarin Guitry en eega Marconi min of meer hun eigen leven na spelen en Guitry er een half uur voor nodig heeft om haar duidelijk te maken dat ze er nix van kan en beter een andere job kan zoeken !

De film herstelt zich niet van deze geeuwopwekkende huwelijkscrisisepisode , ook niet als Guitry zichzelf dubbel in beeld brengt in de hoedanigheid van zowel vader als zoon.

In feite is dit wel de saaiste van de ongeveer 20 Guitry's die ik heb gezien, en ongetwijfeld ook de deprimerendste.

U kunt het allemaal zelf beoordelen dankzij de DVD die geen subs bevat, maar uiteraard kan worden bekeken via de gekende wegen. Velen hier hebben deze prent die in onze contreien werd uitgebracht als " de toneelspeler "al gezien, ik wil dat jullie nu eens gaan stemmen.